Στη Σκόπελο δεν θυμάμαι να έφαγα ποτέ βιαστικά. Ίσως γιατί το ίδιο το νησί επιμένει να ζει το καλοκαίρι σε αργή κίνηση. Παρότι χαμηλών τόνων η Σκόπελος κρύβει κάτω από τα αμέτρητα πεύκα και την γυαλιστερή μαρκίζα του "Mamma Mia!", ψάρια που φτάνουν σχεδόν κατευθείαν από το καΐκι, σκοπελίτικες πίτες μυρίζουν ακόμη βούτυρο και μεζέδες προορισμένους για τσιμπολόγημα μετά το μπάνιο. Από δημιουργικές κουζίνες που αξιοποιούν τον γαστρονομικό πλούτο του νησιού μέχρι αυθεντικά μεζεδοπωλεία, ιστορικές ταβέρνες και φούρνους που αποτελούν αξιοθέατο από μόνοι τους, η Σκόπελος αποκαλύπτει έναν προορισμό που αξίζει να τον γνωρίσεις πρώτα με το πιρούνι και μετά με τον χάρτη.
Mamma Mia τι νοστιμιά!
Μέσα σε μια καταπράσινη αυλή λίγο έξω από τη Χώρα, εκεί όπου κυκλοφορούν χήνες, γαϊδουράκια και μυρωδιές από καπνισμένα κρέατα, το Skopelos Experience (www.skopelosexperience.gr) μοιάζει περισσότερο με αυτοσχέδιο καλοκαιρινό gathering παρά με κλασικό street food spot. Δύο φίλοι ετοιμάζουν καθημερινά πρόβεια burgers, pulled smoked pork, χειροποίητα falafel και δυνατές vegetarian συνθέσεις με λογική slow food και πρώτες ύλες από το νησί, ενώ οι εμπειρίες G.O.A.T. και Forager for a Day με φυσιολατρικές δραστηριότητες σε βάζουν για τα καλά στο πιο ανεπιτήδευτο και αυθεντικό πρόσωπο της Σκοπέλου.
Ψηλά πάνω από τη Χώρα, με τη θέα να ανοίγει μέχρι τη θάλασσα, το Minnŏ Boutique Hotel & Spa (www.minno.gr) επενδύει σε μια πιο κομψή εκδοχή νησιωτικής γαστρονομίας. Ο Δημήτρης Χαριτίδης χτίζει ένα μεσογειακό μενού με σαφή ελληνικό προσανατολισμό, δουλεύοντας πάνω σε πιάτα που ισορροπούν ανάμεσα στη φινέτσα και τη γενναιοδωρία.Μεταφράζει κλασικές σπεσιαλιτέ σε προτάσεις σύγχρονης μαγειρικής λογικής που μοσχοβολούν ιώδιο, όπως το σκοπελίτικο ψάρι "στιφάδο” με καραμελωμένα κρεμμύδια, χόρτα και emulsion πατάτας καθώς και το γεμάτο umamiκριθαρώτοκολοκύθας με γαρίδες και καπνιστή pancetta.
Στον μικρό όρμο του Αγνώντα, το "Κοράλι" (koralirestaurant.gr) παραμένει σταθερή στάση για φρέσκα ψάρια και θαλασσινά, λίγα μέτρα σχεδόν από τα καΐκια, ενώ στο Έληος μια φρέσκια προσθήκη, η "Ελιόπιτα" (2424027855) σερβίρει specialty coffee, χειροποίητες πίτες και σάντουιτς από το πρωί. Συνεχίζοντας προς το Λουτράκι, ο "Αράμης" (2424 033731) βγάζει λουκουμάδες μεγάλους, αφράτους και χρυσαφένιους όπως παλιά. Μιλώντας περί γλυκού, το Scoopelaki (scoopelaki.gr) στην Χώρα εξυπηρετεί όλο τον λαό που φτάνει για τα περίφημα παγωτά του.
