Ήρθε λοιπόν ξανά εκείνη η περίοδος στη σέντρα του νέου έτους, όπου όλοι θα προσπαθήσουμε να προβλέψουμε τα food trends και τα λοιπά γαστρονομικά δαιμόνια της νέας χρονιάς. Για να πάμε, αργότερα και πανηγυρικά, όλοι μαζί κουβά. Μπορεί και όχι. Παρακάμπτοντας τους φθηνούς αστεϊσμούς των αμέσως προηγούμενων προτάσεων, επιχειρούμε ένα μικρό focus σε όσα καταφθάνουν σε εστιατόρια και γεύσεις, διαπιστώνουμε τάσεις και, γενικότερα, προοικονομούμε τι θα συμβεί στον πλανήτη γαστρονομία, τους επόμενους 12 παρά κάτι μήνες.
Mini μερίδες και snackification
Η εποχή των μεγάλων μερίδων δείχνει, διεθνώς, να υποχωρεί. Το νέο έτος, το φαγητό μικραίνει αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Οι mini εκδοχές πιάτων, γλυκών και απολαύσεων κερδίζουν έδαφος, τόσο γιατί είναι παιχνιδιάρικες και ελκυστικές, όσο και γιατί ανταποκρίνονται σε μια νέα πραγματικότητα: Εκείνη που θέλει την μικρότερη όρεξη να συνοδεύεται από περισσότερη συνείδηση γύρω από την ποσότητα.
Παράλληλα, η αντικατάσταση γευμάτων με πιο "σνακ" επιλογές γίνεται όλο και πιο συχνή. Το λεγόμενο snackification δεν αφορά το πρόχειρο φαγητό, αλλά μικρά, επιμελημένα formats που συνδυάζουν λειτουργικότητα και απόλαυση. Ποιοτικά bites, μικρά πιάτα που τρώγονται καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας και φαγητό που προσαρμόζεται στον ρυθμό της ζωής (μας).
Οδηγός Michelin, η επιστροφή και η επέκταση
Ο Ελληνικός Οργανισμός Τουρισμού ανακοίνωνε, μερικές εβδομάδες πριν, την επέκταση της συνεργασίας του με τον οδηγό Michelin, στο πλαίσιο της στρατηγικής του για την ενίσχυση της διεθνούς αναγνωρισιμότητας της Ελλάδας ως γαστρονομικού προορισμού παράδοσης και υψηλής ποιότητας. Μεταξύ άλλων, έγινε γνωστή η εκ νέου επιλογή εστιατορίων για την Αθήνα (full selection), την ένταξη για πρώτη φορά της Θεσσαλονίκης με πλήρη αξιολόγηση όλων των πιθανών διακρίσεων (full selection) αλλά και της Σαντορίνης.
Μετά το φιάσκο -ναι, περί τέτοιου πρόκειται- της μη ανακοίνωσης αστεριών για τα εστιατόρια της ελληνικής πρωτεύουσας το 2025, ο περιβόητος guide επιχειρεί ρελάνς και περιλαμβάνει καινούρια τερέν γεύσης στο πάναστρο περιβάλλον του.
Σε ευρύτερο πλαίσιο, ο οδηγός Michelin θα επιχειρήσει σύντομα και την είσοδό του στο αμπέλι, με μια νέα, διεθνή διάκριση αφιερωμένη αποκλειστικά στους αμπελώνες και τους οινοποιούς. Η νέα αυτή πρωτοβουλία (που θα ξεκινήσει από δύο περίφημες οινοπαραγωγικές περιοχές της Γαλλίας) έρχεται να αναγνωρίσει το κρασί ως αναπόσπαστο κομμάτι της συνολικής γαστρονομικής εμπειρίας, με τις διακρίσεις να καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα ποιότητας, από κορυφαίους παραγωγούς που εμπνέουν απόλυτη εμπιστοσύνη, μέχρι εκείνους που προσφέρουν καλοφτιαγμένα κρασιά με ξεκάθαρο χαρακτήρα και σταθερή εμπειρία στο ποτήρι.
Διαβάστε Επίσης
Την αξιολόγηση θα αναλάβει μια ανεξάρτητη ομάδα ειδικών του κρασιού — από κριτικούς και sommeliers μέχρι ίδιους τους παραγωγούς — οι οποίοι θα εξετάζουν κάθε υποψήφιο οινοποιείο ξεχωριστά, χωρίς συλλογικές αποφάσεις ή συμβιβασμούς. Η τελική κρίση θα βασίζεται σε πέντε βασικούς άξονες: την ποιότητα της καλλιέργειας, την τεχνική αρτιότητα, τη μοναδική ταυτότητα, την ισορροπία και τη συνέπεια στον χρόνο.
