Οι Κυριακές στο 'Vezene' παραμένουν κλασικά -και πληθωρικά- νόστιμες

Το Sunday Roast σερβίρεται ξανά στο Vezene εδώ και λίγο καιρό (και θα συνεχίσει να συμβαίνει μέχρι τον Μάρτιο) και αυτό από μόνο του αποτελεί είδηση-κινητοποίηση για κάθε συνειδητοποιημένο foodie της πόλης. Αλλά σίγουρα όχι μόνο για την εν λόγω κατηγορία επισκέπτη στα εστιατόρια της πρωτεύουσας. Το παρατηρώ γύρω μου, κοιτώντας τα άλλα τραπέζια μία random χειμωνιάτικη Κυριακή στο (βραβευμένο με Top Notch και Βραβείο Ελληνικής Κουζίνας από τους Χρυσούς Σκούφους) γευστικό ινστιτούτο που έχει καθιερώσει εδώ και μία δεκαετία ο επιδραστικότατος γευσιπλάστης και ρεστορατέρ 'Άρης Βεζενές στη σκιά του (πρώην Χίλτον, νυν) The Ilisian.

Οικογένειες και παρέες νέων, έμπειροι θαμώνες των αθηναϊκών ρεστοράν και θαρραλέοι πρωτάρηδες, γιάπηδες και ζευγάρια, όλοι πιάνουν τη θέση τους από νωρίς σε αυτό το new classic αθηναϊκό τοπόσημο της γεύσης και απολαμβάνουν το οριακά τελετουργικό σκηνικό πληθωρικής απόλαυσης και αβίαστης θαλπωρής που στήνεται στο εστιατόριο της οδού Βρασίδα. Δεν απολαμβάνουν όμως μόνον αυτό -πώς θα μπορούσαν άλλωστε;- καθώς ρόλο πρωταγωνιστών αναλαμβάνουν τα εδέσματα της κάρτας που τρέχει από νωρίς το μεσημέρι, για την πιο ανέμελη ημέρα της εβδομάδας. 

Όπως και το ίδιο το εστιατόριο, έτσι και το Sunday Roast του 'Vezene' έχει ωριμάσει. Έχει εξελιχθεί. Έχει προσαρμοστεί, ώστε να ικανοποιεί παλιούς aficionados της συνθήκης και έμπειρους θαμώνες/ repeaters αλλά και να φαντάζει -βασικά, και να είναι- σαγηνευτικό για εκείνους που μυούνται στο ritual για πρώτη φορά.  

Είναι ρε παιδί μου και η αιτία να κάνεις skip το πρωινό και να αποφεύγεις τα απογευματινά/ βραδινά σνακ. Όχι επειδή έχεις 'γεμίσει', κυριολεκτικά και μεταφορικά αλλά και επειδή δε θέλεις να χαλάσεις την αίσθηση που σου άφησε το πλούσιο -από κάθε άποψη- κυριακάτικο αυτό τραπέζι. Που, όπως συμβαίνει και στην περίπτωσή μου κάθε φορά, αποτελεί το καλύτερο αντίδοτο για οποιαδήποτε Monday blues - ξέρεις, από αυτά που ξεκινούν από νωρίς το απόγευμα της Κυριακής.

Γκολ από τα αποδυτήρια με την α λα ράμεν κοκορόσουπα, που καταφθάνει σαν μια ζεστή πρόταση με βάθος που γεφυρώνει την ελληνική παράδοση με τις ιαπωνικές αναφορές (ίσως και σαν είδος σύνδεσης όλου του Βεζενέικου εστιατορικού universe, τώρα που το σκέφτομαι) και σου ζεσταίνει την ψυχούλα. Ο ζωμός, σιγομαγειρεμένος και συμπυκνωμένος, αποκτά σώμα και ένταση, συμπληρώνοντας τον φιδέ που τον 'δένει', ενώ η πιπερόριζα καταθέτει τα two cents της όσον αφορά μια έξτρα διακριτική θερμότητα και ένα κικ στο τελείωμα. Το άψογα ψημένο τύπου yakitori που συνοδεύει το πιάτο λειτουργεί πιο ωραία solo.

Στο κλασικό μοσχαρίσιο ταρτάρ (παλαιωμένη πικάνια) με μουστάρδα Dijon αντιλαμβάνεσαι τι θα πει ισορροπία, με την ποιότητα του κρέατος, τα στοιχεία-δορυφόρους, την ποσότητα της μουστάρδας, τις οξύτητες και τη φρεσκάδα να βρίσκονται σε πλήρη αρμονία ενώ στα τηγανητά αυγά με ceccina wagyu είναι λες και τρως ένα πιάτο πρωινού 'σιωπηλής πολυτέλειας', κάπου ανάμεσα στην απλότητα και την οικειότητα του πρώτου στοιχείου και την ένταση του δεύτερου, συν μια τόση-όση αίσθηση καθαρής, μεταλλικής αλμύρας που προσδίδει ο ανθός Μεσολογγίου.

Τα nuggets στην κυριακάτικη φιέστα του Vezene μας συστήνονται σαν "χρυσαφένιο τηγανητό κοτόπουλο". Πανάρονται με πάνκο, έχουν καλή κρούστα και ζουμερό εσωτερικό, με τη μαγιονέζα με μοσχολέμονο και την ιαπωνική κέτσαπ να χαρίζουν κρεμώδη οξύτητα και γλυκόξινο umami, αντίστοιχα.

Το πιο ΄κυριακάτικου τραπεζιού' πιάτο είναι ο κρασάτος κόκορας με χοντρό μακαρόνι. Το τελευταίο συγκρατεί άψογα τη σάλτσα, το κοκόρι είναι ακριβώς όπως πρέπει και η ξερή μυζήθρα δηλώνει την παρουσία έξτρα αλμυρότητας, σε ένα στάδιο γενναιόδωρο και αυθεντικό.

Γκραν φινάλε -ναι, είχε κι άλλο- με οσομπούκο στον ξυλόφουρνο με τραχανά α λα Μιλανέζε. Ξυλοφουρνισμένο το κρέας, δεν παρουσιάζει καμία αντίσταση με το που το ακουμπά το πιρούνι σου, την ίδια στιγμή που μαζί με τη σάλτσα του σερβίρουν νοστιμιά και οικειότητα - το αυτό ισχύει, σε ελαφρώς πιο πρωτόγνωρη σύνθεση, και για τον μαγειρεμένο με μιλανεζολογική υπομονή και ελληνικότατη παρουσία τραχανά. 

Προφανώς, άξιο αναφοράς και ευσήμων το εξαίρετο σέρβις, στο ύψος τους τα γλυκά (πολύ συμπαθές το lemon layered cake) και kudos για την έξοχα δομημένη οινική κάρτα. 

 

Ακολούθησε το Αθηνόραμα στο Facebook και το Instagram.