Amante

Όμορφος αυτός ο πεζόδρομος του Κεραμεικού, το ξέρετε, δε χρειάζεται να τα ξαναλέμε. Η μεγάλη άπλα του, τα ψηλά δέντρα και τα απείραχτα διατηρητέα διατηρούν κάτι από τη χάρη της παλιάς Αθήνας, κι ανέκαθεν είχαμε ωραίες αφορμές να ερχόμαστε εδώ: από το "Beauty Killed the Beast" και τον "Προβελέγκιο" μέχρι, βέβαια, το ιστορικό για τη γαστρονομική εξέλιξη της πόλης "Funky Gourmet". Στο κτήριό του μας υποδέχεται εδώ και κάποιο καιρό το "Amante", ένα σύγχρονο, arty στέκι με βέρα ιταλική ψυχή. Όσο κρατάει ο καιρός, τα τραπεζάκια απλώνονται στον πεζόδρομο γύρω από το ατμοσφαιρικό κτήριο, ενώ με τα κρύα η δράση μεταφέρεται στο κομψό εσωτερικό και κυρίως στην πανέμορφη κλειστή ταράτσα, ιδανική για χειμωνιάτικα τετ α τετ.

Την ιταλική ψυχή φέρνει μαζί του ο Daniele Chiantini, σεφ με βίο και πολιτεία, που μεγαλούργησε στη Μύκονο την εποχή που για τους Έλληνες η ιταλική κουζίνα ξεκινούσε και τελείωνε στα μακαρόνια με κρέμα γάλακτος και μανιτάρια. Πέρασε από πρωτοκλασάτα μαγαζιά του νησιού στα 80s και 90s, πριν κατασταλάξει στο δικό του "Cucina di Daniele", που έβαλε την Άνω Μερά στο χάρτη πολύ πριν η Μύκονος αποκτήσει ανάγκη από προορισμούς "για εναλλακτικούς".

Βρίσκοντας στο "Amante" την αθηναϊκή του βάση, ο Chiantini συνδυάζει στο μενού ιταλικά κλασικά σε ρουστίκ μορφή (σκεφτείτε vitello tonnato με ταμπεραμεντόζα σάλτσα τόνου ή καρμπονάρα με πλούσια κρέμα αυγού) με πιο περιπετειώδεις, προσωπικές εμπνεύσεις (μοσχαρίσιο ταρτάρ με εσπεριδοειδή, για παράδειγμα, ή μυλοκόπι με κρεμμύδια), που τραβούν την εμπειρία προς δημιουργικότερες, καίτοι όχι πάντα ραφιναρισμένες κατευθύνσεις.

Το ξεκίνημα γίνεται με φοκάτσια, κρουασάν και ψωμάκια με καρύδια, όλα τους λίγο βαριά και ακυψέλωτα, αλλά ταιριασμένα στο πλάι με μελιτζάνα και κολοκυθάκι μαρινάτα στο λάδι, που φέρνουν κατευθείαν μεσογειακό ταμπεραμέντο στο τραπέζι. Το vitello tonnato που λέγαμε πριν, ρουστίκ και πληθωρικό, έρχεται αμέσως μετά, με τρυφερό το μοσχαράκι του και εκφραστική την πλούσια σάλτσα τόνου. Το μοσχαρίσιο ταρτάρ με κρέμα και φλούδες από πορτοκάλι και λεμόνι είναι αντισυμβατικό, αν μη τι άλλο, και σίγουρα αναπάντεχο. Έχει ωστόσο ωραίο δάγκωμα στο κρέας και πολύ ευχάριστες, καλοκαιρινές εντάσεις από τα φρούτα, ισορροπημένες από τα κοντιμέντα - εσαλότ, μαρινάτη πιπεριά και κάπαρη στο πλάι, για να ανακατέψεις κατά βούληση.

