Από τους πιο φινετσάτους εκπροσώπους του ολοήμερου τερέν, το September 18 έχει βαλθεί να αποδείξει ότι το "all day" δεν χρειάζεται να είναι συνώνυμο ούτε της προχειρότητας ούτε του λίγο-απ’-όλα. Το νεανικό spot του κέντρου, με την chill out ατμόσφαιρα, την ανοιχτή κουζίνα και τη χαρακτηριστική "Σελήνη"- φωτιστικό να αιωρείται από το ταβάνι, έχει στο επίκεντρο τις καλοδιαλεγμένες πρώτες ύλες και, κυρίως, τη σωστή τεχνική.
Και κάπου εδώ μπαίνει στο παιχνίδι η γαλλική ομελέτα. Ο Χρήστος Χανιάς και η ομάδα του στέλνουν από την κουζίνα μια υποδειγματική εκδοχή της, από εκείνες που σε κάνουν να θυμάσαι ότι πίσω από τρία τόσο καθημερινά αυγά μπορεί να κρύβεται ολόκληρη μαγειρική επιστήμη. Άψογο κυλινδρικό τύλιγμα, λαμπερό κίτρινο χρώμα, μεταξένια επιφάνεια χωρίς την παραμικρή ρυτίδα –μακάρι να μπορούσαμε να πούμε το ίδιο και για τα μέτωπά μας– και ένα εσωτερικό τόσο κρεμώδες ώστε το μαχαίρι σχεδόν βυθίζεται μέσα του.
Το βουτυράτο δάγκωμα δίνει και παίρνει χωρίς να γίνεται βαρύ, η υφή κινείται στην ιδανική ζώνη ανάμεσα στο ρευστό και στο δεμένο και η γεύση παραμένει πεντακάθαρη. Ψύχραιμα το λέω: πρόκειται για μία από τις αρτιότερες γαλλικές ομελέτες που έχω δοκιμάσει σε ελληνικό έδαφος.
Η νεανική διάθεση περισσεύει και στα υπόλοιπα πιάτα –ένα πληθωρικό French toast tiramisu, ένα φίνο sando, λίγες πιο εστιατορικές προτάσεις αργότερα μέσα στη μέρα–, όμως εδώ η πρωταγωνίστρια είναι ξεκάθαρη. Η οικεία ατμόσφαιρα, οι ιδιαίτερες λεπτομέρειες και τα θετικά vibes λειτουργούν παράλληλα και συμπληρωματικά. Αλλά, μεταξύ μας, για αυτή την ομελέτα και μόνο θα ξαναπηγαίναμε.
Διαβάστε Επίσης
