Ένας "δρόμος ήπιας κυκλοφορίας" ένα παρτέρι – συνήθως όχι φρεσκοβαμμένο – στη μέση σχεδόν του δρόμου, και ένα καρότσι με ένα μωρό. Εάν αποσυνθέσεις το Νέο Ψυχικό στο τέλος θα δεις να σου απομένουν αυτά. Που σημαίνει με άλλα τόσα το ξαναφτιάχνεις.
Έτσι πίστευα, τουλάχιστον, για χρόνια. Φυσικά υπήρχαν, πέρα από τους πεζόδρομους και το εμβληματικό super market στο Φάρο, και άλλα σημεία ενδιαφέροντος κατά καιρούς, τέτοια που το Αθηνόραμα ίσως χαρακτήριζε από "αξιόλογα" έως "πολυσυζητημένα" με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα της πρόσφατης ιστορίας το περίφημο Gaspar -το οποίο παραλίγο να αλλάξει την ανθρωπογεωγραφία της περιοχής, καθώς εκείνη την περίοδο είχαμε επισκέψεις από κάθε καρτιέ της Αθήνας και είδαμε πράγματα και καταστάσεις που δεν είχαμε ξαναδεί στην οδό Δημητρίου Βασιλείου.
Αυτό που συμβαίνει όμως εδώ και λίγο καιρό στον συγκεκριμένο δρόμο χρήζει σχολιασμού, είναι αξιοσημείωτο και πραγματικά πολύ, πολύ ενδιαφέρον καθώς προσδίδει έναν multi culti χαρακτήρα στην περιοχή – τουλάχιστον σε γαστρονομικό επίπεδο. Εντάξει, δεν λέω ότι έχει γίνει το Νέο Ψυχικό "χωνευτήρι πολιτισμών", ωστόσο βρισκόμαστε στην ευχάριστη θέση να έχουμε σχεδόν "μεσοτοιχία" τρεις μεγάλες κουζίνες: Έχουμε ιταλική κουζίνα, με το Nolita, δίπλα έχουμε γαλλική κουζίνα, με το Maison Colette, και 10 μέτρα πιο κάτω μεξικάνικη κουζίνα με το Casa Mexicana. Όλα στην ίδια ευθεία, ούτε πεζοδρόμιο δεν χρειάζεται να αλλάξεις.
Οπότε ναι μεν δεν μιλάμε για "χωνευτήρι πολιτισμών", μπορούμε όμως να μιλήσουμε για "χωνευτήρι κουζινών". Φυσικά αυτή η νέα, diverse, πολύχρωμη πραγματικότητα συμβαίνει με όρους Νέου Ψυχικού που σημαίνει ότι τα λευκά μας τραπεζομάντιλα και τα Riedel μας είναι στη θέση τους – το Casa Mexicana ίσως τα χαλάει λίγο εδώ, αλλά δικαιολογημένα λόγω της πιο décontracté φύσης της συγκεκριμένης κουζίνας. Έχω πάει και έχω ξαναπάει και στα τρια, και πλέον έχω συγκεκριμένους λόγους προτίμησης για το καθένα. Στο Nolita θα πάω για το ριζότο με τις γαρίδες, για την total black πίτσα με τα flakes μαύρης τρούφας, και γιατί Κυριακή μεσημέρι δεν υπάρχει πιο φωτεινή και αισιόδοξη σάλα σε ολόκληρη την περιοχή. Ειδικά τώρα μετά την τελευταία ανακαίνιση του που έχει φρεσκαριστεί και έχει γίνει πιο όμορφο. Στο Maison Colette θα πάω για να δω κάθε φορά και μια άλλη λεπτομέρεια του χώρου που μιλάει άπταιστα τη γλώσσα ενός high-end bistro, για την άψογη sole meunière που κάνει τρομερό pairing με τον Joe Dassin και για να δω ποιον θα συναντήσω τυχαία αυτή τη φορά – όλοι περνάνε από εδώ. Πρόκειται για ένα εστιατόριο που καταφέρνει να ισορροπεί αριστοτεχνικά ανάμεσα στο κλασικό και το σημερινό, σε όλα τα επίπεδα, στην κουζίνα, στο interior, ακόμα και στο κοινό του. Μ’ αρέσει περισσότερο το βράδυ. Στο Casa Mexicana θα πάω κάθε φορά που έχω όρεξη για μαργαρίτες – όχι μία, πολλές. Είναι φασαριόζικο, έχει "vibe", είναι πιο "παρεϊστικο".
Οι πιο παλιοί το Nolita θα το θυμούνται ως Deals (ή και αργότερα ως Patron), το Maison Colette ως Ράμπα και το Casa Mexicana κυρίως ως Διόσκουροι. Τρία all-day café εστιατόρια που χαρακτήριζαν τότε το Νέο Ψυχικό. Το Deals ήταν το σημείο συνάντησης "για μετά το γραφείο", ένιωθες τη φιλοδοξία στο χώρο του, η Ράμπα είχε πάντα έναν ρετρό αέρα, τη γοητεία του φθαρμένου, ήταν σταθερά "της μόδας" για εκείνους που δεν έκαναν τα πράγματα "της μόδας", οι Διόσκουροι ήταν κλασικοί και comfort με τη σημασία που είχαν οι όροι αυτοί στα 90s.
Τώρα είναι εντυπωσιακό το πώς η αύρα των παλιών έχει περάσει στα καινούρια και έχει γίνει η αφετηρία της νέας multi culti ταυτότητας τους. Και σήμερα στο Nolita όλο και κάποιο business τραπέζι θα δεις – κληρονομιά του κοινού του Deals, το Maison Colette εννοείται πως έχει μια "γαλλίζουσα" προσέγγιση των πραγμάτων, σε συνέχεια της Ράμπας, και βέβαια το Casa Mexicana είναι πάντα το πιο cool και comfort σημείο από τα τρία. Τα πράγματα έχουν αλλάξει πολύ, όμως και πάλι το Nolita, το Maison Colette και το Casa Mexicana είναι καθρέφτης της εποχής τους. Δεν του το είχα, το λέω, τελικά όμως το Νέο Ψυχικό δείχνει πολύ καλά αντανακλαστικά προσαρμογής στην αλλαγή.
