Δε νομίζω πως έχει υπάρξει πιο στιλάτο κρεατάδικο στην Αθήνα από το Brutus Tavern, μιλώντας με όρους μητροπολιτικούς πάντοτε. Το εστιατόριο του Κολωνακίου κερδίζει αβίαστα τον επισκέπτη από το "έμπα", με αισθητική που κινείται κάπου ανάμεσα στο λονδρέζικο men’s club και την kinda chic χασαποταβέρνα, ένα ατμοσφαιρικό combo φροντισμένου φωτισμού και επιλογής των υλικών, του πολύ καλού soundtrack και του αν μη τι άλλο κομψότατου clientele. Από τα μέρη, ρε παιδί μου, που νιώθεις ωραία όταν βρίσκεσαι σε αυτά.
Θα προσέθετα στο όλο οπτικό πακέτο τα χρυσά scratch στα λευκά πλακάκια των τοίχων και τα κρανία στα πιάτα, για να έχεις μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα, συν την ανοιχτή κουζίνα στο βάθος της μακρόστενης σάλας, που λειτουργεί σαν μια ιδιότυπη "σκηνή". Ακριβώς εκεί, ο ταλαντούχος σεφ Στέφανος Ρίζος -που παρεμπιπτόντως βρίσκεται στο Brutus από την πρώτη ημέρα της λειτουργίας του, περίπου 5 χρόνια πριν- πρωταγωνιστεί. Κινεί τα νήματα μιας ομάδας που πλέον δείχνει να κατευθύνεται με αυτοπεποίθηση προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση και, γενικότερα, πατά πιο στιβαρά από ποτέ στο καρνιβορικό τερέν.
Στο ψητό (#diplhs) λοιπόν, το Brutus Tavern όχι μόνο έχει εξελίξει τη γευστική του πρόταση αλλά μάλλον πια μπαίνει στην κουβέντα για τον τίτλο του κορυφαίου εστιατορίου, στο είδος του, στην πόλη. Υπερβολικό; Δε νομίζω, επιβεβαιώνει και η λίστα των World's Best Steak Restaurants. Αλλά, πάνω απ' όλα, αυτά που φτάνουν στο τραπέζι.
Ξεκινώντας από το ίδιο το μενού, καταλαβαίνεις: Η κατανομή και η επιλογή των πιάτων είναι τέτοια, που τικάρει σχεδόν όλα τα κουτάκια της σαρκοβόρας γαστρονομίας, άλλοτε με ιδιαίτερη κομψότητα και άλλοτε με πιο μπρουτάλ προσέγγιση.
Πιάνεις το νόημα από τα sliders, με τα μικρά burgers εδώ να εξακολουθούν να αποτελούν μια διαβολεμένη λιχουδιά - τόσο, που σκεφτόμουν πως θα μπορούσαν να κρατήσουν το μαγαζί ακόμη κι αν ήταν το μοναδικό πιάτο στο μενού. Θα ήταν άδικο όμως για όλα όσα ακολουθούν. Το Gold, όπως αναγράφεται στην κάρτα το μοσχαρίσιο καρπάτσιο, τοποθετεί στο πιάτο αυστραλιανό wagyu Westholme (top πρώτη ύλη, όπου το βρείτε πάρτε το δίχως καμία σκέψη, σε οποιαδήποτε παρασκευή) και το αναδεικνύει ορθότατα με ελάχιστα dots από κρέμα χρένου και σάλτσα nikiri, με την τελευταία διακριτικά να προσφέρει ενισχύσεις γεύσης.
Σε παράλληλο κρεάτινο σύμπαν, το αναγραφόμενο ως Smoke πιάτο. Η χειροποίητη καπνιστή πανσέτα είναι βελούδινα γλυκοφάγωτη, με άψογη υφή. Πλαισιώνεται με κίμτσι παντζαριού που, πίστεψέ με, δεν απαρνείται σε καμία περίπτωση την πικάντική του φύση - εδώ ίσως και να έπαιρνε ένα 'κατέβασμα' σε ένταση.
Το αρμένικο κεμπάπ υψώνει περήφανο το ανάστημά του, με ζηλευτή ισορροπία ανάμεσα στο ρουστίκ και σε οτιδήποτε θα μπορούσε να θεωρηθεί πιο 'εστιατορικό', με το blend από μοσχάρι και πρόβατο να βρίσκει ιδανικό συνοδοιπόρο στο δρόμο για τον ουρανίσκο σου το φανταστικά πικλαρισμένο κρεμμύδι - μεταξύ άλλων.
Κάθε κοπή, στη συνέχεια, είναι από μόνη της μια ιστορία, με τον σεφ Ρίζο και τους συνεργάτες του, να χειρίζονται με μαεστρία από ελληνικά chateaubriand και αμερικάνικα Black Angus μέχρι ισπανικές ράτσες - by the way, πέρα από την πληθωρικότατη Rubia Gallega, ρίξε μια ματιά και στην Charra.
Κλείνεις με την τάρτα σοκολάτας με passion fruit και παγωτό κανέλα, ένα από τα πιάτα που οι άνθρωποι του Brutus αποφάσισαν να μην αλλάξουν ποτέ από την day one του εστιατορίου. Και πολύ καλά έκαναν.
Ακολούθησε το Αθηνόραμα στο Facebook, Tik Tok και το Instagram.
Διαβάστε Επίσης