Ανεβαίνοντας στη Γλώσσα, η "Ρούγα" (2424 033110) είναι φτιαγμένη –πρωτίστως– για τους ντόπιους, κάτι που αντιλαμβάνεσαι και από το γεγονός ότι παραμένει ανοιχτή το χειμώνα. Εντελώς οργανικά έχει εξελιχθεί σε αγαπημένο μεζεδοπωλείο του χωριού, με πειραγμένους μεζέδες, ζωντανές μουσικές και τραπέζια που δύσκολα αδειάζουν.
Πίσω στη Χώρα, τα "Κύματα" (2424 022381) συνεχίζουν από το 1896 με μοντέρνα αισθητική προσέγγιση σε παραδοσιακά ελληνικά πιάτα, όπως η γαρίδες με λιαστή ντομάτα και κάπαρη.Από τα σκαλάκια της Χώρας μέχρι αργά τη νύχτα ανηφορίζουν παρέες για την "Ανατολή" (2424022851), το ιστορικό ρεμπετάδικο του Γιώργου Ξηντάρη που μοιάζει περισσότερο με ζωντανό κομμάτι της Σκοπέλου παρά με απλή ταβέρνα. Κάθε πρωί ο ίδιος, μαζί με τους δυο γιους του, μπαίνει στην κουζίνα για να ετοιμάσουν τους μεζέδες που θα συνοδεύσουν τα τραγούδια και τα κρασιά της βραδιάς.
Ένας πολύ-φούρνος στη Γλώσσα
Το πρώτο που τραβάει το βλέμμα στον φούρνο Κυρά Λένη στη Γλώσσα Σκοπέλου είναι η αίσθηση αφθονίας. Προζυμένια ψωμιά αργής ωρίμανσης, σκοπελίτικες τυρόπιτες, κουλουράκια, αφράτα μπενιέ, soft cookies που βγαίνουν ζεστά από το εργαστήριο και κρουασάν με τραγανό φύλλο γεμίζουν καθημερινά τις βιτρίνες. Δίπλα τους, γλυκά του κουταλιού όπως το τοπικό αυγάτο με δαμάσκηνα, χαμαλιά –τα παραδοσιακά αμυγδαλωτά της περιοχής– μέλια και ελαιόλαδα του νησιού.
Τίποτα εδώ δεν μοιάζει τυχαίο. Η Μοσχούλα, κόρη της Κυράς Λένης, δοκιμάζει ξανά και ξανά κάθε συνταγή μέχρι να φτάσει στην εκδοχή που θέλει, από το πιο απλό κουλουράκι μέχρι τα χειροποίητα brunch πιάτα και τα χορταστικά σάντουιτς που σερβίρονται τα τελευταία χρόνια. Στον ισπανικό φούρνο Farjas ψήνονται καθημερινά ψωμιά με χαρακτήρα, ενώ στην ηλιόλουστη σάλα μπορείς να δοκιμάσεις και λίγα μαγειρευτά ημέρας, σαν να πέρασες από σκοπελίτικο σπίτι για φαγητό.
Η άλλη γεύση της Σκοπέλου κρύβεται στα προϊόντα της
Κάτι που δεν ξέρουν πολλοί για την Σκόπελο είναι πως κατά το παρελθόν θεωρούνταν μια από τις πιο σημαντικές αμπελουργικές ζώνες της Ελλάδας. Με αμπελουργική παράδοση 4.000 χρόνων στο νησί το Σκοπελίτικο κρασί, ο περίφημος Πεπαρήθιος οίνος ήταν τόσο περιζήτητος που αναγκάστηκαν να ναυπηγήσουν πλοία μόνο και μόνο για να το μεταφέρουν στη Μασσαλία και άλλα λιμάνια. Η ναυπηγική παρέμεινε ζωντανή στο νησί όχι όμως και η οινοποίηση, καθώς μια επιδημία φυλλοξήρας που ξέσπασε πριν εβδομήντα χρόνια περίπου στο νησί, κατέστρεψε τα αμπέλια, εξαλείφοντας την παραγωγή για πάντα. Βέβαια οι Σκοπελίτες γνωρίζουν πώς να πάρουν την φύση με το μέρος τους επομένως ελαιόδεντρα και δαμασκηνιές κατέλαβαν τις εκτάσεις.