Για να ικανοποιήσει όσους δεν μπορούν να σκεφτούν ιταλικό εστιατόριο χωρίς πίτσα, ο σεφ έχει φροντίσει να συμπεριλάβει στο μενού μια μικρή επιλογή από pinse, δηλαδή τις εξής δύο: κλασική μαργαρίτα και pinsa ημέρας. Στη δική μας επίσκεψη (αλλά και τακτικά, απ’ όσο καταλαβαίνω) η πρόταση ημέρας ήταν με gorgonzola, αχλάδι και καρύδια κι ο συνδυασμός αυτός δε χάνει, όμως όπως είδαμε και στα ψωμιά, οι ζύμες δεν είναι το δυνατό σημείο της κουζίνας. Η pinsa του "Amante" έχει ωραίο τραγανό δάγκωμα μεν, αλλά με το ανοικονόμητο πάχος της κρύβει τη νοστιμιά των toppings.

Την καρμπονάρα που λέγαμε πιο πάνω δεν μπορεί να τη βγάλει απ’ τα μενού του ο σεφ, μαθαίνουμε, μια που είναι ταυτισμένη με τις εποχές της μυκονιάτικης μεγαλουργίας του. Όμως, και να μας συγχωράει η φήμη κι η εμπειρία του, η εκδοχή που δοκιμάσαμε, αν και πολύ σωστή στην κρέμα της, δεν είχε τις εντάσεις που χρειάζεται το πιάτο σε αλάτια και πιπέρια, ενώ το αλλαντικό ήταν ακαραμέλωτο και μαστιχωτό, αντί για λιπαρό και τραγανό.

Αντίθετα, πλήρη αρωμάτων ήταν τα χειροποίητα cappelletti του, γεμιστά με μοσχαράκι και κοτόπουλο μπρεζέ και στολισμένα με μαραθόσπορο, ρικότα και γκουαντσιάλε: ένα πιάτο ημέρας με ζηλευτή αυθεντικότητα και αφοπλιστική απλότητα. Εξίσου γοητευτικό ήταν και το ριζότο με τρούφα και γαρίδες - φτιάχνει το δικό του βούτυρο τρούφας ο σεφ, εξ ου και τα αρώματα έφτασαν στο τραπέζι πολύ πριν απ’ το πιάτο - με το θαλασσινό, σφριγηλό και χυμώδες, να κάνει ανάλαφρη αντίστιξη στο γήινο προφίλ της τρούφας.

Επιλογές ημέρας προκύπτουν συχνά και στα κυρίως, όπως το μυλοκόπι με μπουράτα και καραμελωμένα κόκκινα κρεμμύδια που πετύχαμε - δεν του το ’χεις στην αρχή, όμως τούτα τα τρία απλά κι ετερόκλητα υλικά φτιάχνουν ένα όλως ενδιαφέρον αποτέλεσμα, κάνοντας ένα κάπως βαρετό, αν με ρωτάτε, ψάρι απροσδόκητα ταμπεραμεντόζο. Από ελάχιστα τραπέζια λείπει, πάλι, η cotoletta Milanese, όπου επίσης η απλότητα συγκινεί, όπως και η αβίαστη τεχνική: το μοσχάρι είναι ζουμερό, αφράτο και νόστιμο, ενώ η ανάλαφρη πάνα του αγκαλιάζει το κρέας με τρυφερότητα, χωρίς να το καταπιέζει, αλλά ούτε και να το εγκαταλείπει.

Για κλείσιμο, η τιραμισού είναι ανάλαφρη, αρωματική και με ωραία επίγευση καφέ στο τελείωμα, ενώ ο μπαμπάς, αν και λίγο μπουκωτικός στη ζύμη του, είναι μερακλήδικος στο σιρόπι του.

Η επίσκεψη του κριτικού έγινε στις 02/09.

AMANTE, Παραμυθίας 13, Κεραμεικός, 2105243429. Ώρες λειτουργίας: Τρίτη – Σάββατο 6μμ – 2πμ, Κυριακή 12μμ – 2πμ. Τιμή: €50 – 65 (το άτομο χωρίς ποτά και κουβέρ). Πάρκινγκ: Στους γύρω δρόμους. Πρόσβαση ΑμεΑ: Όχι.