Napul’e

Πάνε δυο χρόνια από την τελευταία φορά που επισκεφθήκαμε το επί αττικού εδάφους αρχηγείο της ναπολετάνικης γεύσης και απ’ ό,τι φαίνεται, πολλά μπορούν να αλλάξουν σε αυτό το διάστημα. Στην όψη όλα μοιάζουν ίδια: η μονοκόμματη σάλα και η στεγασμένη αυλίτσα παραμένουν κατάμεστες, ζωηρές και γεμάτες μ’ εκείνη την αύρα οικογενειακής γιορτής που κρατά τα πράγματα χαλαρά και casual. Στην κουζίνα όμως, ο Francesco Granata έχει προχωρήσει πολύ. Πιο σίγουρος για τα πατήματά του πέρα από τον ξυλόφουρνο, ο σεφ και ιδιοκτήτης οδηγεί το "Napul’e" προς μια ακόμη πιο ενδιαφέρουσα κατεύθυνση, όπου η διεθνώς καταξιωμένη πίτσα παραμένει η σημαία του μενού, αλλά όχι αποκλειστικό δέλεαρ.

Με ζυμάρι ωρίμανσης που τον έβαλε στον διεθνή χάρτη των The Best Pizza Awards (του θεσμού The Best Chef Awards), όπου φιγουράρει πλέον στη 16η θέση της παγκόσμιας κατάταξης για το 2026, ο σεφ Granata απέσπασε φέτος και μία ακόμη σπουδαία διάκριση: τον τίτλο για την καλύτερη pizza Margherita στον κόσμο! Με αυτή λοιπόν και ξεκινήσαμε κι εμείς και, οκ, δεν έχω τα φόντα να επιβεβαιώσω έναν τόσο ακραίο ισχυρισμό, παραδέχομαι όμως ότι ακούγεται άκρως πειστικός: δύσκολα θα μπορούσα να φανταστώ καλύτερη Μαργαρίτα από αυτήν εδώ. Η ζύμη της είναι υπόδειγμα: λεπτή σα λαδόχαρτο στη μέση, αλλά φουσκωμένη σα παγώνι στη στεφάνη της, μοσχομυρίζει φρεσκάδα όταν έρχεται στο τραπέζι, κι έχει δάγκωμα μαστιχωτό κι απαλό, αλλά ταυτόχρονα φρυγανιστό, με ωραία αρώματα φωτιάς από τα καψαλίσματά της στον ξυλόφουρνο. Το δε στόλισμά της με μπόλικη σάλτσα από ντομάτες San Marzano φτιάχνει τέτοιο μπουκέτο από αρώματα και γεύσεις μεσογειακού καλοκαιριού που, μα το θεό, ζαλίζει.

Πέρα από την πίτσα, το "Napul’e" το είχαμε αφήσει ως ένα πολύ καλό εστιατόριο ρουστίκ ναπολετάνικης κουζίνας, που έφερνε στο τραπέζι τη ζεστασιά του σπιτικού μαγειρέματος. Τώρα, μας ξανασυστήθηκε ως το εστιατόριο ενός μάγειρα που αγαπά και σέβεται μεν την παράδοσή του και τις αρχές της, αλλά δεν φοβάται πια να ανασύρει λιγότερο γνωστά πιάτα, να τα καλιμπράρει και να τα ξανασυστήσει μέσα από όχι απαραίτητα κλασικές εκτελέσεις – χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πειράζει ιερά τέρατα της κληρονομιάς και του μενού του.

Το vitello tonnato, για παράδειγμα, έρχεται με ταμπεραμεντόζα τη σάλτσα τόνου του, εκφραστική και γεμάτη χαρακτήρα στις οξύτητες και τις πιπεράτες εντάσεις της, περικυκλωμένη από αφράτο και λεπτοκομμένο ροδαλό μοσχαράκι. Επίσης, η καρμπονάρα (ένα από τα μεγαλύτερα σουξέ του μαγαζιού μετά την πίτσα) παραμένει απαρέγκλιτα κλασική, με το ζυμαρικό αγκαλιασμένο από ζωηρή κιτρινωπή σάλτσα που, απ’ το χρώμα της ήδη, προϊδεάζει για την umami νοστιμιά που της δίνει ο κρόκος αυγού, ενώ το ωραία καραμελωμένο guanciale λιώνει σαν αλμυρό, λιπαρό συννεφάκι στο στόμα.

