Αυτό το βραδύ Πέμπτης όλα είναι ίδια, όλα είναι και κάπως αλλιώς. Αυτό σκέφτομαι μόλις παίρνω θέση στο τραπέζι μου κάτω από τη φωτεινή επιγραφή "Nolan”. Νομίζω δεν υπάρχει ένα τραπέζι σ’ αυτό το εστιατόριο στο οποίο δεν έχω καθίσει, ούτε ένα πιάτο (τουλάχιστον από το μενού του Nolan 1.0) που να μην έχω δοκιμάσει. Έρχομαι εδώ από την πρώτη χρονιά που άνοιξε, πριν 9 χρόνια, με κάθε αφορμή και με κάθε concept: Σε αυτό το τραπέζι εκεί έχω ξεκινήσει μια φιλία που έγινε συνεργασία και άλλαξε την πορεία της καριέρας μου, στο δίπλα έχω βγει γκομενικό ραντεβού, στο άλλο έχω κάνει γενέθλια, σε εκείνο στο βάθος έχω γίνει μπίλιες και τα έχω ξαναβρεί με τη σχέση μου (αυτό αρκετές φορές σε διάφορα τραπέζια), στο παραπέρα έβγαλα πρώτη φορά για φαγητό τη βαφτιστήρα μου.
Αυτό το βράδυ Πέμπτης νιώθω το vibe διαφορετικό. Δεν είναι μόνο ότι έχει αλλάξει το μενού, είναι ένα αλλιώτικο συναίσθημα που πιάνω στον αέρα, όπως όταν χωρίζεις μετά από μια μακροχρόνια σχέση, ξεκινάς κάτι καινούριο και ακόμα δεν έχεις βρει ισορροπίες και πατήματα. Αυτό μπορεί να είναι και πολύ sexy και συναρπαστικό, μπορεί όμως να είναι και πολύ αμήχανο και παράξενο. Πορεύομαι παράλληλα με το Nolan. Το συνειδητοποιώ τώρα που το γράφω.
Επίσης συνειδητοποιώ πόσο δύσκολο είναι να αλλάξεις ένα μενού σαν αυτό του Σωτήρη Κοντιζά που όλα αυτά τα χρόνια έχει αποδειχθεί κάτι περισσότερο από δημοφιλές και έχει μείνει σχεδόν απαράλαχτο. Ποιο θα είναι το πιάτο που θα αντικαταστήσει το NFC (Nolan Fried Chicken) ή τα rice noodles με τις ελιές, ή το cod burger, ή τον κολιό (που πολλές φορές γινόταν λούτσος) για μωρά; Ο Μιχάλης Νουρλόγλου είναι ο chef που βρίσκεται στην ευχάριστη θέση να δώσει την απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα. Και έχω να πω ότι τη δίνει. Το καβούρι με λίτσι, μαρέγκα βατόμουρο και τριαντάφυλλο consommé είναι το πιάτο που συνοψίζει και πάλι την φιλοσοφία της κουζίνας του Nolan: είναι ένα πιάτο μιας κουζίνας που κανείς δεν ξέρει ποια είναι για να την ονομάσει, είναι ένα πιάτο καινοτόμο και αληθινά νόστιμό. Δεν χρειάζεται τίποτα περισσότερο.
Για εμένα αυτό είναι το πιάτο-"σημαιοφόρος" στο νέο μενού του Nolan, το οποίο βεβαίως ακολουθείται και από άλλα, πολύ ενδιαφέροντα πιάτα που απαρτίζουν το νέο συνεπές μενού του Μιχάλη Νουρλόγλου – το οποίο σε κάποια σημεία συνδέεται και με το προηγούμενο μενού. Θα σημειώσω ενδεικτικά τις Thai-style γαρίδες με αφρό κουνουπίδι και κρέμα καρύδας, αλλά και τα μοσχαρίσια μάγουλα που ήρθαν μέσα σε έναν πρωτότυπο crispy κύβο με τρούφα, επάνω σε μια αριστοτεχνική κρέμα παρμεζάνας. Προσωπικό highlight τα ψητά λάχανα με φασολάκια, σέλερι, αχλάδι που είναι και αυτά που θεωρώ "γέφυρα" με το παλιό μενού. Εντόπισα και ένα πολύ ενδιαφέρον καλαμάρι με καμένα λαχανικά, miso και σάλτσα λευκού κρασιού, το οποίο ωστόσο κάπως σαν να ψάχνει ακόμα την πορεία του. Φαίνεται μια δυνατή ιδέα πίσω του με προοπτικές που χρειάζεται ακόμα να δουλευτεί.
Κλείσαμε το πρώτο αυτό δείπνο στο Nolan 2.0 με τον baba. Μας ήρθε πιο ζωηρός από την προηγούμενη εκδοχή του που θυμόμουν, χάρη σε αυτό το πλούσιο σορμπέ βασιλικού στη βάση του. Καληνυχτίζω την ομάδα και σκέφτομαι ότι οι άνθρωποι, όπως και οι babaδες και τα εστιατόρια αλλάζουν, εξελίσσονται. Κάποτε έρχεται η ώρα που περνάνε στην επόμενη φάση. Και αυτό μόνο καλό μπορεί να είναι. Εδώ είμαστε και θα τα λέμε.
