Έχει άλλη χάρη αυτός ο κήπος το φθινόπωρο. Κάπως σαν η αστική exotica που εκπέμπει το πολύχρωμο, κατάφυτο σκηνικό του, να λειτουργεί ως ιδανικό παυσίλυπο για την επιστροφή στην πόλη, με την εντυπωσιακή μπάρα της εισόδου, τα μαρμάρινα τραπέζια ολόγυρα και τις ντιζαϊνάτες λεπτομέρειες σε καρέκλες και stools, να σε προσκαλούν για λίγες ακόμη τελευταίες εξτραβαγκάντσες στην αυλή, πριν οι καιρός μας αναγκάσει να βάλουμε… τα κεφάλια μέσα, θέλοντας και μη. Και βέβαια, η αίσθηση αυτής της αντίστροφης μέτρησης βάζει επίσης το χεράκι της στο ανεβασμένο mood που επικρατεί, όταν στην open air σάλα συγκεντρώνεται το signature κοινό του "Nikkei Floresta", καλύπτοντας όλη τη γκάμα από νεαρόκοσμο στην αρχή της βραδινής του εξόδου ή όμορφα ζευγάρια με όμορφα πράγματα να γιορτάσουν, μέχρι καλοβαλμένους executives σε επαγγελματικά δείπνα, και glitterati του Κέντρου σε ραντεβού για κουσκούς και insta πόζες.
Σαν ένα πάρτι έτοιμο να συμβεί: κάπως έτσι είναι το τυπικό mood στο "Nikkei Floresta", και σ’ αυτό βοηθούν αφ’ ενός το μπιτάτο ηχόχρωμα, αφ’ ετέρου τα κοφτερά cocktails, με φανερή την εξωτική διάθεση, αλλά και πιο κλασικές προτάσεις να συμπληρώνουν τη λίστα: το Bloody Mary, για παράδειγμα, είχε μεγάλη πέραση στη παρέα το βράδι που επισκεφθήκαμε την όμορφη αυλή, αν ρωτάτε τον γράφοντα, όμως, εδώ πάντα απολαμβάνουμε μερικά από τα καλύτερα sours της πόλης, κατηγορία στην οποία το "Nikkei" έχει βαριά παρακαταθήκη, μια κι οι εντάσεις της ταιριάζουν γάντι στις γεύσεις που ετοιμάζει η κουζίνα. Της τελευταίας, επί κεφαλής παραμένει ως executive chef ο Νίκος Ψηλός, με τους Δημήτρη Κατσάρα και Ιβάν Νετσιταϊλένκο ως chef de cuisine και το μενού να σταχυολογεί fusion φαβορί από το ιαπωνοπερουβιανό εδεσματολόγιο, μιξαρισμένα με ιντιγκαρόδικους fusion νεοτερισμούς, βασισμένους σε επιλεγμένες πρώτες ύλες από την Ασία, τη Λατινική Αμερική, αλλά και την Ελλάδα.
Έτσι, στο πεδίο των sushi χαρήκαμε ιδιαιτέρως το roll κόκκινης γαρίδας Κοιλάδος, με shiso και ελαιόλαδο-yuzu, αλλά και το χτένι με ταρτάρ από μαγιάτικο και ξεσηκωτικό ginger jalapeno dressing, αμφότερα λιχουδιές, παρά το κομματάκι άγαρμπο τύλιγμα, ενώ ιδιαίτερες πιένες συναντά το πληθωρικό και απολαυστικά… ανοικονόμητο crispy roll με ταρτάρ σολομού, αυγά σολομού και τρούφα. Παράλληλα, αφήνοντας στην άκρη τα steam buns με βασιλικό καβούρι, που θα κέρδιζαν πόντους με λίγη παραπάνω πικάντικη σπιρτάδα στη yuzu aioli τους, είδαμε τα τραγανά tacos με ταρτάρ από Rubia Gallega, με αφράτο δάγκωμα στο κρέας, και το σεβίτσε από λευκό ψάρι, παρέα με crispy calamari και κράκερ κινόας, παιχνιδιάρικο στις εναλλαγές των υφών του, να δικαιολογούν τη θέση τους ανάμεσα στα πιο δημοφιλή πιάτα του μενού, όντας πιο καλιμπραρισμένα απ’ τη χειμωνιάτικη εκδοχή τους. Κι αν το φιλέτο γλώσσας σε τραγανό πάνκο και συνοδεία yuzu-kosho sauce, ήθελε λίγη παραπάνω επιμέλεια για να μη χάσει τους χυμούς του στο τηγάνισμα, εξόχως ζουμερά ήταν τα μοσχαρίσια short ribs από Wagyu (η εκλεκτή ράτσα κρατά ολόδικό της, ξεχωριστό section στο μενού), κι ας τους ήταν υπερβολικά κόντρα ως υφή το τραγανό ρύζι που τα συνόδευε.
Διαβάστε Επίσης
