"Όσο απίστευτο κι αν φαίνεται είναι πολύ πιο εύκολο να μπεις σε ένα εστιατόριο χωρίς κράτηση απ' ό,τι σε πολλές pubs στο Λονδίνο αυτή τη στιγμή. Αλλά, συγγνώμη κι όλας, αν θέλω να φάω σε εστιατόριο, τότε θα πάω σε εστιατόριο. Η απάτη των λονδρέζικων pubs το 2025 είναι η επιθυμία τους να χρεώνουν τιμές εστιατορίου, προσφέροντας εξυπηρέτηση επιπέδου μπακάλικου" γράφει ο έμπειρος δημοσιογράφος Rob Crossan στο άρθρο του "Πώς να σώσεις τις βρετανικές pubs" στο The Spectator. Εικοσιπέντε και πλέον χρόνια από τότε που το Λονδίνο ανακάλυπτε (κι εμείς μαζί του) τις gastropubs παραγγέλνοντας βιολογικό αρνάκι ή σολωμό από τον μαυροπίνακα και τολμώντας ενίοτε να αντικαταστήσουμε τη μπίρα με κρασί, φαίνεται ότι σήμερα οι pub που ξέρουν πώς να είναι pub στο Λονδίνο είναι πλέον η εξαίρεση και οι δήθεν γαστροπάμπ έχουν καταντήσει ο κανόνας.
"Ακόμα και αν μια pub έχει σικ κουζίνα και χειρόγραφα μενού, παραμένει pub, και το νόημα των pub είναι να μπορείς να μπαίνεις όποτε θέλεις και να σου σερβίρουν μια μπίρα να την πιεις ακουμπώντας στην μπάρα".
Ο Crossan δηλώνει ότι δυστυχώς έχει πλέον συνηθίσει (μαζί με πολλούς Λονδρέζους, όπως υποθέτει) να τον υποδέχονται με εχθρότητα και βασιλικότερο της βασίλισσας ύφος στα ποτάδικα που θα θελαν να γίνουν εστιατόρια αλλά έχουν συμβιβαστεί με το καθεστώς των γαστροπαμπ, αν τυχόν τολμήσει να μπει για μια μπίρα χωρίς να έχει κλείσει τραπέζι. "Πόσο δύσκολο είναι για τα παραδοσιακά στέκια και ξενώνες να ανταλλάξουν τις τιμές-αρπαχτή για λίγους με χαμηλότερες τιμές για τους πολλούς; Ακόμα και αν μια pub έχει σικ κουζίνα και χειρόγραφα μενού, παραμένει pub, και το νόημα των pubs είναι να μπορείς να μπαίνεις όποτε θέλεις και να σου σερβίρουν μια μπίρα να την πιεις ακουμπώντας στην μπάρα. Ωστόσο, παρά την απελπιστική κατάσταση της οικονομίας των pubs στο Ηνωμένο Βασίλειο, η στρατηγική τώρα φαίνεται να είναι αυτή του αποκλεισμού οποιουδήποτε δεν είναι διατεθειμένος να ξοδέψει τριψήφιο ποσό για ένα μπουκάλι Pouilly-Fumé και ένα γεύμα τριών πιάτων με κυνήγι, ψάρια "βιώσιμης αλιείας" και βιολογικά τυριά" επισημαίνει ο Crossan.
