Η αλήθεια είναι πως στη διαρκώς εξελισσόμενη και εξαιρετικά ενδιαφέρουσα εστιατορική σκηνή της πρωτεύουσας είναι λίγα, πολύ λίγα, εκείνα τα μέρη που προσεγγίζουν αποκλειστικά την παραδοσιακή έκφανση της εθνικής μας κουζίνας με σωστό τρόπο και δημιουργική ματιά. Το "Thomas 1971 Tavern" είναι μία από τις σχετικά πιο πρόσφατες αφίξεις που το τολμά - όπως τόλμησε να ανοίξει τις πόρτες του για πρώτη φορά την Κυριακή του περασμένου Πάσχα. Μαγαζί-γωνία εκεί όπου η Δημητρακοπούλου σμίγει με το μικρό πέρασμα που την ενώνει με την Βεϊκού, στη σκιά της εκκλησίας του Αγίου Ιωάννη Γαργαρέττα και σε ένα από τα πιο προνομιακά σημεία στο Κουκάκι.
Το πρώτο που ιντριγκάρει είναι ο προσεκτικά φτιαγμένος χώρος-καθρέφτης του όλου κόνσεπτ: Η ιστορία εδώ ξεκινά τη δεκαετία του 1950, όταν άρχισαν να καταφθάνουν από διάφορα μέρη της χώρας στη μεταπολεμική Αθήνα, βασικές πρώτες ύλες. Το αλεύρι και το προζύμι, οι ελιές και το λάδι, οι πατάτες και τα κρεμμύδια, οι μελιτζάνες και τα κολοκυθάκια, τα κρέατα και τα πουλερικά, άρχισαν να γίνονται οικεία στους εντός των τειχών παροικούντες. Την ίδια στιγμή η εξευγενισμένη παραδοσιακή αστική ταβέρνα έχει πραγματοποιήσει τα πρώτα της βήματα στα της τότε εστίασης μονοπάτια.
Το τελευταίο, επιτυγχάνεται χάρη στη σχολαστικά γοητευτική δουλειά του γνωστού σκηνογράφου Αντώνη Χαλκιά (με αντίστοιχα δείγματα γραφής σε δημοφιλείς τηλεοπτικές παραγωγές όπως "Το Νησί", οι "Άγριες Μέλισσες" και" Ο Παράδεισος των Κυριών") που αποτύπωσε στο απόλυτο την αισθητική της προαναφερθείσας εποχής: Υφάσματα στους τοίχους, ξύλινες κατασκευές με τις ατέλειες του χειροποίητου, θόλοι στα ταβάνια, φουρούσια για τα εξωτερικά φώτα και μαρμάρινες επιφάνειες αποτελούν -μεταξύ άλλων- βασικά στοιχεία της διακόσμησης.
Στα επί του πιάτου δρώμενα, ο σεφ Χρήστος Παπαθεοδώρου, στενός συνεργάτης του Αλέξανδρου Χαραλαμπόπουλου στο βραβευμένο "Sense" του "Athens Was", είναι εκείνος που επιμελείται το μενού και ο Δημήτρης Παναγιώτου αυτός που το εκτελεί εντός της ανοιχτής κουζίνας του "Thomas 1971 Tavern". Η zero waste λογική έρχεται να συναντήσει την καλή πρώτη ύλη και τις εποχικές προσαρμογές, σε προτάσεις που φροντίζουν να ενεργοποιούν το γευστικό μνημονικό των Ελλήνων επισκεπτών αλλά και να δημιουργούν τέτοιο σε όσους προέρχονται από διαφορετικά σημεία του πλανήτη.
Ναι, αυτό κάνουν τα μερακλίδικα σουτζουκάκια σε κόκκινη σάλτσα με τον πουρέ με ξινόγαλο, το μελωμένα λαδερό ιμάμ με μπαχάρια και ένταση, σωστές τσακώνικες μελιτζάνες και ωραία καραμελωμένα κρεμμύδια ή το αεράτο παστίτσιο. Ενδιαφέρουσα η περιεκτική λίστα κρασιών με ετικέτες του ελληνικού αμπελώνα αλλά και ευχάριστα δημιουργική η κάρτα cocktails, με twists από ντόπια spirits.
+ Έχει γίνει πολύ σημαντική δουλειά στο χειροποίητο κομμάτι (οι πίκλες μπάμιας στην αρχή είναι εθιστικές).
- Κάποιες άλλες μικρές αλλά σημαντικές λεπτομέρειες δεν επιτρέπουν σε μερικά πιάτα/παρασκευές να αλλάξουν επίπεδο: Για παράδειγμα, στον ταραμά έλειπε το λεμόνι, στον πουρέ πατάτας το λίγο παραπάνω βούτυρο και στη (κατά τα άλλα αρκετά αξιόλογη) σαλάτα "μποστάνι", το λάδι ήταν ελάχιστο.
Info
Δημητρακοπούλου 18-22, Κουκάκι
Τηλ. 210 9249466
Καθημερινά από τις 08.00 για πρωινό (κουζίνα έως τις 22.30) - 01.00