Για τον καταναλωτή, αυτό σημαίνει κάτι απλό αλλά ουσιαστικό: έναν νέο, (θεωρητικά) αξιόπιστο οδηγό που βοηθά να επιλέγεις κρασί με μεγαλύτερη σιγουριά.
Πολύ δραστήριος λοιπόν για το νέο έτος ο οδηγός Michelin και μένει να δούμε αν επιφυλάσσσει και περαιτέρω εκπλήξεις. Αρκεί βέβαια οι παραπάνω προσπάθειες να μην έχουν την ίδια τύχη με το περίφημο Πράσινο Αστέρι, που άδοξα έσβησε το 2025.
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερη Ιαπωνία στην Αθήνα
Ήδη, το εν λόγω ρεύμα κερδίζει έδαφος, με ουκ ολίγες νέες προσπάθειες να έχουν την αισθητική, τον μινιμαλισμό και τη γεύση της Χώρας του Ανατέλλοντος Ηλίου. Και έρχονται και μερικές ακόμη, κάποιες εκ των οποίων θα συζητηθούν. Τόσο σε εστιατορικό πλαίσιο όσο και σε εκείνο των μπαρ.
Λάχανο 2.0
Κι όμως, το λάχανο επιστρέφει δυναμικά στο προσκήνιο. Για χρόνια, οι σεφ προσπάθησαν να μας το "πουλήσουν" μέσα από πιο εκλεπτυσμένες εκδοχές του — ψημένο, καπνισμένο ή παρουσιασμένο ως πρωταγωνιστή σε μοντέρνα πιάτα. Το 2026, όμως, φαίνεται πως το κοινό αγκαλιάζει ξανά την πιο ταπεινή, αυθεντική του μορφή. Τα δεδομένα δείχνουν ξεκάθαρα ότι το λάχανο κερδίζει έδαφος στην καθημερινή κουζίνα, με τις αναζητήσεις σε ίντερνετ και media (social και μη) για συνταγές και παραδοσιακά πιάτα να εκτοξεύονται την περασμένη χρονιά. Από γεμιστά φύλλα λάχανου και ζεστές σούπες μέχρι ζυμωμένες εκδοχές, πλούσιες σε γεύση και προβιοτικά, το λάχανο αποδεικνύεται απροσδόκητα ευέλικτο.
Οι ειδικοί συμφωνούν πως αυτή η τάση δεν θα μείνει στο περιθώριο, αλλά θα περάσει δυναμικά στο mainstream. Και όχι άδικα, καθώς το λάχανο συνδυάζει χαμηλό κόστος, υψηλή θρεπτική αξία και μια βαθιά αίσθηση θαλπωρής. Μπορεί να γίνει πικάντικο, να λειτουργήσει ως βάση για πιο "λειτουργικά" γεύματα ή να προσφέρει απόλυτο comfort food, θυμίζοντας σπιτική κουζίνα και απλές, γνώριμες γεύσεις.
Interactive dining
Tο να τρως έξω δεν είναι πια απλώς μια έξοδος -ειδικά για τους κουρασμένους Μιλένιαλ- αλλά επένδυση σε χρόνο, χρήμα και διάθεση. Και ακριβώς γι’ αυτό, το 2026 πολλά εστιατόρια θα ενσωματώσουν διαδραστικά στοιχεία που δικαιολογούν το κόστος και κάνουν την όποια βραδιά άξια αναφοράς. Ο επισκέπτης συχνά επιθυμεί να βυθιστεί σε μια ιστορία, να μεταφερθεί αλλού, να συμμετέχει. Να μυρίσει, να γευτεί και να "ζήσει" το concept.
Αυτή η ανάγκη παίρνει πολλές μορφές: Από σύγχρονες εκδοχές dinner theater και θεματικά pop-ups μέχρι χώρους όπου το φαγητό συνδυάζεται με μουσική, performance ή ακόμα και karaoke, χωρίς εκπτώσεις στην ποιότητα του μενού. Το ζητούμενο είναι η ενέργεια και η συμμετοχή — η αίσθηση ότι δεν είσαι απλός θεατής, αλλά μέρος της δράσης.
