Ένα από τα πιο αξέχαστα ταξίδια - εμπειρία που έχουμε κάνει τα τελευταία χρόνια, είναι στη Γεωργία. Η μικρή αυτή χώρα της πρώην Σοβιετικής Ένωσης δεν είναι τυχαία ανάμεσα στους ανερχόμενους ταξιδιωτικούς προορισμούς, αφού αγαπά ιδιαίτερα το φαγητό και το κρασί και τα σερβίρει μέσα σε ένα πολύ όμορφο και προσιτό περιτύλιγμα, με γενναίες δόσεις ανόθευτης φύσης, επιδραστικού storytelling και τοπικής παράδοσης.
Τι έχει ετοιμάσει το 4ο Φεστιβάλ Γεωργιανής Κουλτούρας;
Την κουλτούρα αυτής της ξεχωριστής χώρας μας συστήνει αυτό το Σαββατοκύριακο η γεωργιανή κοινότητα της Αθήνας, σε συνεργασία με το "Γεωργιανό Σπίτι" (ქართული სახლი), προσκαλώντας μας στο 4ο Φεστιβάλ Γεωργιανής Κουλτούρας – ένα διήμερο αφιερωμένο στη δημιουργικότητα, τη γαστρονομία και την πλούσια πολιτιστική κληρονομιά της Γεωργίας.
Το Σάββατο 30/5 και τη Κυριακή 31/5, 11:00-20:00, στο Αίθριο της Δημοτικής Αγοράς στην Κυψέλη, με ελεύθερη είσοδο, περισσότεροι από 20 δημιουργοί και καλλιτέχνες της γεωργιανής διασποράς στην Αθήνα θα παρουσιάσουν τη δουλειά τους μέσα από χειροποίητες δημιουργίες και έκθεση ζωγραφικής. Οι γεύσεις του Φεστιβάλ Γεωργιανής Κουλτούρας περιλαμβάνουν παραδοσιακά γεωργιανά εδέσματα, ποικιλίες ποτών και τοπικών προϊόντων και γαλακτοκομικά προϊόντα, ενώ οι πολιτιστικές και εκπαιδευτικές δράσεις έκθεση βιβλίων, masterclass καλλιγραφίας, δημιουργικά εργαστήρια για μικρούς και μεγάλους, παρουσιάσεις πολιτιστικών στοιχείων και παραδόσεων. Δεν λείπουν οι παραδοσιακοί χοροί και ζωντανή μουσική και φωνητικά σχήματα από οργανώσεις της Αθήνας.
Τα παραδοσιακά πιάτα της Γεωργίας
Το εθνικό φαγητό της Γεωργίας, όπως ίσως έχετε διαπιστώσει όσοι έχετε περάσει από τους γεωργιανούς φούρνους στα πέριξ της πλατείας Βικτωρίας είναι βέβαια το χατσαπούρι, ένα λαχταριστό τηγανόψωμο που συνήθως γεμίζεται με βουτυράτο ήπιο φρέσκο κατσικίσιο τυρί όπως το suluguni ή το imeruli αλλά το συναντάμε και με φασόλια ή κρέας.
Κανείς δεν λέει όχι στο ζυμωτό ψωμί από τους παραδοσιακούς χτιστούς, σαν πηγάδια, φούρνους (η ζύμη "πετάγεται” στα τοιχώματά τους και ψήνεται στη στιγμή).
Κάθε Γεωργιανό γεύμα ξεκινά συνήθως με τα ορεκτικά pkhali, αλοιφές λαχανικών όπως σπανάκι ή παντζάρι με καρύδι, σκόρδο και μπαχαρικά. Σταυροδρόμι πολιτισμών, η ευρασιατική κουζίνα που τρώμε ανά τη Γεωργία συνδυάζει ευρωπαϊκές, ρωσικές και ανατολίτικες γεύσεις που μας θυμίζουν πιάτα από την Τουρκία ως τον Λίβανο, ενώ η μεγάλη αγροτική παραγωγή χαρίζει εκλεκτές πρώτες ύλες που αναδεικνύουν τη ρουστίκ κατά βάση τοπική κουζίνα (σχεδόν παντού φάγαμε νοστιμότατες ντομάτες που δύσκολα βρίσκεις στις ελληνικές ταβέρνες). Το καρύδι, ο κόλιανδρος και το ηλιέλαιο δίνουν το παρών σε πολλά πιάτα, και βέβαια στην παραδοσιακή ντοματοσαλάτα.
Τα Khinkali, dumplings με κιμά και μπαχαρικά, κυρίως βουνίσια σπεσιαλιτέ, είναι άλλο ένα νόστιμο τοπικό πιάτο.
