Η κουζίνα του εστιατορίου στο Ρουφ στράφηκε πρόσφατα σε μυρωδάτα ελληνικά μονοπάτια, ενώ η ορχήστρα αποτελεί από μόνη της λόγο για να έρθεις εδώ.
Διάβαζα πρόσφατα το «Κοντραμπάσο», ένα βιβλίο μέσω του οποίου ο Πάτρικ Ζίσκιντ αυτονομεί έναν μουσικό από την ορχήστρα, τον αφήνει να σολάρει λεκτικά, να αποκτήσει υπόσταση. Και σκεφτόμουν ότι ακόμη και σε ένα χώρο που δεν είναι συναυλιακός, όπου πηγαίνεις για να φας και να διασκεδάσεις, η μουσική δεν λειτουργεί πάντα σαν χαλί ή σαν τζουκ μποξ. Στο υποβλητικό περιβάλλον του «Malvazia», ας πούμε, τους μουσικούς τους προσέχεις: ο Βαγγέλης Ζούλας τραγουδάει ιταλόφωνα και ισπανόφωνα κομμάτια και σε καθηλώνει, και
o Νταμιάν Ντούντου απογειώνει το βιολί στα τσιγγάνικα και τα ρώσικα. Μαζί με την Μπέλα Κασίμη στο τραγούδι και τον Ζωή Πατέλη στο πιάνο από Τετάρτη έως Σάββατο, σε βολτάρουν από ένα instrumental «Τανγκό της Νεφέλης»
ή το «Yesterday» του Λένον σε latin κι από εκεί σε ελληνικά, έντεχνα και λαϊκά – ή σε ένα κομμάτι του Μποτσέλι.
Η αλήθεια είναι ότι τραβάνε την προσοχή σου από το πιάτο, παρότι η κουζίνα στο «Malvazia» κάνει πάντα καλή δουλειά. Νέος σεφ είναι
ο Γιώργος Ξινός, ο οποίος «επέβαλε» αλλαγή πλεύσης προς Ελλάδα. Η πίτα με σουρωτή μυζήθρα Κουρούπας, πλούσια σε χορταρικά, καυκαλήθρες, μυρώνια και ζοχούς (€ 12), ήταν ορεκτικότατη –το χωριάτικο φύλλο θα το ήθελα λιγότερο λεπτοκαμωμένο πάντως– και οι κροκέτες μπακαλιάρου με σκορδαλιά ντομάτας και σάλτσα ψητής πιπεριάς Φλωρίνης
(€ 13) ωραία ιδέα. Το γλυκοπικάντικο κουνέλι με μοσχάτο Λήμνου, μήλο, σταφύλι, κουκουνάρι και πλιγούρι (€ 28) είναι ένα ενδιαφέρον πιάτο, αν και αρκετά γλυκό ως αποτέλεσμα, και οι χυλοπίτες, σωστά βρασμένες, με τρυφερά μοσχαρίσια φιλετάκια, άγρια μανιτάρια, σπαράγγια, μελάσα και καπνιστό τυρί Μετσόβου (€ 23), παίζουν δυνατά στο πεδίο του ρουστίκ.
Up: Όμορφος χώρος, ποιοτικά ακούσματα και κουζίνα με δυνατότητες και αναζήτηση ως προς τα υλικάτης.
Down: Το live δικαιολογεί τις τιμές, αλλά πατάτες με κατσικίσιο τυρί, ακόμη και με ανθό αλατιού € 10 κάπως «χτυπάνε».
