Όμορφος αυτός ο πεζόδρομος του Κεραμεικού, το ξέρετε, δε χρειάζεται να τα ξαναλέμε. Η μεγάλη άπλα του, τα ψηλά δέντρα και τα απείραχτα διατηρητέα διατηρούν κάτι από τη χάρη της παλιάς Αθήνας, κι ανέκαθεν είχαμε ωραίες αφορμές να ερχόμαστε εδώ: από το "Beauty Killed the Beast" και τον "Προβελέγκιο" μέχρι, βέβαια, το ιστορικό για τη γαστρονομική εξέλιξη της πόλης "Funky Gourmet".
Στο κτήριό του μας υποδέχεται εδώ και κάποιο καιρό το "Amante", ένα σύγχρονο, arty στέκι με βέρα ιταλική ψυχή. Όσο κρατάει ο καιρός, τα τραπεζάκια απλώνονται στον πεζόδρομο γύρω από το ατμοσφαιρικό κτήριο, ενώ με τα κρύα η δράση μεταφέρεται στο κομψό εσωτερικό και κυρίως στην πανέμορφη κλειστή ταράτσα, ιδανική για χειμωνιάτικα τετ α τετ.

Την ιταλική ψυχή φέρνει μαζί του ο Daniele Chiantini, σεφ με βίο και πολιτεία, που μεγαλούργησε στη Μύκονο την εποχή που για τους Έλληνες η ιταλική κουζίνα ξεκινούσε και τελείωνε στα μακαρόνια με κρέμα γάλακτος και μανιτάρια. Πέρασε από πρωτοκλασάτα μαγαζιά του νησιού στα 80s και 90s, πριν κατασταλάξει στο δικό του "Cucina di Daniele", που έβαλε την Άνω Μερά στο χάρτη πολύ πριν η Μύκονος αποκτήσει ανάγκη από προορισμούς "για εναλλακτικούς".


Βρίσκοντας στο "Amante" την αθηναϊκή του βάση, ο Chiantini συνδυάζει στο μενού ιταλικά κλασικά σε ρουστίκ μορφή (σκεφτείτε vitello tonnato με ταμπεραμεντόζα σάλτσα τόνου ή καρμπονάρα με πλούσια κρέμα αυγού) με πιο περιπετειώδεις, προσωπικές εμπνεύσεις (μοσχαρίσιο ταρτάρ με εσπεριδοειδή, για παράδειγμα, ή μυλοκόπι με κρεμμύδια), που τραβούν την εμπειρία προς δημιουργικότερες, καίτοι όχι πάντα ραφιναρισμένες κατευθύνσεις.



Το ξεκίνημα γίνεται με φοκάτσια, κρουασάν και ψωμάκια με καρύδια, όλα τους λίγο βαριά και ακυψέλωτα, αλλά ταιριασμένα στο πλάι με μελιτζάνα και κολοκυθάκι μαρινάτα στο λάδι, που φέρνουν κατευθείαν μεσογειακό ταμπεραμέντο στο τραπέζι. Το vitello tonnato που λέγαμε πριν, ρουστίκ και πληθωρικό, έρχεται αμέσως μετά, με τρυφερό το μοσχαράκι του και εκφραστική την πλούσια σάλτσα τόνου.
> Διαβάστε την αναλυτική κριτική του "α" για το Amente εδώ.
