© Λεωνίδας Τούμπανος
Ως καφενείο συστήθηκε στην Αθήνα, ως αναψυκτήριο επίσης, αλλά και ως ψησταριά. Βέβαια καφενεία που να ανοίγουν στη 1 το μεσημέρι εγώ δεν έχω υπόψη μου - φαντάζομαι ούτε κι εσείς. Ούτε κι αναψυκτήρια που έχουν τον ξυλόφουρνο μονίμως αναμμένο. Αλλά μετά τον κανιβαλισμό που έχει υποστεί τα τελευταία δύο χρόνια η γαστροταβέρνα (έννοια που εισήγαγε ο Δημήτρης Αντωνόπουλος στο Αθηνόραμα, για να μεταφράσει στα καθ’ ημάς το κίνημα της μπιστρονομίας, στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας), μπορώ να καταλάβω την ανάγκη των ανθρώπων πίσω από το "Πλυτά" να διαφοροποιηθούν από την τάση.
Όμως, ας μην κρυβόμαστε, το νέο εστιατόριο των Περικλή Κοσκινά - Μάριου Κοροβέση (από την "Cookoovaya" των Ιλισίων) και Γιάννη Λουκάκη - Σπύρου Πεδιαδιτάκη (από τα "Άκρα" του Παγκρατίου), που έβαλε την πλατεία της Γούβας στο ραντάρ των foodies όλης της Αττικής πριν από λίγους μήνες, είναι ακριβώς αυτό: ο ορισμός της γαστροταβέρνας, κυρία μου. Πρώτη ύλη πρώτης ποιότητας, μαγειρεμένη με τρόπο που παντρεύει το οικείο με το προωθημένο, σε ατμόσφαιρα καθημερινή, παρεΐστικη, συμποσιακή, και σε τιμές που αγκαλιάζουν αντί να τρομάζουν, συνθέτουν πρόταση που αρθρώνει την ανάγκη της εποχής για γαστρονομικό εκδημοκρατισμό, με ευστοχία που δεν συναντάμε συχνά.
Το μέγεθος της κουζίνας είναι ψαρωτικό, με πολλαπλά πεδία δράσης, όλα τους πυρωμένα από ζωντανές φλόγες, που αλλού γλύφουν τα τηγάνια, αλλού θεριεύουν τη θράκα, αλλού θρέφουν τον ξυλόφουρνο, όλα τους όμως πειθαρχούν στη μαγειρική μπαγκέτα του Μάριου Κοροβέση, τον οποίο συναντήσαμε ως επικεφαλής της κουζίνας. Μαθημένος στο να γαληνεύει τη μπρουταλιτέ της φωτιάς από τα καλοκαίρια του στην "Κουκουβάγια" της Αντιπάρου (όπου ο ξυλόφουρνος κρατά κεντρικό ρόλο), ο Κοροβέσης έχει εδώ την ευκαιρία να φέρει τη δική του μαγειρική ευαισθησία στο προσκήνιο. Και το κάνει με πιάτα που ενδύονται μεν το γρέντζο, ρουστίκ περιτύλιγμα των "Άκρων", έχουν όμως τη γοητευτική φινέτσα της "Κουκουβάγιας" στην ούγια τους, συνδυασμός που δεν είναι ούτε προφανής, ούτε κι εύκολος.
Το μενού, που μετρά περί τα 10 σταθερά πιάτα, συμπληρώνεται καθημερινά από άλλα τόσα ημέρας, με σταρ ανάμεσά τους το αρνάκι στον ξυλόφουρνο, το οποίο όμως, είτε τάμα θα πρέπει να κάνετε για να το πετύχετε βράδυ, είτε κράτηση από πριν. Εμείς δεν το ξέραμε, πνίξαμε όμως τον καημό μας στο νόστιμο ζουμάκι από τις μικρές αχνιστές καραβιδούλες – γλύκισμα που πετύχαμε, ενώ πλάι τους βάλαμε και τις θαυμάσιες γαρίδες στον ξυλόφουρνο: γάμπαρες Αμβρακικού, άψογα ψημένες, με την πυκνή γεύση τους να δανείζει νοστιμιά και στα σκορδάτα ντοματίνια που είχαν σιγομαγειρευτεί μαζί τους, και που, μα το Θεό, παρακαλούσαν να τα ζουλήξεις λίγο με το πιρούνι για να ρίξεις από πάνω ένα πακέτο μακαρόνια αχνιστά και να γίνει θαλασσινό γλέντι.
> Διαβάστε στην πλήρη μας κριτική τι άλλο δοκιμάσαμε και πώς μας φάνηκε
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
