Η Μυτιλήνη σε απευθείας link με τη Νέα Φιλαδέλφεια, με ούζα, γκιουζλεμέδες και λαδοτύρι.
Η κουζίνα μας έχει τα κλασικά της πιάτα, με ακτίνα δράσης από τον Βορρά μέχρι τον Νότο, που λειτουργούν ως συναισθηματικοί «πάσσαλοι» για κάθε γευστικό… ελληνιστή. Πέρα όμως από το γιουβέτσι, το κοκκινιστό κι ανάλογες σταθερές, το γεγονός ότι πλέον η Αθήνα σού δίνει αφορμές να γνωρίσεις μέσω του πιάτου τις τοπικές ιδιολέκτους της κατσαρόλας (και όχι μόνο) είναι μια σημαντική εξέλιξη. Γι’ αυτό αξίζει να πάτε μέχρι τη Μυτιλήνη μέσω Νέας Φιλαδέλφειας. Εκεί ο «Μόλυβος», που μπορεί να άνοιξε πρόσφατα, έχει όμως στο ενεργητικό του δεκαοκτώ χρόνια ιστορίας ως «Τυχερό Πέταλο» στην Πέτρα της Λέσβου, έχει φέρει το νησί του στην πόλη, με παλιές ασπρόμαυρες φωτογραφίες του λιμανιού του Μόλυβου και των ψαράδων του και έργα του Θεόφιλου.
Στην αρχή σε κερνάνε ούζο –η ειδικότητά τους– με παξιμάδι για να βουτήξεις στα ντιπ και στο δικό τους λάδι, που έρχεται στο μπολάκι με σκόρδο και λίγη ρίγανη. Από κει και πέρα, αξίζει να δοκιμάσεις τα παστά που φτιάχνουν οι ίδιοι, το λαδοτύρι σαγανάκι, τους συμπαθέστατους τυρένιους κολοκυθοκεφτέδες και τα λουλούδια γεμιστά με αλμυρή φέτα και άνηθο – «τσιμπάει» λίγο στο αλάτι και σηκώνει κρασί (το χύμα τους είναι καλό, υπάρχουν πάντως και κάποια εμφιαλωμένα). Must και οι γκιουζλεμέδες, η μυτιληνιά, λεπτή εκδοχή της τυρόπιτας. Περνώντας στα κύρια πιάτα, το ψαρονέφρι που γεμίζεται με λαδοτύρι και λιαστή ντομάτα το βρήκα λίγο στεγνό. Πιο ωραίο το αρνί που ψήνεται στη λαδόκολλα με πατάτες –λουκούμι– και στο τέλος, λιτός και απέριττος σιμιγδαλένιος χαλβάς – από τις ελληνικές «αξίες» που λέγαμε παραπάνω.
Ούζο όταν πιειςΜίνι, Φήμη, Σμυρνιώ, Veto, Ματθαίου, Κέφι και άλλα: συλλογή προς ανακάλυψη. Δεκατέσσερα μέτρησα στον κατάλογο, εκ των οποίων κάποια αποσταγμένα.
Up: Η αίσθηση νησιού, τα ωραία ρεμπέτικα και οι τοπικές συνταγές. Down: Εκείνη η plasma οθόνη δίπλα στον Θεόφιλο – φταίει η γειτνίαση με την… κοιτίδα της ΑΕΚ. Τι να κάνεις;
