Δεύτερη μέρα μόλις λειτουργίας και στο "Μανάρι" γίνεται χαμός. Το crowd που παρακολουθεί τις εξελίξεις στη σκηνή της Αθήνας έσπευσε και η χαρούμενη από το βουητό τους αυλή σπαρταράει. Κάποιοι έχουν έρθει και με τα καρότσια που κοιμούνται τα μωρά τους. Έχει κάτι μαγικά κινηματογραφικό αυτός ο χώρος έτσι όπως τον έχουν διαμορφώσει. Ενώνοντας τα ξεχωριστά δωμάτια μιας στοάς και την ίδια την είσοδο στο ισόγειο ενός Bauhauss κτιρίου στην Ευριπίδους, δίπλα σχεδόν στους Αγίους Θεοδώρους, ο Άρης Βεζενές έστησε ένα πολύ ατμοσφαιρικό concept που αποτίει φόρο τιμής στην ελληνική κρεατοταβέρνα με συνοδοιπόρους τον Λέλο Γεωργόπουλο και το Σωκράτη Τούλια. Θέλει δηλαδή να δώσει "ταυτότητα στο ελληνικό κρέας" όπως μου είπε, και να τιμήσει επωνύμως "τους βοσκούς που μας προμηθεύουν εξαιρετικά αρνιά, προβατίνες, και κατσίκια, οδηγώντας σ ένα ανώτερο επίπεδο την ελληνική κρεατοφαγία με μια head to tail χασαπική".
Σ' όλο αυτό το με άποψη project, είναι ιδιαιτέρως ενδιαφέρον το γεγονός ότι "οι τιμές παραμένουν λογικές και οι μερίδες μεγάλες" που θα ΄έλεγαν οι παλιοί. Όσον αφορά το ντεκόρ, εκτός από την απέριττη γοητεία της "αυλής", η povera λογική με την αγριάδα ξυσμένων τοίχων, η στρωματογραφία παλαιών σοβάδων, το εμφανές μπετόν, και τα παμπάλαια τραπέζια με το λευκό περιποιημένο τραπεζομάντηλο, λιώνουν μέσα στα ξεχωριστά δωμάτια κάτω από το ατμοσφαιρικό κίτρινο φως. Επίκεντρο στο εσωτερικό ο ατελείωτος ανοξείδωτος πάγκος, πρώτη θέση θεωρείο μπροστά στις robata που στη φωτιά τους ψήνονται τα κοψίδια. Εκεί συν τω χρόνω θα συμβαίνουν σε άμεση επικοινωνία με τους σεφ, μερικές σπέσιαλ γευσιγνωσίες.
Βουτιά στο ψητό όμως και όπως σε κάθε μερακλίδικη ταβέρνα πρώτη θέση έχουν τα μπινελίκια. Μου γυάλισαν τα αρνίσια νεφράκια με θρούμπι, αλλά τελικά γεύτηκα γλυκάδια σε κουρκούτι σαν τον πιο ντελικάτο λουκουμά. Τα πρόβεια μπιφτεκάκια τυλιγμένα με μπόλια έχουν θεάρεστη dirty λιπαρότητα και τους πάει πολύ το ξύδι ντομάτας που συνοδεύει το μοσχαρίσιο συκώτι. Το τελευταίο επιμείνετε να έρθει ψημένο ροζ αν θέλετε να χαρείτε στο μάξιμουμ τη ζουμερή του γλύκα. Το πιο γ@μ@το έδεσμα που δοκίμασα στο σερί των ορεκτικών ήταν το εξαιρετικό αρνίσιο κεμπάπ, αφράτο και καρυκευμένο με μαστόρικη ένταση, σερβιρισμένο με homemade εξαίρετη πίτα, γιαούρτι και πολύ ταιριαστό κόλιανδρο. Ζημιά είναι η απέριττη νοστιμιά μιας ορφανής λιγκουινάδας βρασμένη στο ζωμό του κρέατος στα 12 ευρώ σε μερίδα για δύο.
Στα μαγειρευτά ημέρας μας έλαχε μπαχαράτο παστίτσιο και εκμαυλιστικό αρνάκι φρικασέ. Και μετά φυσικά very dirty παϊδάκια, αρνίσια και πρόβεια, τρυφερά και χυμώδη που προσωπικά θα τα ήθελα με μια ιδέα εξωτερικό σχαρίσιο άρπαγμα. Μη φύγετε χωρίς να ξεκουράσετε τον ουρανίσκο σας με υπέροχο, χιονάτο, μυρωδάτο σορμπέ περγαμόντο. Και το δυνατό καραμελωμένο τσουρέκι με πραλίνα φιστικιού Αιγίνης και home made παγωτό γάλα δεν πρέπει να το αφήσετε παραπονεμένο.
Πλ. Αγίων Θεοδώρων 3, τηλ. 2152153804
