Ίσως να μην υπάρχει χώρος στην πλατεία Αγίας Ειρήνης που να έχει αλλάξει περισσότερες ταυτότητες τα τελευταία χρόνια. Ο λόγος για το αρχοντικό Μιχαλόπουλου, που επί δεκαετίες στέγαζε το υφασματάδικο του Συμεωνίδη, πριν περάσει στις δαγκάνες του ευρύτερου εξευγενισμού της γειτονιάς. Οι παλιότεροι σίγουρα το θυμάστε από τις ημέρες του θρυλικού "Osterman", οι νεότεροι ίσως από μια σειρά εστιατορίων που πέρασαν από εδώ στη συνέχεια, άλλοτε με μικρό κι άλλοτε με μικρότερο εύρος ζωής.
Εδώ και λίγους μήνες, όμως, το κτήριο έχει περάσει σε νέα εποχή ως "1890", το εστιατόριο του ομώνυμου boutique ξενοδοχείου που στεγάζεται στους επάνω ορόφους. Η μεγάλη, ψηλοτάβανη σάλα με τα ιστορικά πλακάκια και τη Belle Époque αύρα παραμένει ένα από τα πιο γοητευτικά σκηνικά της πόλης, όμως το ενδιαφέρον βρίσκεται πλέον στην κουζίνα. Εκεί όπου ο Χρήστος Σιδηρόπουλος, γνωστός από το βραβευμένο "Agora" της Σύμης, χτίζει ένα μενού που αντλεί έμπνευση από την ελληνική παράδοση και τη διεθνή fine dining σκηνή, μεταφράζοντας γνώριμες αναφορές μέσα από σύγχρονες τεχνικές και γαλλική φινέτσα.
Οι μπουκιές του καλωσορίσματος – μια άκρως τεχνική απόδοση της τηγανητής φέτας με μέλι (από τα best sellers της ελληνικής ταβέρνας των ‘00s), που έρχεται εδώ σε μορφή ανάλαφρης ταρτλέτ με κρέμα φέτας, μέλι και αλάτι, ή η σπανακόπιτα της μαμάς του σεφ, που αναδομείται εν είδει ζουμερού και τραγανού μπενιέ – είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα της πορείας που θέλει να χαράξει ο Σιδηρόπουλος: δυο μπιζουδάκια που δείχνουν τη λεπτότητα με την οποία προσεγγίζει το θέμα του.
Στο λεβαντίνικων αναφορών σασίμι από αφράτο τόνο που ακολουθεί, λαδολέμονο με ταχίνι, dashi και harissa συνθέτουν πιάτο πιο λιχούδικο απ’ όσο του φαίνεται, ενώ το μοσχαρίσιο ταρτάρ, ντρεσαρισμένο με Dijon, κάπαρη, κρεμμυδάκι και κρέμα αυγού, εκφράζει την αγάπη του Σιδηρόπουλου για τις κλασικές φόρμες.
Δείτε τι άλλο δοκιμάσαμε και πώς μας φάνηκε στην πλήρη μας κριτική στο link.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
