Έχουν τη γευστική ιστορία της Αθήνας καταγεγραμμένη στις κουζίνες, στα μενού και στα βιβλία των επισκεπτών τους. Θα έπρεπε να ανακηρυχτούν τιμητικά διατηρητέα αυτά τα εστιατόρια που συνεχίζουν απτόητα τη γευστική τους διαδρομή κι εκφράζουν διαχρονικά και ολοζώντανα την ψυχή της πόλης. Μία φορά στη ζωή σου πρέπει οπωσδήποτε να τα επισκεφθείς – αν δεν το έχεις κάνει ήδη.
Saloon - Piano
(ΑΠΟ ΤΟ 1971)
Μεταξύ ευρωπαϊκού piano restaurant και Άγριας Δύσης, το «Saloon» των Ιλισίων έχει άρωμα παλιάς δαντέλας. Εδώ ένα σνίτσελ Χόφμαν ή Χολστάιν έχει αυτό το κάτι παραπάνω που σου κλείνει ραντεβού με την ιστορία. Και φυσικά το καλλιτεχνικό του παρελθόν δίνει το «παρών» με τα φιλέτα «Ποταμίτης» και «Χατζιδάκις».
Blue Pine
(ΑΠΟ ΤΟ 1961)
Ξεκίνησε τη διαδρομή του ως steak house, αλλά στα ’90s ο Σωτήρης Κώτσης, που ήταν προηγουμένως με τον αδερφό του Αλέξη στο «Abreuvoir», το άλλαξε δίνοντάς του το γνωστό γαλλικό γευστικό χρώμα, το οποίο υλοποιείται με βατραχοπόδαρα, σαλιγκάρια Μπουργκινιόν, φουαγκρά, καφέ ντε Παρί, σουφλέ Γκραν Μαρνιέ.
Le Grand Balcon - La Suite Lounge / St George Lycabettus
(ΑΠΟ ΤΟ 1974)
Προσφέρεται για μία από τις ωραιότερες νυχτερινές θεάσεις της πρωτεύουσας. Η μοντέρνα ελληνική κουζίνα είναι στο επίκεντρο των αναζητήσεών του (κρέμα ντομάτας και αφρός ούζου, λαβράκι με τσιγαριστά χόρτα, ζωμό καλαμαριού και γλυκάνισο).
Μαγεμένος αυλός
(ΑΠΟ ΤΟ 1961)
Με ολοζώντανες τις αναμνήσεις του Μάνου Χατζιδάκι και της φοβερής παρέας των ανθρώπων των γραμμάτων και των τεχνών που απαθανατίζονται στην περίφημη τοιχογραφία του, έχει την αύρα cafe literaire, που η ορχήστρα βιολιών τού πάει όσο και το φοντί και το φιλέτο Κοζάκ.
Σπύρος και Βασίλης
(ΑΠΟ ΤΟ 1974)
Αγαπημένο στέκι των γιατρών της Αθήνας στο Κολωνάκι, έχει στην ούγια το πνεύμα των ’70s και την παλιομοδίτικη διαχρονική γαλλική κουζίνα, με σύμβολά της την αντρεκότ Καφέ ντε Παρί, την κρεμμυδόσουπα, τις κρέπες και φυσικά τη γλώσσα Μενιέ, την πάπια πορτοκάλι και την κόντρα μπριζόλα με σάλτσα μπορντελέζ.
Ιντεάλ
(ΑΠΟ ΤΟ 1922)
Έχουν περάσει από πάνω του δύο φωτιές κι όμως δεν έκλεισε. Χάρη στο πείσμα των αφών Βλασσόπουλου, ζει και βασιλεύει με αέρα αρ ντεκό και κοινό από επαρχιώτες στην Ομόνοια μέχρι συνάξεις μεγαλοδικαστών. Μιλανέζε, σνίτσελ και σουτζουκάκια σμυρναίικα σε αγαστή συγκατοίκηση όπως παλιά…
Βασίλαινας
(ΑΠΟ ΤΟ 1920)
Κανένα άλλο ελληνικό εστιατόριο δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι έχει σερβίρει στα τραπέζια του περισσότερες διασημότητες απ’ όλο τον πλανήτη, αλλά ούτε ότι το αγάπησαν τόσο καλλιτέχνες και διανοούμενοι. Εισήγαγε την ιδέα του menu degustation^ σήμερα κερδίζει βραβεία ελληνικής κουζίνας και σχέσης ποιότητας-τιμής. Κοντεύει έναν αιώνα στον Πειραιά.
Βυζαντινό/ Hilton
(ΑΠΟ ΤΟ 1963)
Με το χαρακτηριστικό θόλο του αλλά και ως κομμάτι του ξενοδοχείου, αποτελεί από τα δυνατότερα τοπόσημα της Αθήνας. Από τα πλέον αγαπημένα σημεία για breakfast, brunch και business lunch, έχει ένα σύγχρονο πολυσυλλεκτικό μενού. Ειδικά το πρωινό του είναι εμπειρία.
L' Abreuvoir
(ΑΠΟ ΤΟ 1965)
Ετοιμάζεται να πενηνταρίσει το κολωνακιώτικο ρεστοράν που εισήγαγε την ιδέα της υψηλής γαστρονομίας στην Αθήνα και κέρδισε το 1997 Χρυσό Σκούφο. Συνεχίζει απτόητο τον προβενσάλ και αστικό γαλλισμό του, με στέικ ταρτάρ και κρεπ Σουζέτ που ετοιμάζονται μπροστά σας, αντρεκότ σος καφέ ντε Παρί, βατραχοπόδαρα και κυριλέ σέρβις.
