Αν θες να φας καλά, ακολούθα τους εργάτες λέει ένα αξίωμα που, δεν ξέρω, πρέπει να είναι τόσο παλιό όσο και η Βρετανική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών που λέει ο λόγος. Κι είτε η περιοχή του Ρέντη σας φαίνεται τόσο εξωτική όσο οι Ινδίες, είτε όχι, οι άνθρωποι που δουλεύουν ολονυχτίς στη μεγαλύτερη εμπορική αγορά τροφίμων της Αττικής, είναι σίγουρα ένας καλός δείκτης για το πού να φάει κανείς στη γειτονιά τους. Το ότι θα τους δείτε, λοιπόν, από τις 11 το πρωί να πηγαινοέρχονται από την πύλη της Αγοράς στην πόρτα του "Polpo", για να προμηθευτούν ψαρόσουπα και μαγειρευτά ή για να κάνουν το διάλειμμά τους με μικρόψαρα τηγανητά, είναι κάτι που δεν το προσπερνάς.
Αν και το "Polpo" είναι καινούρια άφιξη στη γειτονιά, οι άνθρωποί του είναι παλιοί γνωστοί της: πρόκειται για την οικογένεια του Νίκου Κατσικάκη, που (παρ’ ότι το επώνυμο παραπλανεί) μετρά 20 χρόνια στην προμήθεια κορυφαίων θαλασσινών σε κορυφαία εστιατόρια ανά την Ελλάδα, κι έχει τα κεντρικά της ακριβώς εδώ, απέναντι απ’ την Αγορά. "Μάλιστα, όταν άδειασε ο χώρος που είναι τώρα το "Polpo”", μου λέει ο κύριος Νίκος το μεσημέρι Παρασκευής που τον συναντώ, με όλα τα τραπέζια αγκαζέ, "τον νοικιάσαμε για να βάλουμε μερικά ακόμη ψυγεία για τα ψάρια μας". Όμως τα παιδιά του, Γιάννης και Αφροδίτη, είχαν ήδη κολλήσει το μικρόβιο της εστίασης από τα μαγαζιά που προμήθευε ο πατέρας: από την "Cookoovaya" και τον "Δουράμπεη", και τα εστιατόρια του "Four Seasons Astir Palace" ή του Ομίλου Καστελόριζο, μέχρι διεθνή brands όπως τα εστιατόρια "Milos" σε Ευρώπη και Καναδά παλιότερα, ή τα "Nammos" σε Μύκονο, Κύπρο και Ντουμπάι τα τελευταία χρόνια. "Έτσι, είπαμε ότι αφού έχουμε καλά πράγματα, γιατί να μην τα βγάλουμε με το δικό μας τρόπο", εξηγεί η Αφροδίτη.
Ο δικός τους τρόπος είναι αυτός της μικρότερης δυνατής παρέμβασης – τηγάνι, σχάρα, κατσαρόλα και ωμό. Με το επιπλέον ατού, όμως, ότι απ’ την κουζίνα του "Polpo" περνάει ό,τι καλούδι φτάσει απ’ τα καΐκια στα κεντρικά της οικογένειας Κατσικάκη: μιλάμε για διαμάντια όπως κόκκινες γαρίδες, καραβίδες, κολοχτύπες, αστακούς και γαρίδες Αμβρακικού, αλλά και για ψαρούκλες α’ διαλογής, απ’ τη κουτσομούρα ως το ροφό κι απ’ τη σαρδέλα ως τη στείρα κι όλα τους σε πολύ φιλικές τιμές. "Όπως μαγειρεύουμε στο σπίτι μας, έτσι μαγειρεύουμε κι εδώ: βάζουμε μόνο τα καλύτερα", σημειώνει περήφανα ο κύριος Νίκος κι η αλήθεια φαίνεται στο πιάτο.
Διαβάστε Επίσης
Η ψαρόσουπα που λέγαμε, που φτιάχνεται κάθε μέρα με βάση τη φρέσκια ψαριά, στη δική μας επίσκεψη είχε αφράτο ροφό και σκορπίνα αέρινη για πρωταγωνιστές της, λουκουμένια λαχανικά και ζωμό που μοσχοβολούσε θάλασσα, την αιθέρια χάρη της οποίας ανέδειξε ακόμη περισσότερο λίγο έξτρα λεμονάκι. Η κουτσομούρα, που ήρθε με τα φιλέτα της παντρεμένα και ψητά, και το καρκάσι της deep fried για τσιμπολόγημα, σαγηνεύει με τη χυμώδη φρεσκάδα και την ατόφια γεύση της, ενώ οι κόκκινες γαρίδες, περασμένες τόσο - όσο απ’ τη σχάρα, για να πάρουν μυρωδιά καψαλίσματος χωρίς να χάσουν δράμι απ’ τη ζουμερή μαυλιστική γλυκάδα τους, είναι το λιγότερο εθιστικές. Απόλαυση ήταν και η κρουστή σάρκα στο σκαθάρι crudo που δοκιμάσαμε, με φίνο ελαιόλαδο και αυγά σολομού για τσαχπνιά, ενώ η μακαρονάδα του ψαρά, ένα απ’ τα πιο ταλαιπωρημένα θαλασσινά πιάτα της εποχής μας, έρχεται εδώ με τόσο άψογο al dente και τόσο βαθιά νοστιμιά στην καλοδεμένη πικάντικη σάλτσα, που πέραν του ότι θα έπρεπε να είναι εξεταστέα ύλη για όποιον θέλει να ανοίξει ψαροταβέρνα στην Ελλάδα σήμερα, αποτελεί κι απτή απόδειξη ότι το "Polpo" είναι μαγαζί όχι μόνο για, αλλά και από καλοφαγάδες – πράγμα εντελώς δυσεύρετο στις μέρες μας…
Διαβάστε Επίσης
