Πόσο συνηθισμένο είναι να σου λένε δύο άνθρωποι της εστίασης πως αυτό που τους ενδιαφέρει περισσότερο είναι να κάθεται ο κόσμος χαλαρά στο μαγαζί τους και να συζητάει; Πως δεν σκοπεύουν να δεχτούν ποτέ κρατήσεις, γιατί θέλουν όλα να λειτουργούν αυθόρμητα, χωρίς προγράμματα και χρονόμετρα; Κι αν έρθουν στο κέφι, να σηκωθούν να χορέψουν και τη Μαρινέλλα τους. Σαν ένα μικρό γαλατικό χωριό χαλαρότητας, το "Αφού" έσκασε μύτη στα ψηλά της Κυψέλης, υψώνοντας ένα μικρό ανάχωμα στους φρενήρεις ρυθμούς της πόλης.

Και κάπου εδώ ακολουθεί ένα σερί λέξεων που η σύγχρονη, καταδικασμένη στο ατελείωτο scroll δημοσιογραφία μάλλον αποδοκιμάζει: αυθεντικότητα, μεράκι, ανεμελιά, παρεΐστικη ατμόσφαιρα. Κι όμως, στην προκειμένη περίπτωση έχουν όλες λόγο ύπαρξης. Το κέφι του παλιού καφενέ συναντά την όρεξη δύο ανθρώπων που κάνουν το πρώτο, απολύτως συνειδητό βήμα τους στην εστίαση, στήνοντας ένα ανεπιτήδευτα χαλαρό και καθόλου στημένο στέκι, με μαρμάρινα τραπεζάκια, αντικείμενα από παλιατζίδικα, παλιές λαϊκές ντίβες στα ηχεία και νοστιμιές από τη Μακεδονία και τη Θράκη. Μα εδώ είσαι στη Βόρεια Ελλάδα, αφού.

Δύο Βορειοελλαδίτες, μια Γωγώ και πολλή όρεξη
Ο Νίκος Κυρίτσης από τη Θεσσαλονίκη και ο Στέργιος Βρίζας, με καταγωγή από την Καβάλα και τις Σέρρες, δεν είχαν καμία προηγούμενη σχέση με την εστίαση. Είχαν όμως μια πολύ συγκεκριμένη ιδέα για το μαγαζί που ήθελαν να φτιάξουν και όλη εκείνη την όρεξη, τον ενθουσιασμό και την ωραία τρέλα που συνοδεύει ένα πρώτο εγχείρημα. Ονειρεύονταν ένα μαγαζί της γειτονιάς με την κουζίνα του Βορρά στο επίκεντρο, ανοιχτό σε όλους, όπου δεν θα χρειάζεται να έχεις κάνει κράτηση μέρες πριν για να πιεις ένα τσίπουρο, ούτε θα σε κοιτάζει κανείς περίεργα αν ξεχαστείς με τις ώρες στο τραπέζι. Σαν να είσαι στη "Σαλούγκα", την Καβάλα, τη Φλώρινα, κάπου βόρεια και χαλαρά, τέλος πάντων.

Ένα στέκι που θα πηγαίνει κόντρα στη λογική του gentrification, θα κρατά τις τιμές προσιτές και θα έχει χαρούμενους πελάτες αλλά και ικανοποιημένους εργαζόμενους. Η γειτονιά, πάντως, φαίνεται πως έχει ήδη αγκαλιάσει το εγχείρημα, παρότι στο "Αφού" καταφθάνει κόσμος από κάθε γωνιά της Αθήνας.

Για να δώσουν γεύση σε αυτή την ιδέα, απευθύνθηκαν στη Γωγώ Δηλογιάννη, που έχει γράψει πολλά χιλιόμετρα στις αθηναϊκές κουζίνες, ωστόσο κουβαλά και μια ιδιαίτερη αγάπη για τη γαστρονομία της Βόρειας Ελλάδας. Πριν γίνει γνωστή στην εστιατορική σκηνή, είχε ζήσει για τα καλά την Κομοτηνή, γνωρίζοντας από πρώτο χέρι την κουλτούρα του μεζέ, του τσίπουρου και τις πληθωρικές νοστιμιές της περιοχής. Αυτές τις γευστικές αναμνήσεις επιστρατεύει τώρα στο "Αφού", επιμελούμενη ένα μενού που ταξιδεύει από τη Μακεδονία μέχρι τη Θράκη, με τοπικά προϊόντα, παραδοσιακές συνταγές και τις δικές της δημιουργικές πινελιές. Την καθημερινή εκτέλεση των πιάτων έχει αναλάβει ο Μάνος Δουβέας.

Παλιατζίδικα, μαρμάρινα τραπέζια και λαϊκές ντίβες
Το σκηνικό ακολουθεί πιστά τη λογική του μαγαζιού. Στη γωνία της Λέλας Καραγιάννη, οι μεγάλες τζαμαρίες αφήνουν το βλέμμα να ταξιδεύει από τον δρόμο μέχρι το εσωτερικό, όπου τα μαρμάρινα τραπεζάκια, οι ξύλινες καρέκλες και το παλιό original μωσαϊκό ξυπνούν μνήμες παλιού καφενείου. Η περισσότερη διακόσμηση προέρχεται από παλιατζίδικα: ασπρόμαυρα πορτρέτα, vintage ρολόγια και μικροαντικείμενα άλλων δεκαετιών. Ανάμεσά τους και μερικές σύγχρονες πινελιές, όπως το έργο "This Shit Is Real" του εικαστικού Χρήστου Χριστοδούλου, που έχει όλα τα φόντα να γίνει το πιο ινσταγκραμικό σημείο του μαγαζιού.