Όλο και πιο πολλά dining spots εντάσσουν τους καλεσμένους στο ίδιο το "σενάριο" της εμπειρίας. Η ανοιχτή κουζίνα αποκτά νέο ρόλο, οι σεφ εξηγούν, σερβίρουν, αλληλεπιδρούν, ενώ κάποια πιάτα ολοκληρώνονται μπροστά στο τραπέζι. Μέχρι πρόσφατα, αυτή η άμεση σύνδεση ήταν σχεδόν αποκλειστικότητα εμπειριών όπως το σούσι και το omakase. Πλέον, όμως, επεκτείνεται σε πολύ περισσότερα είδη κουζίνας και formats.
Το Athens Gastronomic Forum έρχεται στην Τεχνόπολη
Το 1ο Διεθνές Γαστρονομικό συνέδριο στην Ελλάδα είναι γεγονός, στα πρότυπα των αντίστοιχων και πολύ σημαντικών του εξωτερικού. Με σύνθημα "Δεν αλλάζουμε απλώς τον τρόπο που τρώμε… Εξελίσσουμε τον τρόπο που σκεφτόμαστε για την τροφή και τη γαστρονομία" το Athens Gastronomic Forum -μια πρωτοβουλιά του επί δεκαετίες συνεργάτη του Αθηνοράματος και των Χρυσών Σκούφων, δημοσιογράφου και κριτικού γεύσης, Δημήτρη Αντωνόπουλου- θα διεξαχθεί στις 9 και 10 Φεβρουαρίου 2026 στην Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων, φέρνοντας στην ελληνική πρωτεύουσα κορυφαίες προσωπικότητες από το σύμπαν της γεύσης.
Κοπές ψαριών
Το ψάρι αντιμετωπίζεται διαφορετικά, τουλάχιστον όσον αφορά το πώς κόβεται, ωριμάζει και σερβίρεται. Οι διαφορετικές κοπές ψαριών μπαίνουν στο προσκήνιο, φέρνοντας στο τραπέζι μεγαλύτερη ακρίβεια, καλύτερη υφή και πιο καθαρή γεύση. Από λεπτές, σχεδόν διάφανες φέτες μέχρι πιο "χοντρές" κοπές που αναδεικνύουν το λίπος και τη δομή, η τεχνική γίνεται μέρος της εμπειρίας.
Προσεγγίζεται δηλαδή με τη λογική του κρέατος, δίνοντας έμφαση σε σημεία, στην κατεύθυνση της ίνας και στο κατάλληλο μαγείρεμα για κάθε κοπή ή παλαίωση. Το αποτέλεσμα είναι πιάτα πιο ισορροπημένα, με σεβασμό στην πρώτη ύλη και λιγότερη σπατάλη. Το δρόμο που χάραψε η Μαραθιά της Τήνου, ακολουθούν και εξελίσσουν ήδη με ακρίβεια και νοστιμιά, μέρη όπως ο εμβληματικός Βασίλαινας και το φρέσκο Ydoron.
Μα ξύδι;
Οι έγκριτοι New York Times κάνουν λόγο για το ξύδι, ως το υλικό της χρονιάς. "Το 2026, αναδεικνύεται σε αστέρι της κουζίνας, τόσο των επαγγελματιών όσο και των σπιτικών μαγειρεμάτων. Η ποικιλία και η ποιότητα των διαθέσιμων ξυδιών συνεχίζει να αυξάνεται, προσφέροντας αμέτρητους τρόπους χρήσης πέρα από το κλασικό dressing. Το ξίδι δεν είναι απλώς γεύση, είναι πολιτισμός" μας ενημερώνει το σχετικό άρθρο. Οψόμεθα.
"Ξένες κουζίνες"
Η νέα χρονια δείχνει να φέρνει επιπροσθέτως μια νέα φάση εξερεύνησης. Οι επιρροές δεν μένουν πια στα γνώριμα και "ασφαλή", αλλά ανοίγουν τον χάρτη προς κουζίνες που μέχρι πρόσφατα έμεναν στο περιθώριο — ή παρουσιάζονταν αποσπασματικά. Η παγκόσμια γεύση γίνεται πιο πολυεπίπεδη, πιο τολμηρή και πιο αυθεντική.
Βλέπουμε άνοδο σε παραδοσιακές βρετανικές συνταγές, πιάτα της Ανατολικής Ευρώπης, κουζίνες της Νότιας Ασίας, αλλά και μια πιο σύγχρονη, εξελιγμένη προσέγγιση της ιαπωνικής γαστρονομίας. Το ενδιαφέρον δεν εστιάζει μόνο στο "εξωτικό", αλλά στη βαθύτερη κατανόηση της κουλτούρας πίσω από κάθε πιάτο. Η παράδοση επανερμηνεύεται, χωρίς να χάνει την ταυτότητά της.
