Το να πιάσεις πρώτο τραπέζι… θάλασσα μέσα στο καταχείμωνο δεν είναι και από τις πρώτες επιλογές της εποχής όμως καιρού επιτρέποντος, γιατί όχι; Το νεοφερμένο στην πειραιώτικη πιάτσα "Papafigos", όπως τα περισσότερα μαγαζιά της περιοχής απέναντι από τη μαρίνα, διαθέτει και στεγασμένο χώρο όπου το χάζι στα κατάρτια, τις βάρκες και τα κύματα είναι χάρμα. Η σάλα του βέβαια είναι επίσης ωραία εναλλακτική, ευρύχωρη με σύγχρονη αισθητική, λευκά ξύλινα τραπεζοκαθίσματα, χαλαρή ατμόσφαιρα και κρεμαστά ξύλινα φωτιστικά συνδυάζοντας το ρουστικάνικο με το μοντέρνο σε ζεστές γωνιές και μια μεγάλη ανοιχτή κουζίνα στο βάθος. Χειμώνας μεν, προτίμησα την απρόσκοπτη θέα της μαρίνας δε...
Η γευστική πυξίδα εδώ οδηγεί σε μια κλασικότροπη ψαροφαγική κουζίνα χωρίς περιττά φτιασίδια με λεπτομέρειες που δένουν γάντι στη λογική του ρακάδικου. "Στόχος είναι να αναβιώσουμε και να εξελίσσουμε με σεβασμό την έννοια του ρακάδικου", εξηγεί ο συνιδιοκτήτης και μάγειρας κος Βαγγέλης Μαυρόχης, καθώς σερβίρει το "καλωσόρισμα" με πυκνό σπιτικό πελτέ αρωματισμένο με δυόσμο, εστραγκόν και λάδι σχοινόπρασου, σταρένια παξιμαδάκια και πράσινες ελιές Αμφίσσης με ένα σφηνακοπότηρο ρακή: "όπως στο νησί, όπου το καλωσόρισμα της γιαγιάς μου σε κάθε επισκέπτη ήταν ένα ποτήρι ρακή", λέει ο κος Βαγγέλης. Αξιώτης και μερακλής, προσέχει πολύ την ποιότητα των υλικών του και με τσαγανό μπαίνει καθημερινά στη μάχη πάνω από τα τηγάνια και τις κατσαρόλες σαν ένας καλός καπετάνιος στην κουζίνα. Ολόφρεσκα ψάρια και θαλασσινά από τις ελληνικές κυρίως θάλασσες μετατρέπονται σε μεζεκλίκια και πιάτα που αρνούνται τον μονόλογο στον τραπέζι αφού αποζητούν πολλές ρουφηξιές γλυκόπιοτης ρακής σε συνδυασμό που αφήνει ένα αίσθημα ευφορίας και πληρότητας… Η αντιπρόταση του σεβίτσε στα κρύα ορεκτικά ήταν ένα φίνο ταρτάρ γαρίδας, ευχάριστο ξάφνιασμα στον ουρανίσκο με τη φρεσκάδα και τις εντάσεις του από το μοσχολέμονο και το αρωματισμένο μηλόξιδο, ενώ η ταραμοσκορδαλιά με φιστίκι Αιγίνης, υβρίδιο των δύο κλασικών αλειμμάτων, πασπαλισμένη με λεπτοτριμμένο φιστίκι Αιγίνης, τρώγεται άνετα με το κουτάλι. Η θέρμη της αχνιστής ψαρόσουπας με συναγρίδα είναι ό,τι πρέπει για τα κρύα του χειμώνα και ο κος Βαγγέλης τη φτιάχνει με σπιτική φροντίδα.
Το μαστιχωτό, ξυδάτο και πεντανόστιμο λιόκαυτο χταπόδι στα κάρβουνα το λιάζει ο ίδιος όπως μας είπε, και τα υποδειγματικά τηγανισμένα καλαμαράκια, που σερβίρονται με δική τους σάλτσα ταρτάρ είναι μεζές περιωπής. Το ριζότο καραβίδας με ζαφορά, ωραία χυλωμένο με βούτυρο και αρσενικό Νάξου είναι ενδεικτικό ενός στοιχήματος που ποντάρει στην ελληνικότητα. Το φινάλε γράφτηκε με μπαχαράτο χαλβά σχάρας, που στο άκουσμα και μόνο εύλογα απόρησα αλλά ο κος Βαγγέλης έσπευσε να εξηγήσει ότι είναι η κλασική συνταγή με την προσθήκη πούλπας σύκου και λιγότερης ζάχαρης, με τελείωμα στη σχάρα και μια μπάλα παγωτό κανέλα στο σερβίρισμα. Ένα μικρό ποίημα! Λίγο πριν σας ξεπροβοδίσει, θα κεραστείτε υποβρύχιο τριαντάφυλλο σε σφηνάκι λικέρ μαστίχας.
(+) Δυνατό τηγάνι και σχάρα, τα καλαμαράκια και το χταπόδι είναι στα "πρέπει".
(-) Η λίστα κρασιών και αποσταγμάτων είναι περιεκτική όμως επιδέχεται επέκταση.
