Έχω ένα θέμα με τις κροκέτες. Η αταβίστικη λιχουδιά που έχει συνδεθεί με πλείστες όσες καλοκαιρινές και μη αναμνήσεις όλων μας, κακοποιήθηκε τόσο απ’ τον bofrost-οποίηση της ελληνική ταβέρνας των 90s και 00s, που έχει πια ταυτοποιηθεί – όχι μόνο στη δική μου συνείδηση, νομίζω – ως προκάτ έδεσμα προς αποφυγή. Αντιστρέφοντας τη συνθήκη αυτή, όμως, βρίσκω ότι η κροκέτα λειτουργεί ως εξαιρετικός δείκτης του επιπέδου στο οποίο επιλέγει να κινηθεί το κάθε εστιατόριο: όταν είναι καλή, δείχνει πως στην κουζίνα γίνεται δουλειά σοβαρή.
Και η παστουρμαδοκροκέτα του "Zano Athens" δεν είναι απλώς καλή, είναι πάρα, πάρα πολύ καλή. Τραγανή κι αέρινη κρούστα, με ζουμερή γέμιση που χαϊδεύει με την κάψα και τη νοστιμιά του παστουρμά, είναι μάλλον η καλύτερη του Κολωνακίου (#changemymind), κι είναι δείγμα χαρακτηριστικό της φινέτσας, αλλά και της νοστιμιάς που διατρέχει όλο το μενού αυτού του μητροπολιτικού μπιστρό, που μοιάζει να ξεπήδησε από τις σελίδες περιοδικού για τις τελευταίες τάσεις του νεοϋορκέζικου και του λονδρέζικου design.
Με την υπογραφή του Αντώνη Καλογρίδη στο σχεδιασμό και τη διακόσμηση, ο χώρος του "Zano Athens", που μπαίνει φέτος στο δεύτερο χειμώνα του, είναι σε ίσες δόσεις ατμοσφαιρικός, αισθησιακός και τσαμπουκαλεμένος, με μάρμαρα και μέταλλα σε σφιχαγκάλιασμα, γρέτζους τοίχους, απαλά υφάσματα και φευγάτες ανθικές συνθέσεις σε ηδονιστικό κοντράστ, και στρατηγικό (υπο)φωτισμό να δίνει στο κάδρο αύρα κινηματογραφική. Ο γορίλλας με τη μπασκέτα του πρώτου ορόφου και τα συρματοπλέγματα της ανοιχτής κουζίνας είναι, βέβαια, γνωστά στους θαμώνες των S/M (Social Media εννοούμε, όχι το άλλο S/M για το οποίο προδιαθέτουν οι μαύρες μοκέτες που διατρέχουν το χώρο), extra πόντους δίνουν όμως οι wall to wall τζαμαρίες εκεί που θα περίμενες wall to wall καθρέφτες (στις τουαλέτες του "Zano"), που δεν ξέρω γιατί, αλλά μου έφεραν στο νου μια συγκεκριμένη σκηνή από το "Shame" του Steve McQueen…
Επιστρέφοντας στο μενού, η παστουρμαδοκροκέτα που λέγαμε ήταν απλά η προθέρμανση για την ελληνόστροφη καλοφαγία που υπογράφει εδώ ο Γιάννης Κιόρογλου και εκτελεί αριστοτεχνικά ο Μάριος Μιχαηλίδης. Το crispy carpaccio φέρνει αέρινο μοσχαράκι σε τραγανή πίτα, που αναδεικνύει τη βουτυρένια μπουκιά του πρωταγωνιστή, με μαγιονέζα τρούφας και πίκλα πιπεριάς να χτίζουν τσιμπητές εντάσεις, ενώ το δαντελένιο σασίμι πελαγίσιας τσιπούρας, ενδεικτικό της εξαιρετικής πρώτης ύλης που διαχειρίζεται το εστιατόριο, σερβίρεται με τη βελούδινη σάρκα του ψαριού φιλεταρισμένη πάνω στο καρκάσι του, ένα θέαμα εξίσου γκροτέσκο κι ερεθιστικό.
Και παρ’ ότι η γαριδομακαρονάδα απογοήτευσε λιγάκι (κι αυτό όχι για τη βαθιάς νοστιμάδας bisque, ή το εκφραστικό ταρτάρ γαρίδας που τη συνοδεύει, αλλά για την επιλογή του ζυμαρικού, που ήταν λίγο πιο πριμαντόνα απ’ όσο χρειαζόταν η σάλτσα του), το λαβράκι – σπανακόρυζο, ίσως το λιγότερο φωτογενές πιάτο του μενού, ήταν σίγουρα το πιο νόστιμο της βραδιάς μας: το ψάρι, σκεπασμένο με κρέμα σπανακιού με μελάνι σουπιάς, γέμισε θαλασσινή φρεσκάδα το στόμα, ενώ το ριζότο που κρυβόταν από κάτω, μοσχοβολούσε βοτανική δροσιά.
Κλείνοντας, επειδή δεν ξέρω πού αλλού μπορεί να βρει κάποιος ψάρι ημέρας λαδερό με φασολάκια, ή γίδα κοκκινιστή με ριζότο, σε τόσο design forward περιβάλλον, με ηχητική υπόκρουση που θα ταίριαζε σε μοδάτο spot της Ταορμίνα και κοσμικό crowd που, το παρασκευόβραδο της επίσκεψής μας, κάλυπτε όλο το φάσμα από μεγαλοδημοσιογράφους και πολιτικούς αρχηγούς, μέχρι πρώην βιομηχάνους και ανθρώπους της μόδας, κρατώ ως μόνο ντεφό της βραδιάς το κομ λι φο σερβίρισμα στις γαρίδες σαγανάκι σε διπλανό τραπέζι, με τον περιποιητή να ολοκληρώνει την περφόρμανς καθαρίσματος απομακρύνοντας απ’ το τραπέζι τα τροφαντά ζουμερά κεφάλια. Έγινε προφανώς για να μην έρθουν στη δύσκολη θέση οι κυρίες του τραπεζιού και οι συνδαιτημόνες τους να λερώσουν τα περιποιημένα τους δάχτυλα σουφρώνοντας τα χείλη για να ρουφήξουν τη νοστιμιά, όμως καθότι πρόκειται για σνομπισμό στα όρια της ύβρεως, θα το έχω ως αφορμή να επιστρέψω σύντομα, για να το επισημάνω στην εξαιρετική ομάδα του σέρβις.
Διαβάστε Επίσης
