© Λεωνίδας Τούμπανος
Αν μεγαλώσατε στα ’90s, το "Αναψυκτήριο" ξέρει ακριβώς ποια κουμπιά να πατήσει. Μικρά arcades στη γρανιτένια μπάρα, "Φιλαράκια" στον προτζέκτορα, αναφορές σε καλοκαίρια στην πλατεία και ύπνους στο μπαλκόνι, στήνουν το σκηνικό μιας πιο αναλογικής, ή τέλος πάντων πιο pre-digital εποχής. Και στην κουζίνα, ο Θάνος Φέσκος ανασύρει αντίστοιχα αρχεία, με μακαρόνια με κιμά, τηγανητές πατάτες με αυγά, κεφτεδάκια, μπιφτεκάκια και μωσαϊκό – το γλυκό, όχι το πάτωμα.
Το γιατί το κάνει είναι ευκόλως εννοούμενο: οι νοσταλγικές ευαισθησίες και η διάχυτη ανάγκη για επιστροφή σε IRL συνήθειες, ήταν de rigueur την περασμένη σεζόν. Το πώς το κάνει, όμως, είναι το πραγματικό ερώτημα. Γιατί σε αντίθεση με άλλα spots της Αθήνας που αγκάλιασαν το πρόσφατο trend ρετρολαγνίας, εδώ η εξιδανίκευση των 90s αποτελεί μάλλον ευκαιριακό, παρά δομικό στοιχείο: ολίγον τι σπασμωδική, και πάντως σίγουρα όχι ιδιαίτερα μεταβολισμένη.
Τόσο στον χώρο όσο και στο πιάτο, η γρετζάδα των αναμνήσεων μοιάζει να περνά από φίλτρο εξευγενισμού που την κάνει φωτογενή, στρογγυλή και εύπεπτη και σε κάποιες περιπτώσεις το αποτέλεσμα δουλεύει εξαιρετικά: οι τηγανητές πατάτες με φέτα, αυγό και τρούφα είναι ένα από τα πιο λιχούδικα πιάτα του μενού. Σε άλλες, όμως, καταλήγει φτιασίδωμα: σαν το γλυκερό λαδόξιδο και τα τραγανά κρεμμύδια που αποπροσανατολίζουν από ένα εξαιρετικό, ανάλαφρο συκωτάκι.
Διαβάστε τι δοκιμάσαμε και πώς μας φάνηκε στην πλήρη μας κριτική.
Διαβάστε Επίσης