Εκεί όπου οι ελιές κατηφορίζουν σχεδόν μέχρι το Αιγαίο, στη Γλώσσα Σκοπέλου, το οικογενειακό ελαιοτριβείο "Αντωνίου" (www.skopelosoliveoil.gr) κρατά ζωντανή μια παράδοση 130 χρόνων. Ανάμεσα σε παλιά πιεστήρια και σύγχρονα φυγοκεντρικά μηχανήματα, η επίσκεψη μοιάζει με μικρό ταξίδι στην ιστορία του νησιώτικου ελαιολάδου. Θα παρακολουθήσετε βήμα-βήμα τη διαδρομή της ελιάς, από τη συγκομιδή έως την εμφιάλωση, ενώ μέσα από βίντεο και αφηγήσεις, θα ανακαλύψετε τα μυστικά της ποικιλίας Αμφίσσης, κάνοντας γευσιγνωσία του φρουτώδες εξαιρετικού παρθένου ελαιόλαδου.
Μικρό στο μέγεθος αλλά μοναδικό σε γεύση και άρωμα, το σκοπελίτικο δαμάσκηνο θεωρείται από πολλούς ο καρπός-σύμβολο του νησιού. Ο Θανάσης Γρυπιώτης, παραγωγός με πέντε δεκαετίες εμπειρίας, εργάζεται τα τελευταία χρόνια για την πιστοποίησή του ως προϊόν ΠΟΠ, θέλοντας να αναδείξει διεθνώς τη μοναδικότητα του. Στο επισκέψιμο κτήμα του στην τοποθεσία Καλόγηρος, θα γνωρίσετε από κοντά την καλλιέργεια του ιδιαίτερου αυτού καρπού, μαθαίνοντας γιατί χρειάζεται υπομονή, φροντίδα και… "μασάζ" για να αποκτήσει τη χαρακτηριστική μελωμένη γεύση και το βαθύ άρωμά του. Η καλλιέργεια γίνεται αποκλειστικά με βιολογικό τρόπο, ενώ η αποξήρανση ακολουθεί πέρα από τα σύγχρονα μηχανήματα και την παλιά σκοπελίτικη παράδοση, σε ξυλόφουρνους.
Χρυσαφένιο χρώμα με κεχριμπαρένιες ανταύγειες. Άρωμα πεύκου, βοτάνων και κεριού. Το βιολογικό μέλι του "Κτήματος Σταματίου" (honeyskopelos.com), μιας οικογενειακής μελισσοκομίας που δραστηριοποιείται στη Σκόπελο από το 1953, αποτυπώνει στο βάζο τη φυσική πυκνότητα και την άγρια γεύση του νησιού. Από τις κυψέλες που βρίσκονται βαθιά μέσα στα σκοπελίτικα δάση, παράγονται πευκόμελο, ανθόμελο και μέλι με κηρήθρα, αλλά και ιδιαίτεροι συνδυασμοί με καρύδι και αμύγδαλο, πάντα με ήπιες μελισσοκομικές πρακτικές και σεβασμό στη φύση.
Στο λιμάνι της Σκοπέλου, με μια από τις πιο προνομιούχες θέες , το tap room της "Spira– Skopelos Brewers" (697 825 2848) φέρνει την craft μπίρα σε ένα νησί που είχε ταυτιστεί με την οινοποίηση. Ανατροπή; Και όμως από το 2018 η μικροζυθοποιία του Κωνσταντίνου Λεμονή δημιουργεί φρέσκες, αφιλτράριστες και απαστερίωτες μπίρες, από τη φιλική Golden Ale με τη βυνώδη επίγευση και την αρωματική IPA με νότες τροπικών φρούτων, μέχρι τη Weiss με αρώματα μπανάνας και γαρύφαλλου και τη σκοτεινή Dry Stout . Κυκλοφορεί αποκλειστικά στο νησί, άντε και στις γειτονικές Σποράδες, οπότε μην χάσετε την ευκαιρία να δοκιμάσετε την μοναδική σκοπελίτικη μπίρα.
Διαβάστε Επίσης
