Δεν έχει υπάρξει μονάχα ένας διαχρονικός σελιδοδείκτης στη γευστική Βίβλο της πόλης, αλλά ένα σταθερό σημείο αναφοράς από το 1932, όταν πρωτοάνοιξε στο κέντρο της Αθήνας. Το "Αθηναϊκόν" έχει στο DNA του τον σφυγμό της πρωτεύουσας και η αστική του γοητεία περνά από το θρυλικό στέκι των "Λευτεριστών", στην οδό Θεμιστοκλέους, μέχρι το νεότερο αδερφάκι του, που φέτος μετρά δεκατρία χρόνια ζωής στο διατηρητέο νεοκλασικό της Μητροπόλεως.
Ελάχιστα εστιατόρια στην Αθήνα μπορούν να πουν ότι υπήρξαν μάρτυρες σχεδόν ενός αιώνα αστικής ζωής χωρίς να χάσουν την ταυτότητά τους. Το "Αθηναϊκόν" είναι ένα από αυτά. Στους τοίχους του εξακολουθεί να δεσπόζει το χειρόγραφο του Λευτέρη Παπαδόπουλου για τους περίφημους "Λευτεριστές", εκείνη την παρέα ανθρώπων των γραμμάτων και των τεχνών που έκανε το μαγαζί δεύτερο σπίτι τους. "Οι Λευτεριστές ήταν ένας σύλλογος που δεν ήταν σύλλογος. Ήταν μια παρέα, που μαζευόταν κάθε Σάββατο στο Αθηναϊκόν, πρώτα στη Σανταρόζα και μετά στη Θεμιστοκλέους, έτρωγε, έπινε, γελούσε. Με φάρσες, με καλαμπούρια και με πολιτικές συζητήσεις που δεν έβγαζαν πουθενά".
Mετά τη μετεγκατάσταση των δικαστηρίων από την πλατεία Ομονοίας, το "Αθηναϊκόν" άλλαξε στενό στην περιοχή, στη Θεμιστοκλέους (το 1985, στα χέρια ήδη των άλλοτε εργαζόμενων του μαγαζιού Αργύρη Πορφυρίου και Κωνσταντίνου Παπαδόπουλου), κρατώντας όμως μία φινετσάτη διακόσμηση με την αίσθηση του αυθεντικού αθηναϊκού ουζερί να παραμένουν αναλλοίωτες. Όπως και η φιλοσοφία της κουζίνας του που παραμένει αμετάβλητη, επιμένοντας στον σεβασμό στην πρώτη ύλη, τεχνική που δεν επιδεικνύεται και γεύσεις απλές αλλά ουσιαστικές.
Η ψαρόσουπα-σήμα κατατεθέν, βελούδινη και βαθιά νόστιμη, με απολαυστικό ιωδιούχο ζωμό, λαχανικά και κομμάτια φρέσκιας σφυρίδας, εξακολουθεί να αποτελεί λόγο επίσκεψης από μόνη της. Δίπλα της, οι εμβληματικές γαριδοκαραβιδοκροκέτες με τη θρυλική "σος πικάντ", η σπιτική λακέρδα, το σαλάχι, τα καλοαχνισμένα μύδια και το γεμιστό καλαμάρι συνθέτουν έναν κατάλογο που δεν κυνηγά τις τάσεις, αλλά επενδύει στη συνέπεια. Το ίδιο ισχύει και για τα πιάτα της στεριάς, όπως η ιστορική πατσάγκα (παστουρμαδόπιτα), ένας πολίτικος μεζές με παστουρμά, ντομάτα και διάφορα τυριά, που συνεχίζει να έχει τη δική του φανατική μερίδα θαυμαστών.
Αυτή ακριβώς η αδιάλειπτη συνέχεια είναι που κάνει το "Αθηναϊκόν" ένα κομμάτι της ίδιας της Αθήνας, που εξακολουθεί να γεμίζει τραπέζια, να φιλοξενεί συζητήσεις και να αποδεικνύει πως η διαχρονικότητα δεν είναι υπόθεση νοσταλγίας, αλλά καθημερινής συνέπειας.
Θεμιστοκλέους 2 & Πανεπιστημίου, Ομόνοια, 210.3838485, 210.3835905
Μητροπόλεως 34, Σύνταγμα, 210.3252688, 210.3251598
Διαβάστε Επίσης