Στο εστιατόριο αυτό μεταφράζεται σε τολμηρούς αλλά μελετημένους συνδυασμούς. Εκλεπτυσμένο σούσι και ολοένα και πιο προσεγμένες επιλογές sake, 'σπιτικά' pierogi που αποκτούν θέση δίπλα σε σύγχρονες τεχνικές και comfort πιάτα που επιστρέφουν με νέα αυτοπεποίθηση και νοσταλγική αύρα. Παράλληλα, η ασιατική fusion κουζίνα γνωρίζει εκ νέου άνθηση, με φρέσκες ιδέες που αντλούν έμπνευση από το street food και τη ματιά νεότερων δημιουργών. Το αποτέλεσμα είναι μια γαστρονομική σκηνή που δεν φοβάται να αναμείξει πολιτισμούς, τεχνικές και μνήμες - ίσως και περισσότερο από ποτέ.
Fricy flavours ή όταν το φρούτο συναντά την ένταση
Αν τα τελευταία χρόνια είδαμε μπόλικο πικάντικο μέλι και chilli crisps να μπαίνουν στα πιάτα, το 2026 ανεβάζει ακόμη περισσότερο την ένταση στο παιχνίδι των μπαχαρικών. Η νέα λέξη-κλειδί είναι fricy (ένας συνδυασμός του fruity και του spicy). Φαντάσου φρούτα που "δαγκώνουν": όξινα, γλυκά και καυτερά ταυτόχρονα, σε ισορροπίες που φιλοδοξούν να ξυπνήσουν τον ουρανίσκο. Αυτή η λογική, βαθιά ριζωμένη σε γαστρονομικές παραδόσεις της Λατινικής Αμερικής και της Νοτιοανατολικής Ασίας, περνά δυναμικά σε προϊόντα, πιάτα εστιατορίων αλλά και street food και στη Γηραιά Ήπειρο.
Οι πικάντικες φρουτώδεις σάλτσες και πάστες γνωρίζουν εντυπωσιακή άνοδο, ενώ το ίδιο συμβαίνει και στον κόσμο των ποτών. Τα cocktails αγκαλιάζουν τον συνδυασμό καυτερού και ξινού, με νέες εκδοχές κλασικών συνταγών και rims που "καίνε" ευχάριστα.
Πολλά και σοβαρά 4 hands
Δεν ξέρω αν είναι αποκλειστικά εντύπωσή μου αλλά η έννοια της σταθερής ταυτότητας σε ένα εστιατόριο να γίνεται όλο και πιο ρευστή, με αυτό συχνά να λειτουργεί υπέρ της εμπειρίας. Όλο και περισσότεροι χώροι ανοίγουν τις κουζίνες τους σε σεφ που "φιλοξενούνται" για περιορισμένο χρονικό διάστημα, παρουσιάζοντας ειδικά, προσωρινά μενού. Τα pop-ups και τα residencies εξελίσσονται σε ισχυρά εργαλεία προσέλκυσης, τόσο για το κοινό όσο και για την ίδια τη γαστρονομική κοινότητα.
Αυτή η πρακτική δίνει νέα πνοή στο εστιατόριο, χωρίς την ανάγκη μόνιμων αλλαγών. Το μενού ανανεώνεται, η εμπειρία αποκτά επικαιρότητα και οι πελάτες έχουν πάντα έναν λόγο να επιστρέψουν. Παράλληλα, δημιουργείται η αίσθηση του "moment", της στιγμής: Αυτό που συμβαίνει τώρα και δεν θα επαναληφθεί, ενισχύοντας τη διάθεση για άμεση συμμετοχή.
Για τους σεφ, τα residencies/ pop-ups/ 4 hands αποτελούν χώρο δημιουργικής έκφρασης και διαλόγου, ενώ για το κοινό λειτουργούν σαν ζωντανό event. Πέρα από τη γεύση, προσφέρουν και μια ισχυρή ευκαιρία επικοινωνίας: Storytelling, συνεργασίες, social buzz και εμπειρίες που ξεφεύγουν από το αναμενόμενο. Έχε κατά νου, πως μέσα στο 2026, αρκετά και πολύ ενδιαφέροντα τέτοια θα φιλοξενηθούν στο βραβευμένο με Χρυσό Σκούφο, Makris, καθώς και στο βραβευμένο με Top Notch Ex Machina του Άνταμ Κοντοβά.
