'Ενα μικρό σοκ το έπαθα όταν ο Νίκος Θωμάς μου είπε πως το "Simul" ετοιμάζεται να σβήσει σε λίγο καιρό τα 10 κεράκια στην τούρτα της ύπαρξής του κι αυτό γιατί το θυμάμαι σαν να άνοιξε χθες. 'Η τέλος πάντων, κάπου πολύ πρόσφατα, σε μία προσωπική διαπίστωση πως ο χρόνος κυλά πάρα πολύ γρήγορα ακόμη κι αν κάποιοι βαρεμένοι θέτουμε τα εστιατόρια και την πορεία τους ως σημείο αναφοράς και μέτρησης. Anyway, συμβαίνουν αυτά.
H σταθερή έδρα του σεφ-πατρόν Νίκου Θωμά στην αρ-ντεκό πολυκατοικία της δεκαετίας του 1930, στην Υψηλάντου, δείχνει να παίζει σε πολύ καλό τέμπο την τελευταία διετία, σχεδόν σε κάθε πτυχή της.
"Αρχικά καταφέραμε και αντέξαμε όλες τις προκλήσεις των τελευταίων ετών, πριν βιώσουμε μία αρκετά καλή -εμπορικά- περίοδο προσφάτως. Σκέψου πως δουλεύαμε φουλ σέρβις μεσημέρι-βράδυ. Βοήθησε και η τηλεόραση σε αυτό νομίζω. Φτάσαμε να κάνουμε 130 κουβέρ την ημέρα. Χωροταξικά δυσκολευόμασταν λίγο, για αυτό και κρατάμε πια μόνο το Σάββατο για lunch, παραμένοντας κλειστοί Κυριακή και Δευτέρα" μου δίνει το στίγμα του current status ο Νίκος Θωμάς.
Ωραίο μουσικό χαλί, ζεστό εσωτερικό που γλυκαίνει μάτι και ψυχή, mix n' match κοινό που γνωρίζει τι κάνει εδώ, σέρβις φιλικό και καλοκουρδισμένο. Και μία κουζίνα με ανεβασμένες περισσότερο από ποτέ τις στροφές της, σε μία γαστρονομική προσέγγιση φροντισμένη και εξόχως νόστιμη, που δεν παραβλέπει τις βάσεις της αλλά χτίζει στιβαρά πάνω σε αυτές.
Το "Simul" άλλωστε υπήρξε ένα από τα πρώτα μέρη στην Αθήνα που υποστήριξε τόσο πολύ το κόνσεπτ του bistronomy. "Ξέρεις, είμαστε περήφανοι που υπήρξαμε από εκείνους που το πίστεψαν τόσο πολύ από την αρχή και χαιρόμαστε πραγματικά που έχει εξελιχθεί τόσο στην πόλη αλλά και, γενικότερα, στη χώρα" αναφέρει ο σεφ-πατρόν Θωμάς.
Ο ίδιος πήρε μία γενναία απόφαση, να κινηθεί πιο γαστρονομικά. Αλλά έχοντας πάντοτε κατά νου πως το φαγητό πρέπει, οφείλει, να είναι νόστιμο.
Διαβάστε Επίσης
Και βαδίζει προς εκείνη την κατεύθυνση, με ένα μενού γευσιγνωσίας 10 σταδίων, αποτελούμενο από νέα πιάτα. Η κουζίνα δε θα χαρακτηριζόταν ως ελληνική αλλά έχει μπόλικη ελληνικότητα. 'Ενα fusion με οικεία υλικά, στοιχεία και χαρακτηριστικά. Ακριβώς όλα τα παραπάνω αποδεικνύονται επί τω πιάτω.
Ξεχωρίζουν μεταξύ άλλων το μοσχαρίσιο ταρτάρ από σιτεμένο φιλέτο που καταφθάνει μέσα σε μία μικρή βάφλα-σάντουιτς με μαγιονέζα bonito και μία πάστα νόρι στη βάση της, το έξοχο χτένι που αποκτά σπιρτόζα διάσταση από το μείγμα μπαχαρικών dukkah και γλυκαίνει από τη σάλτσα βουτύρου με βανίλια Μαδαγασκάρης και το σοτέ μπαρμπούνι με chowder από καλαμπόκι και καπνιστά μύδια.
Αντιπροσωπευτικότερο της φιλοσοφίας και πιθανότατα πιο εμπορικό όλων, το εξαιρετικής ποιότητας αρνίσιο παϊδάκι (με... καταγωγή την Τρίπολη) που συμπλέει με πράσινο κάρυ (συν κόλιανδρο, βασιλικό και φιστίκι Αιγίνης), σε ένα ωραίο πάντρεμα της οικειότητας που προσφέρει η σχάρα στο εν λόγω κρεάτινο έδεσμα με την ένταση που δίνουν τα υπόλοιπα στοιχεία.
Απαραίτητο να αναφερθεί πως υπάρχει και α λα καρτ λίστα, που περιλαμβάνει κάποια από τα διαχρονικά highlights του "Simul" (λέγε με κόκορα, καλαμάρι, λάχανο). Τέλος, πολύ καλό το οινικό ταίριασμα -αλλά και η γενικότερη λίστα κρασιών- από τον σομελιέ Τριαντάφυλλο Λούζη.
Ακολούθησε το Αθηνόραμα στο Facebook και το Instagram.
