To Λιμανάκι

Προσπερνώντας την πάλαι ποτέ πιάτσα των καραβιδάδικων, που δεν θυμίζει σε τίποτε τις ένδοξες μέρες του παρελθόντος, ο Διονύσης Κούκης επιλέγει ένα ψαροταβερνάκι-έκπληξη σε ένα σουρεάλ, κυκλαδίτικο σχεδόν λιμανάκι μες στα φουγάρα του Κερατσινίου.

Ξεκινήσαμε έχοντας στο μυαλό ένα ρεπορτάζ στην (πάλαι ποτέ όπως απεδείχθη) διάσημη για τα καραβιδάδικά της οδό Διγενή Ακρίτα, κάπου ανάμεσα στη Χαραυγή και τη Δραπετσώνα. Οι πιο παλιοί (περίπου 15 με 20 χρόνια πριν) ίσως τη θυμούνται. Ένας ευρύχωρος δρόμος με παρτέρι στη μέση που «βλέπει» φάτσα θάλασσα στους αλευρόμυλους Αγίου Γεωργίου και στο θερμοηλεκτρικό εργοστάσιο του Κερατσινίου. Γεμάτος μικροταβέρνες αλλά και μεγάλα ψαρομάγαζα με κύρια σπεσιαλιτέ τις ψητές καραβίδες και δευτερευόντως τις γαρίδες. Τις φτυάριζαν με τη σέσουλα και τις πέταγαν –ένα κανονικό βουναλάκι– πάνω στη λαδόκολλα. Έτρωγες και έγλειφες τα δάχτυλά σου. Είχαμε αναμνήσεις και είπαμε να τις ξαναθυμηθούμε και να κάνουμε και μια πρωτότυπη και ενδιαφέρουσα μεγαλοβδομαδιάτικη πρόταση εξόδου. Δυστυχώς διαψευστήκαμε. Η Διγενή Ακρίτα είναι πλέον σκιά του ένδοξου παρελθόντος της. Δυο τρία μαγαζιά έχουν μείνει, με πιο γνωστό αλλά μετρίου ενδιαφέροντος τον «Κρητικό».

Είπαμε να τα παρατήσουμε αλλά το «ψώνιο της έρευνας» δεν μας άφησε. Παρ' ότι οι δρόμοι έχουν αλλάξει βρήκαμε το σουρεάλ λιμανάκι δίπλα στο μεγάλο λιμάνι του Πειραιά. Στη μια πλευρά του ο όγκος του θερμοηλεκτρικού σταθμού, το τεράστιο φουγάρο, και μια ναΐφ τοιχογραφία στα βράχια. Στην άλλη πλευρά πράσινο. Ένα ωραίο μικρό πάρκο, που είναι να απορείς πώς έχει γλιτώσει. Στην μπούκα του κολπίσκου βαπόρια τεράστια δεμένα, στη μέση ένα λιμανάκι με ψαρόβαρκες, μια προκυμαία για βόλτες και μια ψαροταβέρνα, «Το Λιμανάκι», φιλόξενη και νόστιμη. Ό,τι πρέπει για τα ανοιξιάτικα μεσημέρια του σαββατοκύριακου τα βράδια όπως έχουν γίνει οι δρόμοι μπορεί και να χαθείς.

Φάγαμε νόστιμες τηγανητές φρέσκες γαρίδες, πολύ καλό μπαρμπουνάκι στη σχάρα και μεζέδες με κυρίαρχους (σε νοστιμιά και πρωτοτυπία) τους κεφτέδες από τυροκαυτερή! Δοκιμάτε οπωσδήποτε. Είχε κι άλλες μικρές νοστιμιές που μπορείτε να ανακαλύψετε.

Κυρίως όμως αξίζει να ανακαλύψετε το λιμανάκι του Αγίου Νικολάου, που το κρατάει ζωντανό η φροντίδα του Συλλόγου Ερασιτεχνών Αλιέων Κερατσινίου. Τόσο ζωντανό που σφύζει από επισκέπτες και βγάζει κοροϊδευτικά τη γλώσσα στα μπετονένια μεγαθήρια, στους γερανούς, τα ντόκια και τα τεράστια καράβια που παραμονεύουν στην μπούκα του. Τελικά η έρευνα δεν πήγε στράφι. Υπάρχει ευτυχώς ακόμη αυτή η γωνιά που δείχνει ακόμα πώς ήταν κάποτε η περιοχή και που αξίζει πραγματικά τον κόπο να την ανακαλύψετε κι εσείς το πρώτο σαββατοκύριακο που θα έχει ήλιο και γαλάζιο ουρανό. Ίσως χρειαστεί να περιμένετε λίγο μέχρι να βρείτε τραπέζι. Βλέπετε, υπάρχουν κι άλλοι σαν εμάς που ψάχνονται και ανακαλύπτουν.