Στο "Θανάσης 1948", το ερώτημα είναι παϊδάκια ή Wagyu A5

Σε μια ήσυχη γειτονιά στα Κάτω Πατήσια, το εστιατόριο "Θανάσης 1948” -σύμφωνα με τους ιδιοκτήτες του- λειτουργεί ανελλιπώς από το 1948 στο ίδιο πέτρινο οίκημα, με την αναμενόμενη εξέλιξη φυσικά. Ανάμεσα στις σύγχρονες πολυκατοικίες, το σπίτι του ‘Θανάση” αποτελεί γραφική εξαίρεση, ενώ η αυλή του είναι μια όαση με τραπέζια κάτω από φυλλωσιές σε άνετες αποστάσεις, τον μεγάλο φοίνικα, μια ελιά-στολίδι στο κέντρο, τεράστιες γλάστρες ολόγυρα, προσεγμένο φωτισμό.

Σήμερα το τρέχει ο Νίκος Σιούτης, της τρίτης γενιάς, αλλά θα διακρίνεις και τον γελαστό κύριο Σιούτη, τον πατέρα, σταθερά πίσω από τον πάγκο της κουζίνας. Πίσω στον χρόνο, ο παππούς εγκαταστάθηκε εκεί κατεβαίνοντας από το χωριό του στα Γιάννενα. Κατασκεύαζε βαρέλια, έφτιαχνε κρασί, είχε και ζώα που σταυλίζονταν στον ίδιο χώρο της όμορφης αυλής στην οποία καθόμαστε σήμερα -ομολογουμένως μια από τις μεγαλύτερες και πιο ειδυλλιακές της πόλης. Αργότερα, διαμόρφωσε  δίπλα κι ένα καπηλειό με κύριο θέμα το κρασί του, κι εκεί αρχίζει η ιστορία του σημερινού "Θανάση 1948”. 

Κρεατάδικο, ψησταριά, steak house -το θέμα δεν έχει αλλάξει από την εποχή που το καθιέρωσε ο πατέρας του Νίκου, εκεί γύρω στα 80’s-90’s, όταν τα steaks, τα φιλέτα και κάποιες κοπές είχαν αρχίσει να γίνονται μόδα. Μεγαλωμένος στον κόσμο της ταβέρνας και των κρεατικών, ο Νίκος Σιούτης ήταν επόμενο να βάλει στο συρτάρι το πτυχίο της Αρχιτεκτονικής και ν΄αφιερωθεί ψυχή τε και σώματι σε αυτό που, όπως λέει ο ίδιος, πάντα αγαπούσε.

Τον "Θανάση” δεν τον γνώριζα, παρ΄όλο που είχε πάντα το κοινό του, και μάλιστα με τρανταχτά ονόματα στο πελατολόγιο. Τελευταία η φήμη του έχει επεκταθεί, γεγονός που αποδίδεται στα media (social και μη), αν και δεν θα αρκούσε αν το εστιατόριο δεν προσέφερε κάτι διαφορετικό από το συνηθισμένο σε μενού, αίσθηση, περιβάλλον: Στον "Θανάση”, μ’ έναν ανεπιτήδευτο τρόπο συνδέεται η κλασική ταβέρνα με το σύγχρονο steak house, η παραδοσιακή ψησταριά με τις ακριβές ράτσες και τις προχωρημένες κοπές, το αρνίσιο παϊδάκι με τα japanese kushiyaki skewers από Wagyu A5. Αλλά και η σύγχρονη, καλοστημένη αυλή έρχεται σε αντίθεση με το εσωτερικό, που σε στέλνει περισσότερο σε pub των 80’s. Και με κάποιον τρόπο αυτό δουλεύει, αν εξαιρέσουμε στοιχεία που σαφώς απαιτούν προσαρμογή, όπως για παράδειγμα η λίστα των κρασιών. Με την πλειοψηφία της πελατείας του να παίρνει τον δρόμο από τα νότια προάστια και το υπόλοιπο από τα βόρεια, το μαγαζί φαίνεται ότι αρέσει.

Το μενού παίζει σε δυο ταμπλό. Από τη μια, έχεις ένα εντυπωσιακό εύρος επιλογών σε κοπές, που  βέβαια εναλλάσσονται σε διαθεσιμότητα. Θα συναντήσεις από tagliata flap steak, skirt flap cut και picanha από Βlack Angus, μέχρι rib eye, flap steak αλλά και picanha από japanese Wagyu A5 και χωριστή κατηγορία dry aged -ανάμεσά τους κι ένα φιλέτο ωριμασμένο σε μανιτάρια. Κάπου, σαν από άλλη εποχή, έχει παραμείνει ένα μοσχάρι αλά Αρζεντίνα ως signature dish -κιλότο στο μαντέμι για μεγάλη παρέα.

Στο άλλο πρόσωπο του "Θανάση”, πάλι, έχει θέση η παραδοσιακής ψησταριά: τα ομολογουμένως καλά, λεπτοκομένα παϊδάκια από αρνάκι γάλακτος, τα χοιρινά φιλετάκια, το κοτόπουλο παϊδάκι στη θράκα, το μπιφτέκι. Διαλέγεις κατηγορία ή παίζεις και με τα δύο, με bonus τη δυνατότητα να ελαφρύνεις τον λογαριασμό σου.

Η διττή προσωπικότητα της κουζίνας συνεχίζεται και στα ορεκτικά-πρώτα πιάτα. Θα βρεις τα κλασικά μιας ελληνικής ταβέρνας, αλλά ανάμεσα στους τυρολουκουμάδες και το πολίτικο μπουγιουρντί εμφανίζεται κι ένα japanese yakiniku από λεπτές φλοίδες Wagyu A5 που ψήνονται στο τραπέζι, ένα wagyu carpaccio με μαύρη τρούφα και το ενδιαφέρον μοσχαρίσιο μεδούλι, που έρχεται μέσα στο κόκαλο και συνοδεύεται από chimichuri.

Οι ταλιάτες κόβονται μπροστά σου ενώ πολλά έρχονται σ΄ εντυπωσιακά σκεύη, όπως ένα όμορφο σφυρήλατο μπρούτζινο με κάρβουνο στο εσωτερικό του, που κρατάει ζεστό το κρεατικό. Τα ψησίματα είναι προσεγμένα, η ποιότητα γενικά καλή, το σέρβις απλό και φιλικό.

 Στο "δια ταύτα”: ο "Θανάσης 1948” προχωράει μπροστά χωρίς να έχει απογαλακτιστεί από το παρελθόν του κι αυτό, από μια άποψη, μπορεί και να μετράει θετικά στο πολυπληθές κοινό του, ως εμπειρία ή ως γραφικότητα. Αν, παρ΄όλα αυτά, εξαιρέσουμε τα κρεατικά, τα υπόλοιπα δείχνουν ν΄αποζητούν ένα retouche για να έρθουν σε παρόμοιο επίπεδο και, κυρίως, μια λίστα κρασιών με περισσότερο εύρος, ενδιαφέρουσες επιλογές και έμπειρη καθοδήγηση.

Ακολούθησε το Αθηνόραμα στο Facebook, Tik Tok και το Instagram.