© Λεωνίδας Τούμπανος
Αν τα σουβλάκια είναι το Άγιο Δισκοπότηρο του αθηναϊκού street food, τότε στο "Ευλόγησον" θα βρεις το θεάρεστο εκφραστή του. Μπορεί το όνομα του viral σουβλατζίδικου στο Ίλιον να ρίχνει κάρβουνα στη φωτιά για ατέλειωτα λογοπαίγνια με θρησκευτικές αναφορές ωστόσο η ουσία και πάνω από όλα η γεύση επικρατούν πανηγυρικά.
Η εμπειρία αρχίζει από το κατώφλι, εκεί που οι κόκκινες βελούδινες κουρτίνες με τους χρυσοκέντητους σταυρούς, τα μανουάλια, τα εικονίσματα και τον εκκλησιαστικό πολυέλαιο σε προετοιμάζουν για κάτι τελετουργικό. Δεν έχει delivery, δεν έχει τραπέζια, μόνο δύο πάγκους και αυστηρό ωράριο: μόλις τελειώσουν τα υλικά, κατεβαίνουν τα ρολά. Αν είσαι τυχερός, θα προλάβεις. Αν όχι, "έχε πίστη".
Πίσω από το "Ευλόγησον" βρίσκεται ο Στέλιος και η δυνατή ομάδα που αποφάσισαν να δημιουργήσουν ένα μέρος όπου το σουβλάκι δεν είναι πρόχειρο φαγητό, αλλά αποτέλεσμα προσωπικής δουλειάς και φροντίδας. Από τις πίτες που φτιάχνουν με ζύμη που ωριμάζει δύο 24ωρα, μέχρι τη "σάλτσα του πονηρού" που σιγοβράζει για μέρες, κάθε τι εδώ είναι χειροποίητο. Ακόμα και η μουστάρδα.
Σε μια προσωπική προσομοίωση του old school τυλιχτού όπου η ποιότητα της
πρώτη ύλης επικρατούσε των γύρω- γύρω, εδώ τα κρέατα είναι από Νάξο και
Έλληνες παραγωγούς ενώ ψήνονται με παλιές τεχνικές, χωρίς μηχανήματα. Στο
μενού, τυλιχτά ξεχωριστά όπως αυτό με το ψιλοκομμένο μοσχάρι, σάλτσα φρέσκων
μυρωδικών και μαγιονέζα, ή αυτό με το μπιφτέκι από αγριογούρουνο, ντομάτα,
κρεμμύδι και μαγιονέζα. Το μοσχάρι που σοτάρεται σε λαρδί, το γιαουρτένιο τζατζίκι,
όλα μιλούν μια γλώσσα παλιά, τίμια και νόστιμη.
Με την έννοια του κυριολεκτικού θαύματος, όχι του μαρκετίστικου "χειροποίητου". Όσο, λοιπόν, η ομάδα ψάχνει πίστη στη "μπελαλίδικη" χειροποίητη σάλτσα και όχι στα εύκολα, τόσο περισσότερο το "Ευλόγησον" γίνεται τόπος προσκυνήματος για όσους πιστεύουν ότι το καλό σουβλάκι είναι υπόθεση ψυχής.
Ακολούθησε το Αθηνόραμα στο Facebook και το Instagram.
