Το πρώτο κείμενο του που διάβασα ήταν το φθινόπωρο του 1986. Βρισκόμουν ύστερα από πολλά χρόνια απουσίας ξανά στην Αθήνα και ανοίγοντας το Αθηνόραμα, όπως έκανα με το Pariscope στο Παρίσι, έπεσα σ’ ένα εντυπωσιακό άρθρο για την κινέζικη κουζίνα όπου ο αθεόφοβος εκτός από την ερεθιστική ξενάγηση των λέξεων στις γεύσεις των Μανδαρίνων είχε μαζέψει όλους τους Κινέζους σεφ στο Ηρώδειο για μια επική φωτογράφηση. Ήταν τότε που το ασπρόμαυρο Αθηνόραμα είχε αφιερώσει 8 έγχρωμες σελίδες στη γαστρονομία, και ο Μάριος Κάλφογλου έγραφε επιπλέον πάντα το δισέλιδο της κριτικής εστιατορίων στη στήλη "Απόψεις", με το ψευδώνυμο Κρίτων Παπαδόπουλος. Στήλη πρωτοποριακή εκείνη την εποχή που ο Μάριος έγραφε με την αιχμηρή του πένα, θέτοντας τις βάσεις για ένα καινούργιο, άγνωστο στην Ελλάδα είδος δημοσιογραφίας.
Ήταν έμπειρος δημοσιογράφος ο Μάριος, πτυχιούχος της Σχολή Δημοσιογραφίας του Πανεπιστημίου της Ουάσινγκτον. Ξεκίνησε την καριέρα του ως συνεργάτης του "Φωνή της Αμερικής", μετά ανταποκριτής της ΕΡΤ, στην Ουάσινγκτον και επιστρέφοντας στην Ελλάδα το 1972 συνεργάστηκε με διάφορες εφημερίδες. Τις κριτικές του στο Αθηνόραμα που άφησαν εποχή τις ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Τον συνάντησα και συνεργαστήκαμε στενά όταν εντάχθηκα κι εγώ το 1987 στη δημοσιογραφική ομάδα του Αθηνοράματος. Ο Μάριος ήταν καλλιεργημένος και ευγενής, τρυφερός και γλυκός, πατρική φιγούρα με τις κόκκινες τιράντες του, αλλά την ίδια στιγμή δημοσιογράφος με ερευνητική ματιά, της παλιάς σχολής ανδρωμένος στις εφημερίδες και στο ραδιόφωνο∙ δεν έκανε δηλαδή δημοσιογραφία αναπαραγωγής δελτίων τύπου, είχε άποψη. Τον θυμάμαι τα πρώτα χρόνια των Χρυσών Σκούφων που ξεψαχνίζαμε την Αθήνα για να βρούμε τα 10 καλύτερα εστιατόριά της. Και θυμάμαι το τελευταίο μας δείπνο σε grand restaurant, να ενθουσιαζόμαστε στο περίφημο "Chez Nico" του αείμνηστου 3άστερου συμπατριώτη μας Νίκο Λαδένη.
Μετά τη σύνταξή του αποσύρθηκε στη Μεσσηνία, όπου και κοιμήθηκε για πάντα μετά από 90 μεστά χρόνια.
Chapeau Μάριε, όλοι εμείς στο Αθηνόραμα υποκλινόμαστε στην ευγένειά σου…