Πώς να σώσεις τις βρετανικές pub
Καταλήγοντας ότι αν είναι να επιλέξει ανάμεσα σε μια ακόμη pub που θα γίνει πολυκατοικία και σε μια που περιφρονεί όποιον μπαίνει να πιει μια μπίρα δεν είναι σίγουρος αν τελικά η τελευταία είναι προτιμότερη. "Οι pubs δεν θα πεθάνουν αν θυμηθούν για ποιο λόγο είναι εδώ εξαρχής. Αλλά η τρέχουσα κρίση ταυτότητας και η τακτική της αρπαχτής το μόνο που πρόκειται να καταφέρει είναι το καμπανάκι των last orders να δώσει τη θέση του στη θανάσιμη καμπάνα". Ο αρθρογράφος δίνει μάλιστα τις δικές του συμβουλές προς τους ιδιοκτήτες για να επιστρέψει ξανά η βρετανική pub όπως πρέπει: "Βεβαιωθείτε ότι τουλάχιστον το 50% της παμπ είναι για τους πότες- ενθαρρύνετε τις συναντήσεις της κοινότητας, τις λέσχες βιβλίου, απλώστε όλες τις εφημερίδες στο μπαρ- αφήστε τα σκυλιά να πίνουν νερό από παλιά τασάκια - προσεγγίστε φιλελεύθερα το κάπνισμα στον κήπο - βάλτε μερικά βασικά σπιτικά σάντουιτς με τιμή 3 λίρες το καθένα το μεσημέρι- και μην αγχώνεστε αν κάποιος καθίσει κατά λάθος στην "τραπεζαρία" αλλά θέλει μόνο ένα τζιν τόνικ".
Πάμε ταβέρνα;
Θα μου πείτε τι μας αφορά εμάς τι θα γίνει με τις βρετανικές παμπ, παρόλα αυτά, όπως ίσως έχετε ήδη κάνει τη σύνδεση τουλάχιστον οι μεγαλύτεροι, αντίστοιχες οδηγίες προς ναυτιλομένους ισχύουν, τηρουμένων των αναλογιών, και για τους ιδιοκτήτες των δικών μας ταβερνών, κλασικών και μη. Γιατί καλά τα καμμένα χόρτα και το ψωμί αργής ωρίμανσης, δεν είναι όμως όλες οι ταβέρνες "Pharaoh” για να βγάζουν ραφιναρισμένη παραδοσιακή κουζίνα στην εντέλεια και στο σωστό περιτύλιγμα και τις περισσότερες φορές όταν καταφέρεις να βρεις τραπέζι μετά από αναμονή εβδομάδων σε ένα μαγαζί που σερβίρει κεφτεδάκια και πατάτες τηγανητές και τις χρεώνει σε τιμές εστιατορίου υποψήφιου για βραβείο οι προσδοκίες ανεβαίνουν και η απογοήτευση του στιλ "Εντάξει καλά ήταν αλλά δεν άξιζε και τόσο η φασαρία” ελλοχεύει στη γωνία. 'Όσοι και όσες τιμάτε τις νέες αφίξεις των ταβερνών θα συμφωνήσετε ότι το να σας αρέσει όντως κάποια πολύ και να θέλετε να επιστρέψετε είναι η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα! Αυτό ισχύει και για τα νησιά και τους τόπους διακοπών όπου μερικές φορές μετά το μπάνιο (βίτσια είναι αυτά...), θέλεις να φας ντοματοσαλάτα (έστω και με με πούδρα χαρουπιού) και παϊδάκια ή παστίτσιο σε ταβέρνα ταβέρνα με το αντίστοιχο attitude χωρίς να σε ρωτήσουν αν προτιμάς ανθρακούχο νερό με το καλημέρα σας (αν προτιμάς, μπορείς πάντα να το ζητήσεις).
Ειδικά σε μια χώρα όπως η Ελλάδα που τα ιστορικά μαγαζιά, σε αντίθεση με τη Βρετανία, τα ψάχνουμε με το ντουφέκι, είναι ακόμη πιο σημαντικό να παραμείνουν δίπλα στις νέες ταβέρνες που έχουν πάθει… Παγκράτι ή Κουκάκι (ανεξαρτήτως τοποθεσίας), και που σήμερα υπάρχουν και αύριο όχι (άλλη μια κατάρα της εστίασης αλά ελληνικά) και καλές ορίτζιναλ ταβέρνες και καφενεία, απ’ αυτές που σου θυμίζουν γιατί πήγες σε ταβέρνα εξαρχής.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