Όσο για τη μουσική, εδώ δεν θα ακούσεις τις συνηθισμένες playlists της αθηναϊκής εστίασης. Από τα ηχεία παρελαύνουν η Μαρινέλλα, η Τζένη Βάνου, η Λίτσα Διαμάντη, η Καίτη Γαρμπή και άλλες αγαπημένες λαϊκές ντίβες, με τραγούδια που ξέρεις απ' έξω. Κι αν η βραδιά το φέρει, κανείς δεν αποκλείει να σηκωθεί η παρέα για έναν χορό. Είπαμε, εδώ το πρόγραμμα γράφεται στην πορεία.

Από τον καβουρμά μέχρι τους κεφτέδες μακάλο
Πάμε, όμως, και στο φαγητό, γιατί οι βορειοελλαδίτικες καταβολές του "Αφού" δεν περιορίζονται στη διάθεση. Το μενού είναι γεμάτο μεζέδες που αγαπούν το μοίρασμα, τις γενναιόδωρες μπουκιές, παίζοντας στο τερέν του μερακλίδικου.
Ξεκινάμε από τις τηγανητές πατάτες, που μπορεί να ακούγονται αυτονόητες, αλλά πλεον γίνονται όλο και πιο δυσεύρετες. Ψιλοκομμένες, τραγανές, όπως πρέπει να είναι οι πατάτες ενός κανονικού καφενέ, επιστρέφουν θριαμβευτικά σε μια εποχή που είχαν σχεδόν εξαφανιστεί από τα μενού των σύγχρονων γαστρο…concept. Δίπλα τους, σπιτικά τουρσιά, άιβαρ που ετοιμάζει η ίδια η Γωγώ με ψητές πιπεριές Φλωρίνης και ψωμί από έναν παλιό φούρνο της Αγίας Ζώνης, για τις απαραίτητες βούτες.

Από τις πιο χαρακτηριστικές γεύσεις του Βορρά, τα σαρμαδάκια συνοδεύονται από γιαούρτι σακούλας του Γαϊτανίδη, όσο ο καβουρμάς της Ροδόπης και το λουκάνικο από την Προσοτσάνη της Δράμας βάζουν στο τραπέζι τη γευστική ταυτότητα της περιοχής. Αξιομνημόνευτα και ταυτόχρονα curiosité είναι τα αβγά με μπάτζο, το χαρακτηριστικό μαστιχωτό τυρί της Μακεδονίας, ενώ το κουνουπίδι με κρέμα γραβιέρας και καμμένο βούτυρο έχει ήδη καταφέρει να γίνει ένα από τα αγαπημένα πιάτα των πρώτων επισκεπτών.

Ιδιαίτερη θέση έχει και ο τηγανητός τραχανάς της Γωγώς, με τον καβουρδισμένο, τραγανό κόκκο να δίνει μια εντελώς διαφορετική διάσταση σε ένα υλικό που έχουμε συνηθίσει κυρίως σε σούπες. Στα πιο πληθωρικά, η λαχανιά, το θρακιώτικο φαγητό με χοιρινό, λάχανο, ντομάτα και μπούκοβο, φέρνει στο τραπέζι κάτι από τις κατσαρόλες των σπιτιών της Βόρειας Ελλάδας. Τα παστουρμαδοπιτάκια δίνουν τη δική τους πικάντικη νότα, ενώ το μοσχαράκι με κριθαράκι, επίσης από τα πρώτα best sellers, είναι από εκείνα τα φαγητά που ζητούν χρόνο για να τα ευχαριστηθείς.
Αν, πάντως, έπρεπε να σταθούμε μόνο σε ένα πιάτο, αυτό θα ήταν οι κεφτέδες μακάλο. Μια παλιά, σχεδόν ξεχασμένη μακεδονίτικη συνταγή, που η Γωγώ φέρνει στο σήμερα με ζουμερά, αρωματικά κεφτεδάκια βουτηγμένα σε μια δεμένη, λεμονάτη αλευροσάλτσα της cucina povera. Πάρτε το ψωμί ή την τηγανητή πατάτα, γιατί μια καλή βούτα δεν αρκεί.

Και επειδή τέτοιοι μεζέδες θέλουν και τα ανάλογα ποτήρια, οι επιλογές ακολουθούν την ίδια γεωγραφική διαδρομή. Κρασί από τη Νάουσα, τσίπουρο από την Κομοτηνή και τις Σέρρες, όλα σε μια λογική προσιτή, χωρίς περιττές επισημότητες. Άλλωστε, το ζητούμενο εδώ περιλαμβάνει το να τσιμπολογάς, να γεμίσεις ξανά τα ποτήρια και να συνεχίσεις την κουβέντα από εκεί που την άφησες, αφού.
Λέλας Καραγιάννη 75, Κυψέλη, 21 1021 2472, IG: @afou.kypseli

