Αναψυκτήριο

Θυμάστε εκείνα τα memes που κυκλοφορούσαν στο Facebook, τότε που το Facebook ήταν ακόμη (οριακά) cool, κι έλεγαν πως "αν θυμάστε αυτά, έχετε ζήσει γ&μ#τη παιδική ηλικία"; Πάνω σ’ εκείνες τις λίστες πρέπει να είχε στηθεί το marketing του "Αναψυκτηρίου", που συστήθηκε στα τέλη της περασμένης χρονιάς στην πιάτσα της Γλυφάδας, με σλόγκαν όπως "καλοκαίρια στην πλατεία", "ύπνος στο μπαλκόνι", "βόλτες με το ποδήλατο" να προσπαθούν να συντονίσουν το opening με τις νοσταλγικές ευαισθησίες που ήταν de rigueur την περασμένη σεζόν, ή τέλος πάντων με μια διάχυτη ανάγκη για επιστροφή σε πιο αναλογικές, κάπως pre-digital και σαφώς πιο IRL συνήθειες.

Αυτό το feeling χαϊδεύουν άλλωστε και τα μικρά arcades που βρίσκονται σκόρπια στη γρανιτένια μπάρα, η παλιά παγομηχανή έξω από τις τουαλέτες, ο προτζέκτορας που παίζει "Φιλαράκια" και άλλους 90s τίτλους στον τοίχο. Μόνο που, σε αντίθεση με άλλα spots της Αθήνας που αγκάλιασαν το πρόσφατο trend ρετρολαγνίας, εδώ η εξιδανίκευση των 90s αποτελεί μάλλον ευκαιριακό, παρά δομικό στοιχείο: η νοσταλγία μοιάζει κάπως φορετή, ολίγον τι σπασμωδική, και πάντως σίγουρα όχι τόσο μεταβολισμένη όσο αλλού (η "Ντίβα", το "Βουλκανιζατέρ" είναι δυο που έρχονται στο νου), ενώ χλιαρό είναι και το follow-through στους υπόλοιπους πυλώνες του μαγαζιού: η μουσική σπανίως συνομιλεί με την εποχή που επικαλείται, τα δε ευφυολογήματα που τυπώνονται στα μπλουζάκια των παιδιών του σβέλτου κι ευγενικού σέρβις, τύπου "πάω αργά γιατί κάνει ζέστη" είναι περισσότερο σχεδιασμένα για like-farming στα social, παρά για τα λευκώματα που λειτουργούσαν ως τα timelines της "τελευταίας καλής δεκαετίας".

Γιατί τόση κουβέντα για το "ντύσιμο" του μαγαζιού, θα μου πείτε – δεν είναι, δα, το πρώτο με mid ευστοχία στην υλοποίηση του διακοσμητικού brief. Η κάπως επιφανειακή 90s νοσταλγία του χώρου, όμως, προαναγγέλλει τελικά και το βασικό ζήτημα της κουζίνας που επιβλέπει ο Θάνος Φέσκος και υλοποιεί ο Βασίλης Τουλάτος: η κουζίνα συστήνεται ως εμπνευσμένη από τις αστικές συνήθειες των ‘90s (μακαρόνια με κιμά, τηγανητές πατάτες με αυγά, κεφτεδάκια, μπιφτεκάκια, μωσαϊκό – το γλυκό, όχι το πάτωμα), τις επαναφέρει όμως στο τραπέζι περασμένες από φίλτρο εξευγενισμού, που αφαιρεί τη γρετζάδα τους, τις κάνει πιο φωτογενείς, πιο στρογγυλές και πιο φιλικές για το χρήστη, αλλά όχι απαραίτητα πιο ουσιαστικές.

Η λαδένια, για παράδειγμα, την οποία ορεχτήκαμε βλέποντάς τη στα ψηλά του μενού, είναι μια (πολύ πιο κυριολεκτικά από αυτή της Κιμώλου) λαδερή πίτα γεμιστή με μελιτζάνα, κρεμμύδι, ελιά, ντομάτα και ρίγανη, που λίγη σχέση έχει με το πρωτότυπο. Με τη δε ζύμη αρκετά λασπερή, περιορισμένο παραμένει το ενδιαφέρον της ακόμη κι ως πίτα – ή, ακριβέστερα, ως ατυχής καλτσόνε – παρά το νόστιμο λάδι και τα ευχάριστα μεσογειακά αρώματα από τη γέμιση και το καψάλισμα του ξυλόφουρνου. Πιο νοικοκυρεμένα βρήκαμε πάντως τα αφράτα (αν και αρκετά εύθρυπτα) πιτάκια που συνόδευαν τις αλοιφές: μια σχετικά ταμπεραμεντόζα (αλλά και σχετικά βαριά) μους ταραμά με καπνιστό λάδι και μια πιο αεράτη μελιτζανοσαλάτα με μέλι (!), γλυκερή αντί για σκορδάτη, εξευγενισμένη, δηλαδή, για να μην ενοχλεί τους εύθικτους ουρανίσκους της περιοχής.