Μερικά από τα πιάτα που δίνουν μια αντιπροσωπευτική γεύση από την κουζίνα διαφορετικών περιοχών της Γεωργίας είναι τα Lobiani (ψωμί με γέμιση φασολιών), Shkmeruli, κοτόπουλο με σος σκόρδου και γάλακτος, σιγομαγειρεμένο αρνάκι με πικάντικο σιταρότο, χοιρινό με τηγανητό κεχρί. Σημειώστε ακόμη το μοσχάρι Kharcho με spicy καρυδάτη sauce και κεχρί που θυμίζει αρκετά ινδική κουζίνα, το ajapsandali, μελιτζάνες και λαχανικά εποχής με σάλτσα καυτερής πιπεριάς, και το αρνί shilaplavi, τη Γεωργιανή εκδοχή του γαμοπίλαφου που εδώ σερβίρεται συνήθως στις κηδείες (!).
Τα Γεωργιανά τυριά με αποκορύφωμα το tenili, είδος κατσικίσιου τυριού που έρχεται σαν τριμμένο σε λωρίδες και παράγεται με μια χρονοβόρα χειροποίητη διαδικασία στην περιοχή Meskheti της νότιας Γεωργίας και περιλαμβάνεται στον κατάλογο της άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς της.
Γιατί τόσος χαμός για τα κρασιά της Γεωργίας;
Με ιστορία που φτάνει πίσω 8000 χρόνια σύμφωνα με τους αρχαιολόγους, τα γεωργιανά κρασιά παράγονται παραδοσιακά μέσα στα qvevri, μεγάλα πήλινα δοχεία, σαν αυγοειδείς αμφορείς, που θάβονται, ή μάλλον φυτεύονται όπως λένε στη Γεωργία, μες στο έδαφος και χρησιμοποιούνται για τη ζύμωση, την αποθήκευση και την παλαίωση. Βασικό χαρακτηριστικό αρκετών κρασιών που παράγονται με αυτό τον τρόπο είναι ότι δεν διαχωρίζονται τα στέμφυλα από τα κουκούτσια, τις φλούδες και τα κοτσάνια, ωριμάζουν για ένα περίπου χρόνο μες στα qvevri, δίνοντας στην περίπτωση των λευκών ποικιλιών τα λεγόμενα "amber" ή πορτοκαλί κρασιά και γενικά κρασιά μπρούτα, με έντονες τανίνες. Από τις 530 περίπου αυτόχθονες ποικιλίες αμπελιών, 82 εντοπίζονται στην οινική ζώνη του Kakheti, ανατολικά της Τιφλίδας, με τα οινοποιεία της περιοχής να προσφέρονται για ημερήσια επίσκεψη με βάση την πρωτεύουσα αλλά και για φυσιολατρικές-οινικές διαδρομές με διαμονή σε κάποια από αυτά.
Οι πιο γνωστές ποικιλίες είναι το λευκό, φρουτώδες Rkatsiteli και το ερυθρό, γεμάτο Saperavi, ενώ στην ανατολική Γεωργία όπου και κινηθήκαμε εμείς, ιδιαίτερες πορτοκαλί ποικιλίες είναι και το αρωματικό Kisi και το πιο Khikhvi που έχει χαρακτηριστικά ώριμων ερυθρών κρασιών. Στη Δυτική Γεωργία, όπου πρωτοστατεί η οινική ζώνη του Imareti ξεχωρίζουν το πικάντικο, υψηλής οξύτητας λευκό Tsitska Tsolikour και το έντονα τανικό ερυθρό Otskhanuri Sapere.
Ιδιαίτερο ρόλο παίζει τα τελευταία χρόνια η Ένωση Φυσικών Κρασιών που υποστηρίζει την ανάπτυξη της φυσικής αμπελουργίας/οινοποιίας στη Γεωργία, μέσω της οποίας θα μπορέσουν να αφήσουν υγιείς και βιώσιμους αμπελώνες και οικοσυστήματα στις μελλοντικές γενιές. Επίσης, τα Γεωργιανά κρασιά θα τα βρείτε σε μερικά από τα καλύτερα εστιατόρια της Αθήνας.
Μέχρι, λοιπόν, να βρεθούμε ξανά στη Γεωργία, ας κάνουμε μια βόλτα από τη Δημοτική Αγορά στην Κυψέλη, για να πάρουμε μια γεύση από την ξεχωριστή αυτή χώρα, με δωρεάν είσοδο.
Διαβάστε Επίσης
