Λεωνίδας Τούμπανος
Εντάξει, μεταξύ μας, σιγά μην τραβηχτείτε μέχρι τη Βάρη χωρίς να δοκιμάσετε την πίτσα του #16 καλύτερου pizaiollo στον κόσμο, σύμφωνα με τα The Best Pizza Chefs 2026. H pizza του Francseco Granata παραμένει σημαία της εμπειρίας στο "Napul’e", την επί αττικού εδάφος έδρα της ναπολετάνικης κουζίνας, και πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά; Το αργής ωρίμανσης ζυμάρι του δίνει αποτέλεσμα υποδειγματικό: pizza λεπτή σα λαδόχαρτο στη μέση, αλλά φουσκωμένη σα παγώνι στη στεφάνη της, μοσχομυρίζει φρεσκάδα όταν έρχεται στο τραπέζι, κι έχει δάγκωμα μαστιχωτό κι απαλό, αλλά ταυτόχρονα φρυγανιστό, με ωραία αρώματα φωτιάς από τα καψαλίσματά της στον ξυλόφουρνο.

Όμως, αφού φτάσατε μέχρι εδώ κάτω, ρίξτε μια ματιά και στο υπόλοιπο μενού: Πιο σίγουρος για τα πατήματά του στην κουζίνα που απλώνεται πέρα από τον ξυλόφουρνό του, αλλά κι απελευθερωμένος από την ανάγκη να υπηρετήσει πιστά τη ναπολετάνικη παράδοση, ο Francesco Granata οδηγεί το "Napul’e" στην πιο ώριμη εποχή του, κάνοντας ένα δικό του homage στην κουζίνα της ιδιαίτερης πατρίδας του. Και ξανασυστήνει το "Napul’e" ως το εστιατόριο ενός μάγειρα που αγαπά και σέβεται μεν την παράδοσή του και τις αρχές της, αλλά δεν φοβάται να ανασύρει λιγότερο γνωστά πιάτα, να τα καλιμπράρει και να τα ξανασυστήσει μέσα από όχι απαραίτητα κλασικές εκτελέσεις – χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πειράζει ιερά τέρατα της κληρονομιάς και του μενού του.

Το vitello tonnato, για παράδειγμα, έρχεται με ταμπεραμεντόζα τη σάλτσα τόνου του, εκφραστική και γεμάτη χαρακτήρα στις οξύτητες και τις πιπεράτες εντάσεις της, περικυκλωμένη από αφράτο και λεπτοκομμένο ροδαλό μοσχαράκι. Επίσης, η καρμπονάρα (ένα από τα μεγαλύτερα σουξέ του μαγαζιού μετά την πίτσα) παραμένει απαρέγκλιτα κλασική, με το ζυμαρικό αγκαλιασμένο από ζωηρή κιτρινωπή σάλτσα που, απ’ το χρώμα της ήδη, προϊδεάζει για την umami νοστιμιά που της δίνει ο κρόκος αυγού, ενώ το ωραία καραμελωμένο guanciale λιώνει σαν αλμυρό, λιπαρό συννεφάκι στο στόμα.
Διαβάστε τι άλλο δοκιμάσαμε και πώς μας φάνηκε στην πλήρη μας κριτική

