© Μπάμπης Δούκας / @its_the_duke_dude
Με μια πρώτη -και εύκολη- ανάγνωση μοιάζει μάλλον ειρωνικό το γεγονός πως κατά την περίοδο της άνευ προηγουμένου εστιατορικής και γαστρονομικής επανάστασης της Αθήνας, η πιο τουριστική γειτονιά της δεν παρουσιάζει αξιόλογες επιλογές για φαγητό. Με μια δεύτερη, λίγο πιο προσεκτική, αυτό ίσως και να ισχύει για τις περισσότερες πρωτεύουσες, με μαγαζιά-παγίδες που συνήθως επενδύουν στο εύκολο και το γρήγορο (συχνά δε, και στο κακό ποιοτικά) dining. Το Nonnas, του αξιόλογου σεφ Ηλία Καζιόλι, αποτελεί εξαίρεση για τα εδώ χωροταξικά και εστιατορικά δεδομένα.


Στην καρδιά της πιο δημοφιλούς ιστορικής περιοχής του αθηναϊκού κέντρου, το εστιατόριο του σεφ-πατρόν Καζιόλι πιάνει προνομιακό πόστο στην πλατεία Φιλομούσου Εταιρείας και σε ένα σημείο με βαριά γευστική κληρονομιά. Βλέπεις, εδώ πριν λίγα χρόνια υπήρχε το L’ Audrion του Αλέν Παροντί, πριν μετακομίσει στο Ψυχικό και μεταμορφωθεί σε Veri Table.
Η ανοιχτή κουζίνα, η ζεστή φιλοξενία και οι χώροι που απλώνονται από το εσωτερικό έως το υπαίθριο deck και την πλατεία δομούν το τερέν στο οποίο ο Καζιόλι, ο έτερος σεφ (chef de cuisine) Θωμάς Πατήλας και η υπόλοιπη ομάδα παρουσιάζουν τη γαστρονομική τους πρόταση.

Γνώριμες γεύσεις, οικείες προσεγγίσεις και αναγνωρίσιμα πιάτα ερμηνεύονται μέσα από μια πιο τεχνική και φροντισμένη ματιά. Μαζί με καλή πρώτη ύλη, καταφθάνουν σε επιλογές που ναι μεν είναι εύκολα αναγνώσιμες από τον οποιονδήποτε, έχουν δε ελεβέ άγγιγμα και σύγχρονη μορφή. Εντοπίζεται επιπροσθέτως σε πινελιές και το πέρασμα του Καζιόλι από γαλονάτες κουζίνες όπως εκείνη του τριάστερου Jordnær στη Δανία.

Πέρα από τη βασική κάρτα που τρέχει όλες τις ώρες, εδώ βγαίνουν και πιάτα (ή μικρότερες λιχουδιές) ημέρας και από εκεί ακριβώς θα ξεκινήσω καθώς διόλου αδιάφορα δεν ήταν τα συκώτια πεσκανδρίτσας με πόνζου, τσίλι και πίκλα κρεμμυδιού, που έφτασε στο τραπέζι μαζί με έναν μερακλίδικο παστουρμά τόνου. Ενδείξεις της σοβαρότητας της κουζίνας σε ταραμά-βελούδο με εξόχως ταιριαστά μυρωδικά και στην εκρηκτική τυροκαυτερή με τραγανό τσίλι.

Η χορτόπιτα στα κάρβουνα με λάπαθα, μυρώνια και σέσκουλα είναι μια καλή εισαγωγή στα ελληνικότερα του μενού, με τα σκιουφιχτά με γίδα, παλαιωμένη γραβιέρα Ίου και πεκορίνο Αμφιλοχίας να δηλώνουν ακόμη πιο έντονη τη γαλανόλευκη κατεύθυνση της κάρτας, με τρόπο πληθωρικό, ρουστίκ και νόστιμο. Πριν από αυτά, το μοσχαρίσιο ταρτάρ γλυκοκοιτάζει την ιδέα του μουσακά, όντας τρυφερό και γλυκά κρεάτινο, με συνοδεία από μπεσαμέλ μελιτζάνας - με λίγη περισσότερη αίσθηση μουσακά, θα μπορούσε να αλλάξει επίπεδο.



Highlights του μενού το λεμονάτο κουνέλι και το σπανακοριζότο με πεσκανδρίτσα. Στην πρώτη συνθήκη, το εκφραστικότατο, τυλιγμένο σε αρνίσια μπόλια, κουνέλι καταφθάνει ζουμερό και με μια διακριτική αρνίσια εσάνς - ok, να μια αντιφατική φράση που δεν περίμενα πως θα έγραφα αλλά αυτό ακριβώς ισχύει. Στο πλάι του, η ήπια γλύκα της αγκινάρας ισορροπεί τη διελκυστίνδα με την πικράδα των άγριων χόρτων αλλά το στοιχείο που απογειώνει το πιάτο είναι μια φανταστική σάλτσα που δένει με όλα, με ένα κικ από την πιπεράτη κάψα της ’nduja.


Στην έτερη πρόταση, το Nonnas επιτυγχάνει μία αξιοσημείωτη ισορροπία ανάμεσα στο χύλωμα του ριζότου και το σπυρωτό θέμα του σπανακόρυζου. Και κάπου εκεί έρχεται να κολλήσει η σφιχτή σάρκα της πεσκανδρίτσας, η αλμυρή, ελαφρώς ξινούτσικη φέτα, και η φρεσκά των μυρωδικών.
Συμπαθητικά με τον τρόπο του το καθένα τα επιδόρπια (παραδοσιακό γαλακτομπούρεκο και πανακότα χαμομήλι), καλή η οινική υποστήριξη με μια περιεκτική λίστα του ελληνικού αμπελώνα και σίγουρα έξτρα πόντοι για το άμεσο και ευγενέστατο σέρβις.
Ακολούθησε το Αθηνόραμα στο Facebook, Tik Tok και το Instagram.



