Το 2026, το αθηνόραμα γιορτάζει μισό αιώνα στην αιχμή της πόλης παραμένοντας ανοιχτό, κριτικό, επίκαιρο, πρωτοπόρο, έχοντας όλα αυτά τα χρόνια συν-διαμορφώσει δυναμικά τάσεις και εξελίξεις σε κάθε πτυχή του πολιτισμού και της διασκέδασης. 50 years festivities με τα βραβεία και τους θεσμούς να συντονίζονται στο επετειακό πνεύμα αλλά και νέα events να καλούν άπαντες να γιορτάσουν τα 50 χρόνια αθηνόραμα, συμμετέχοντας σε ένα μοναδικό party in progress.
Στο πλαίσιο αυτού του εορτασμού, κάθε εβδομάδα θα σας παρουσιάζουμε εδώ, στο athinorama.gr, στιγμές από το αρχείο μας που ξεχωρίζουν ή που αποκτούν στις μέρες μας ιδιαίτερο νόημα.
Μπορεί να είναι ταυτισμένο με την Ιταλία, όμως στο τεύχος 1058 (17 - 23 Ιανουαρίου '97) ο δημοσιογράφος Δημήτρης Αντωνόπουλος μας παρουσιάζει τις διαφορετικές παραλλαγές του ραβιόλι από τους Πόντιους, τους Κινέζους και τους Ρώσους - και όχι δεν είναι ανέκδοτο.
Παραδοσιακά, στην Ιταλία, το ραβιόλι έχει 24 διαφορετικά σχήματα και άπειρα ονόματα, γεμισμένα με ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς ( σε αντίθεση με την Αθήνα που βάζει μόνο σπανάκι, κρέας ή ρικότα). Το καλό ιταλικό ραβιόλι βασίζεται στην φρέσκια πάστα, που δεν σχίζεται στο βράσιμο και δεν ξεχειλίζει από γέμιση.
Στην Κίνα τα ραβιόλι ονομάζονται ντάμπλινγκ ή σάο μάι και μοιάζουν με κάστανα ή με κλειστά λουλούδια. Τα γεμίζουν με γαρίδες ή χοιρινό κιμά και κάποιες φορές τα τηγανίζουν. Στη Ρωσία τα λένε πελμένι και βαρένικι και στην Πολωνία πιερόγκι και έρχονται πιο κοντά στο ρωσικό συνήθειο, αφού τα γεμίζουν με κρέας, τυρί και πατάτες. Παρόλα αυτά, δε διστάζουν να τα γεμίσουν και με βύσσινο ή άλλα φρούτα του δάσους και να τα σερβίρουν ως γλυκό.
Τέλος, στον Πόντο και στην Μικρά Ασία ονομάζονται μαντί και έχουν ημικυκλικό σχήμα σε λεπτότητα δαντέλας. Η σάλτσα του έχει γιαούρτι παρφουμαρισμένο με σκόρδο και ντομάτα, ενώ δεν είναι απίθανο να τα συναντήσετε σε ένα κεμπαπτσίδικο.