'Λειτουργικό' φαγητό με σκοπό
Ίσως να μη μας αρκεί πια απλώς να χορτάσουμε. Θέλουμε το φαγητό να "δουλεύει" για εμάς. Η έμφαση μετατοπίζεται στην ποιότητα και στη θρεπτική πυκνότητα, με αυξημένο ενδιαφέρον για πρωτεΐνη, φυτικές ίνες και συστατικά που προσφέρουν πραγματικό όφελος στον οργανισμό. Αντί για περιορισμούς, η νέα αυτή φιλοσοφία μιλά για προσθήκη: Περισσότερα καλά στοιχεία στο πιάτο, χωρίς στερήσεις.
Το ίδιο ισχύει και για τα ροφήματα. Τα αναψυκτικά της νέας εποχής υπόσχονται κάτι παραπάνω από γεύση — προβιοτικά, ηλεκτρολύτες, φυσική ενέργεια και "υποστήριξη" της διάθεσης. Παράλληλα, μετά την κυριαρχία του matcha, ανεβαίνουν νέες, πιο "εναλλακτικές" επιλογές, με φυτικά και μανιταρένια blends να κερδίζουν έδαφος στα social media και στα φλιτζάνια.
Η έξτρα υφή είναι η ζωή μου
Στην πρώτη γραμμή μπαίνει και η υφή — το πώς αισθανόμαστε το φαγητό στο στόμα μας. Από το αφράτο και το μαστιχωτό, μέχρι το τραγανό και το κρεμώδες, οι αισθήσεις συνεργάζονται για να κάνουν κάθε μπουκιά αλησμόνητη. Οι τάσεις δείχνουν ότι το "crispy" δεν φτάνει πια μόνο του, με τους foodies να αναζητούν ποικιλία, αντιθέσεις και εκπλήξεις.
Τα social media, με το #CrunchTok και τα βίντεο που μετρούν δισεκατομμύρια views, επιβεβαιώνουν την εμμονή με το σπάσιμο, το τρίξιμο και την αίσθηση στο στόμα. Ταυτόχρονα, οι πιο μαστιχωτές και ζελατινώδεις υφές κερδίζουν έδαφος, ενώ το κρεμώδες αποτελεί το new entry ατού της γευστικής εμπειρίας, όντας απαλό, καθησυχαστικό και σαγηνευτικό.
Βούτυρο αλλά καμένο
Όχι, το φαγητό του 2026 δεν περιστρέφεται αποκλειστικά γύρω από την ευεξία και τα "σωστά" macros. Κάποιες φορές, το ζητούμενο είναι απλώς η απόλαυση — και το βούτυρο φροντίζει πάντοτε για κάτι τέτοιο. Χτυπημένο, αλατισμένο, αρωματισμένο και, πιο δελεαστικά απ’ όλα, καμένο.
Διαβάστε Επίσης
Το γνωστό και ως beurre noisette, είναι μια κλασική γαλλική τεχνική που μετατρέπει το βούτυρο σε κάτι βαθύτερο και πιο σύνθετο. Καθώς λιώνει και "ψήνεται", αποκτά χρυσαφένιο χρώμα, άρωμα ξηρών καρπών και μια ζεστή, σχεδόν καραμελένια γεύση. Αν και στο παρελθόν είχε κατηγορηθεί για τα κορεσμένα λιπαρά του, επιστρέφει δυναμικά, καθώς όλο και περισσότεροι καταναλωτές στρέφονται μακριά από τις υπερ-επεξεργασμένες εναλλακτικές και αναζητούν πιο αγνά υλικά.
Η νέα του δημοφιλία αποτυπώνεται και στα μενού πολλών σημαντικών εστιατορίων, όπου το καμένο βούτυρο χρησιμοποιείται ως "ενισχυτής γεύσης", προσθέτοντας βάθος και ένταση χωρίς περίπλοκες τεχνικές. Το 2026 αναμένεται να το δούμε παντού — από αρτοποιήματα και γλυκά, μέχρι ζυμαρικά, ψάρια και κρέατα. Λειτουργεί εξίσου καλά ως βάση για σάλτσα, ως τελείωμα σε ένα πιάτο ή απλώς ως μια μικρή πολυτέλεια που μεταμορφώνει το καθημερινό φαγητό.
Ακολούθησε το Αθηνόραμα στο Facebook και το Instagram.
Διαβάστε Επίσης
