Έχουν ιδιαίτερη αγάπη οι Γάλλοι για την ελληνική κουζίνα - δεν είναι νέο αυτό - ιδίως για την κουζίνα που τους θυμίζει τα καλοκαίρια τους στα ελληνικά νησιά: την κουζίνα της γενναιοδωρίας, της χαλάρωσης, της μοιρασιάς. Την κουζίνα, δηλαδή, της ελληνικής ταβέρνας. Γι’ αυτό και δεν είναι λίγα τα ελληνικά εστιατόρια στο Παρίσι, που προσπαθούν να αναπαράξουν ακριβώς αυτήν την αίσθηση. Κανένα όμως δεν το κάνει με τον τρόπο το κάνει η "Anna Greek Restaurant", στην καρδιά της πιο posh γειτονιάς της πόλης, με τον Έλληνα της Κρουαζέτ, Γιάννη Κιόρογλου, στην κεφαλή της κουζίνας του.
Δεν είναι υπερβολή να αποκαλέσουμε τον Γιάννη Κιόρογλου σεφ των αστέρων, αφού βρίσκεται εδώ και χρόνια στον αφρό του celeb dining, χάρη στην έφεσή του στο να αναδεικνύει την εξαιρετική πρώτη ύλη που συγκεντρώνει στις κουζίνες του, μέσα από πιάτα που εναλλάσσουν σπαρτιάτικη λιτότητα και πληθωρική απλοχεριά, με το μεσογειακό ταμπεραμέντο πάντα πρωταγωνιστικό στις γεύσεις. Επικεφαλής στις πολυπληθείς (και ελληνοβαρείς) μπριγάδες των "La Guérite" στο Île Sainte Marguerite (το νησάκι από το διάσημο "Σιδηρούν Προσωπείο" - αν σκεφτείς αυθόρμητα το όνομα κάποιου VIP, είναι περίπου σίγουρο ότι έχει περάσει από τα τραπέζια του), "Shellona" στο Σεν Τροπέ και "Medusa Cabaret" στις Κάννες, αλλά και το πρώτο, το ορθόδοξο "La Petit Maison" στην καρδιά του Palm Beach στην Κρουαζέτ, ο Κιόρογλου είναι ταυτισμένος με το fun dining της Κυανής, που συνδυάζει ξεγνοιασιά και πολυτέλεια σε ανεβασμένο τέμπο.
Στο παριζιάνικο "Anna", το κλίμα είναι βέβαια πιο ήσυχο και βοηθά σ’ αυτό το ίδιο το σκηνικό του εστιατορίου. Πλασαρισμένο στην καρδιά του "Χρυσού Τριγώνου" του Παρισιού, όπως το ορίζουν οι λεωφόροι Champs-Elysées, Georges V και Montaigne (το καμπαρέ Crazy Horse, τα ξενοδοχεία Plazza Athénée και Four Seasons Georges V, οι μπουτίκ της Channel, της Hermes και της Gucci και η Louis Vuitton Maison οριοθετούν τις κορυφές του τριγώνου, για να πάρετε μια ιδέα), το "Anna" είναι ένα ζεστό κι ατμοσφαιρικό μπιστρό, που αντλεί την κινηματογραφική γοητεία του από τον θερμό, ήσυχο φωτισμό, όπως πέφτει γλυκά πάνω σε έπιπλα από μασίφ ξύλο και απαλά υφάσματα. Οι μινωικές γραμμές στις πλάτες των καρεκλών και τα κλασικιστικά μοτίβα στα διακοσμητικά αντικείμενα ανακαλούν διακριτικά μια σιλουέτα ελληνικότητας, την οποία αντανακλά το υβρίδιο μωσαϊκού και πλακόστρωτου στο δάπεδο, ενώ ο χώρος εκπέμπει vibe σαλονιού κρουαζιερόπλοιου, που πλέει σε πελάγη παριζιάνικης αστικής φινέτσας.
Τη βραδιά που το επισκεφθήκαμε, στο κινηματογραφικό σκηνικό βρήκαμε να πρωταγωνιστούν φιγούρες που θα μπορούσαν να έχουν ξεπηδήσει απ’ τα editorial μόδας των γαλλικών περιοδικών, καθισμένες πλάι σε οικογένειες Λιβανέζων που μοιράζονται την αγάπη των Ελλήνων για το αρνάκι (αργοψημένο με γιουβετσάκι το ετοιμάζει εδώ η κουζίνα, κι η μαυλιστική μυρωδιά φτάνει ως τη σάλα), αλλά και μεγάλες παρέες Γάλλων, μαζεμένες για να βρουν εδώ το νήμα που θα τους συνδέσει ξανά με τις αναμνήσεις τους από τα ελληνικά νησιά. Και το βρίσκουν με το που ανοίγουν το κρυπτικό μενού, για να… τα χάσουν εντελώς!
Έχει πολύ πλάκα να το βλέπεις αυτό το μενού του "Anna" εδώ, στην καρδιά του γαλλικού σνομπισμού, να παρουσιάζει τα πιάτα του γραμμένα αποκλειστικά στα… ellinika, με τίτλους όπως "Patates tiganites", "Xylopitaki me psarika", ή "Prásini saláta pour 2" να προκαλούν εγκεφαλικά στους αμύητους. Αυτό, όμως, είναι και το πρώτο στάδιο μύησης σε ένα concept ιδιαίτερης προσωπικής επένδυσης του Κιόρογλου, που έχει βαλθεί να μάθει τους Γάλλους ελληνικά, όχι μόνο στα λεκτικά, αλλά και στα γευστικά. Διορθώνοντας, μάλιστα, μερικές ελληνικές αστοχίες στην πορεία.
Έτσι, η "feta me meli" - ένα πιάτο που είχε κακοποιηθεί όσο λίγα εντός συνόρων τις περασμένες δεκαετίες – παρουσιάζεται εδώ με χάρη τέτοια που σε κάνει να το ερωτευτείς ξανά, ενώ το "kalamaraki tiganito”, εκφραστικό στη σάρκα του κι ανάλαφρο στο κουρκούτι, είναι τραγανό και ζουμερό σαν εθιστικό θαλασσινό ποπ κορν.
Το "lavraki frikasse”, ένα αλλιώτικο σεβίτσε με αφράτο το χοντροκομμένο ψάρι σε κρέμα φρικασέ, μιξάρει δροσερή φρεσκάδα και βουτυράτη στρογγυλάδα στο dressing του, ενώ τα μανιάτικα σαΐτια με χορταρικά, ζουμερά και λιχούδικα με ανάλαφρη τη ζύμη, σε κάνουν να σαστίζεις που είναι πιο εύκολο να βρεις αυτήν την πίτα στο Παρίσι, απ’ ότι στην Αθήνα. Οι "garides sto elaiolado", εδώ σερβίρονται στην ίσως καλύτερη εκδοχή που μπορεί να τις πετύχει κανείς εκτός του αυθεντικού La Petit Maison, του οποίου αποτελεί πιάτο – υπογραφή, η δε γιουβετσάδα με αστακό, αν και παραφορτωμένη στη ντομάτα, είχε τόσο άψογο το al dente στο ζυμαρικό και τόσο ζουμερό κι αφράτο τον νόστιμο αστακό, που καταλάβαμε από την πρώτη μπουκιά γιατί το πιάτο αυτό δεν έλειπε από κανένα τραπέζι γύρω μας.
Διαβάστε Επίσης
