Αν είστε κι εσείς μόνιμοι κάτοικοι αθηναϊκής πολυκατοικίας και τείνετε να ξεχάσετε την ύπαρξη σπιτιών με κεραμοσκεπή, θα το χαρείτε αυτό το μικρό… φευγιό: η «Κάππαρη», παρότι άρτι αφιχθείσα στα Πετράλωνα, έχει ένα (σε λογική δόση) «πάμε σαν άλλοτε», με τραπεζοκαθίσματα βαμμένα ζαχαρί, τριγυρισμένα από κάποια δέντρα, κυπαρισσί παραθυρόφυλλα, φαναράκια και μεταλλικές γλάστρες στα περβάζια. Τα χάζευα δοκιμάζοντας συμπαθητικά κεφτεδάκια σαγανάκι (€ 7,50) με ωραία, spicy ντοματένια σάλτσα, με όση φέτα χρειάζεται, μαστέλο που ψήνεται στη σχάρα (€ 7,50) και σερβίρεται με λαδολέμονο και πιτούλες και μια λιτή σαλάτα με ρόκα, ξινομυζήθρα, ντομάτα και σπασμένο παξιμάδι (€ 7) η οποία, δροσεροκρατσανιστή, λειτουργεί ορεκτικότατα.
Ελληνική συνήθεια που θυμάσαι από τα μικράτα σου και τη συνεχίζεις απόλυτα φυσικά, το ωραίο με τις ταβέρνες είναι ότι δε χρειάζονται… βαρύγδουπη οργάνωση. μόνο διάθεση για έξω. Κι ότι, δημοκρατικότατα, πιάνουν όλη την γκάμα του κοινού: νεαρόκοσμο και μεγαλύτερους, ζευγάρια και φίλους. Αρκεί να σας πω ότι στο τραπέζι πίσω μας αντάλλασσαν απόψεις περί Sonia Rykiel και Azzedine Alia (sooo «Sex and the City») τρώγοντας –αντί για σούσι– μοσχαράκι κοκκινιστό. Εμείς πάλι, αντί για τους μεγάλους designers τούτου του πλανήτη, συζητούσαμε περί της γενικής ανάγκης για φαγητό λογικά κοστολογημένο, την ώρα που ήρθε στο τραπέζι ο μουσακάς, ο οποίος είχε ωραία μπεσαμέλ, παρότι ο κιμάς δεν ήταν τόσο πετυχημένος, και το κεμπάπ γιαουρτλού (€ 9), μερακλίδικο, μια μείξη από αρνί, μοσχάρι και χοιρινό, με χοντροκομμένες τηγανητές πατάτες – σαν να τις έκοψε η γιαγιά σου. Ένα γατί πιτσιρίκι τριγύριζε στα πόδια μας, μέρος της σκηνογραφίας «γειτονιάς» – χρειαζούμενης αυτόν τον καιρό της επιστροφής στην πόλη.