Ωστόσο, πλάι σε άλλα classics όπως η Cacio e Pepe, τα Spaghetti alla Norma ή η – αγαπημένη του σεφ – Puttanesca, βρίσκουμε φέτος την Nerano, μια όχι ιδιαίτερα διαδεδομένη pasta με κολοκυθάκια και προβολόνε, ή την Amalfi: μια μάλλον προσωπική προσέγγιση του σεφ Granata στις λεμονάτες μακαρονάδες της φερώνυμης ακτής, που έρχεται με ευχάριστη δροσιά από τα έλαια του εσπεριδοειδούς στη σάλτσα της, αλλά θα ωφελούνταν από ραφινάρισμα στην κρέμα κατσικίσιου τυριού που τη δένει. Εντελώς δική του υπογραφή φέρουν επίσης τα Linguine all’ Astice, με τον αστακό ζουμερό κι εκφραστικό, να γεμίζει το στόμα και την πλούσια σάλτσα που τυλίγει τα al dente ζυμαρικά (από bisque αστακού ενισχυμένη με ζωμό καραβίδας) να κάνει δεύτερη φωνή, δίνοντας νοστιμιά βαθιά, που διαρκεί.

Παράλληλα, σε αισθητό upgrade βρήκαμε το arancino giallo του σε σχέση με την προηγούμενη επίσκεψή μας: πιο ισορροπημένο σε μέγεθος, επιτρέπει λεπτότερη, τραγανή κι αγαπησιάρικη κρούστα, που κρύβει μέσα ζουμερό και πλήρες αρωμάτων μιλανέζικο ριζότο με σαφράν, και τρυφερή καρδιά από μοσχαράκι. Η κρέμα τυριών ανεβάζει με χάρη τη λιχούδικη θαλπωρή του συνόλου, ενώ έξτρα πόντους κερδίζει και το Versace – style πιάτο, που φέρνει επιπλέον ιταλιάνικο flair στο τραπέζι.

Αντηχώντας ίσως την τάση του ελληνικού κοινού να προσεγγίζει τα ζυμαρικά όχι ως ορεκτικό, αλλά ως το κυρίως θέμα μιας ιταλικής εξόδου, ο Granata έχει αλαφρύνει τον κατάλογό του από secondi piatti, κρατώντας μοναχά δύο κλασικά κρέατα: μια ταλιάτα από Black Angus Ουρουγουάης, και μια δική του εκδοχή της Cotoletta, που κινείται πιο κοντά στο βιενέζικο σνίτσελ στο κρέας (αφράτο και νόστιμο λεπτοχτυπημένο μοσχαράκι), αλλά έχει ιταλιάνικη φινέτσα στο τραγανό, μπισκοτένιο πανάρισμα, που θυμίζει τη ναπολετάνικη τεχνική με τριμμένα αλμυρά μπισκότα taralli, αντί για απλή φρυγανιά.

Για φινάλε, η τιραμισού εδώ παραμένει ο ορισμός του αιθέριου, με άριστη ισορροπία γλυκού – πικρού, όμως στο πλάι της στέκεται με αξιώσεις κι ένα πλούσιο, λιχούδικο και sexy semifreddo με σάλτσα σοκολάτας, πλουτισμένη με τόσο - όσο amaretto, για να του δώσει dirty μπουκιά που σε κάνει να θέλεις κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο…

Η επίσκεψη του κριτικού έγινε στις 26/07.

NAPUL’E, Βασ. Κωνσταντίνου 43, Βάρη, 697 086 9124. Ωράριο λειτουργίας: Τετάρτη έως Σάββατο 6.30μμ – 11.30μμ, Κυριακή 2μμ – 10.30μμ. Τιμή: €35 – 45 (το άτομο, χωρίς ποτά και κουβέρ). Πρόσβαση ΑμεΑ: Ναι. Πάρκινγκ: Στους γύρω δρόμους.