Η ντοματοσαλάτα, ένα από τα πολυποσταρισμένα πιάτα του μενού (μια κούφια, ξεφλουδισμένη ντομάτα, που έρχεται αναποδογυρισμένη για να κοπεί κατά το σερβίρισμα και να απελευθερώσει τα υλικά της χωριάτικης στο πιάτο), έχει πράγματι κάτι το εντυπωσιακό (καίτοι φορεμένο, για όσους αναγνωρίζουν τη χωριάτικη του Νίκου Καραθάνου στο "Ateno"), θα είχε όμως και ουσία, αν βασιζόταν σε μια πράγματι νόστιμη, εκφραστική ντομάτα.

Πλήρες ουσίας, αντιθέτως, ήταν το απόλυτο viral του "Αναψυκτηρίου", ήτοι οι τηγανητές πατάτες, που έχουν κι αυτές το show τους: σκεπάζονται μπρος στον πελάτη με τριμμένη φέτα, αυγό ποσέ που χτυπιέται επί τόπου στο ποτήρι (ως αναφορά στο αυγό ντεκότο, ή το "τούκου – τούκου" που θα θυμούνται όσοι είχαν την τύχη να έχουν γιαγιάδες με κοτέτσι στο χωριό τα καλοκαίρια) και φρέσκια τρούφα. Όμως, σε αντίθεση με τη ντομάτα, εδώ τα υλικά δεν είναι random: οι πατάτες είναι από τη Θράκη, η φέτα απ’ την Ευρυτανία κι η τρούφα από την Ισπανία, και καθένα απ’ αυτά είναι νόστιμο και ποιοτικό, ώστε όλα μαζί να συνθέτουν ένα σύνολο στ’ αλήθεια λιχούδικο κι εκφραστικό, με ωραία umami στρογγυλάδα απ’ το αυγό.

Για τη μπαρμπουνομακαρονάδα του, το "Αναψυκτήριο" ακολουθεί αυτήν την απελπιστικά δημοφιλή τακτική που φέρνει στο τραπέζι δύο πιάτα στην τιμή του ενός: η σάλτσα του ζυμαρικού γίνεται με λεμονάτο ζωμό από πετρόψαρα και μάραθο (πολύ λεμονάτο και με πολύ μάραθο, έτσι που τα πετρόψαρα και η όποια θαλασσινή νοστιμιά τους να κρύβονται κάπου στο βάθος), το δε μπαρμπούνι φιλετάρεται, τηγανίζεται και μπαίνει από πάνω, σα στολίδι. Έτσι, με μία παραγγελία, παίρνουμε μαζί ένα πολύ νόστιμο, αλλά οριακά παραμαγειρεμένο ψαράκι από τη μία, και μια αρκετά λεμονάτη, μαραθένια μακαρονάδα με ελαφρώς παραβρασμένο ζυμαρικό απ’ την άλλη. Κι ίσως γι’ αυτό και στο μενού η σύνθεση αναγράφεται ως "μπαρμπουνο-μακαρονάδα", με την παυλίτσα ανάμεσα στα δυο συστατικά να υποδεικνύει την απόσταση που κρατούν μεταξύ τους στο πιάτο.

Δικαίως best seller είναι το μοσχαρίσιο συκώτι, που έρχεται με δάγκωμα–αφρό και εκφραστική σάρκα που θα αναδεικνυόταν καλύτερα χωρίς όλα αυτά τα αποπροσανατολιστικά φτιασιδώματα με λαδόξιδο και τραγανά κρεμμύδια, ενώ έκπληξη της βραδιάς ήταν το φιλέτο από ελληνική μοσχίδα: γίνεται με τρία ψησίματα στη σχάρα, τα οποία εξασφαλίζουν χυμώδη και τρυφερή μπουκιά που θα ζήλευαν πολλά γαλλικά ρεστοράν της πόλης, κι ύστερα σκεπάζεται με πληθωρική και λιχούδικη demi-glace με πίκλες κρεμμυδιού και σιναπόσπορου, που προσθέτει βάθος, ένταση και τις απαραίτητες όξινες ανάσες. Κρίμα που στο πλάι του δεν έχει κάτι συναρπαστικότερο από τις κλασικές baby πατάτες διαίτης, που μπορείτε να συναντήσετε και σε οποιοδήποτε μπραντσάδικο της περιοχής…

Λιγότερο από ενθουσιασμένους μας άφησαν και τα επιδόρπια: το… κανταϊφομπούρεκο ήταν λειψό σε κρέμα και λασπερό στον πάτο του από το υπερβολικό, λιγωτικό σιρόπιασμα, ενώ το μωσαϊκό που λέγαμε πριν, σερβιρισμένο σαν μπάρα, ήταν άτολμο στην πίκρα που θα έπρεπε να βγάζει η σοκολάτα του και αρκετά φορτωμένο με τη montée και τη σάλτσα σοκολάτας που το συνόδευαν, μάλλον για να ταιριάξει κι αυτό με τις γαστρονομικές ευαισθησίες της γειτονιάς του.

Η επίσκεψη του κριτικού έγινε στις 08/08.

ΑΝΑΨΥΚΤΗΡΙΟ, Κύπρου 74, Γλυφάδα 2121054489. Ωράριο λειτουργίας: Δευ – Παρ: 1μμ – 1πμ, Σαβ - Κυρ: 10πμ - 1πμ. Τιμή: €35 – 65 (το άτομο χωρίς ποτά και κουβέρ). Πρόσβαση ΑμεΑ: Όχι. Πάρκινγκ: Στους γύρω δρόμους.