Από τον καμβά της αθηναϊκής εστιατορικής σκηνής δεν λείπουν οι ιταλικές αποχρώσεις και στην κομψή τρατορία της πιάτσας της Καραϊσκάκη στο Χαϊδάρι, οι πινελιές είναι δια χειρός του νεαρού σεφ Νίκου Τζώρτζη, με την μαγειρική σφραγίδα του Παναγιώτη Γιακαλή ("The Margi", "Krabo", "Idol") σε ρόλο consultant chef.
Η ευρύχωρη retro-chic σάλα έχει τη στόφα της κλασικής τρατορίας εμπλουτισμένη όμως με πιο "εστιατορική" διακοσμητική άποψη. Μπαίνοντας, η ξύλινη οροφή με τις πλεγμένες μπουκαμβίλιες, παρόλο που δεν είναι αληθινές, δίνει την αίσθηση ότι βρίσκομαι σε αυλή ανακαινισμένου αρχοντικού, εικόνα που ενισχύει ο παλιός μπουφές πίσω από την μαρμάρινη μπάρα. Οι καρέκλες, ξύλινες, με ψάθινα καθίσματα ή βιεννέζικη ψάθα στην πλάτη και ατραξιόν του μαγαζιού η ανοιχτή κουζίνα στο βάθος αριστερά, "φάτσα κάρτα" στον συντηρητή κρασιών που αναγράφει την ιταλική βερσιόν της "χαράς της ζωής", (la vita è bella). Οι αναπαυτικοί καφέ δερμάτινοι καναπέδες με κάθετα γαζιά αλλά και η επιτοίχια σύνθεση με γλάστρες και σκληρόδετα βιβλία, δίνουν πιο κλασάτη όχι όμως επιτηδευμένη εικόνα στο χώρο. Ενδιαφέρον έχει και η "κρυμμένη αυλή", πίσω από τον συντηρητή, με φούξια μπουκαμβίλιες στην οροφή, καθρέφτες, καναπέδες και φερ φορζέ καθίσματα, που είναι διαθέσιμη τα Σαβ/κα. Μπορώ να φανταστώ εδώ ένα ωραίο "ανοιξιάτικο" απόγευμα στην καρδιά του χειμώνα…
Το προφίλ της κουζίνας τους είναι επίσης κάτι μεταξύ "ristorante" και τρατορίας. Οι μερίδες είναι πληθωρικές και οι "παραχωρήσεις" στο ρουστίκ αρκετές με έμφαση στην καλή πρώτη ύλη. Ο Νίκος έχει νόστιμο μαγειρικό "χέρι" αποδίδοντας σωστά απλές συνταγές. Εξαργυρώνει αρκετά χρόνια στο πλευρό του Γιακαλή σε πιάτα βαθιάς νοστιμιάς με γεύσεις οικείες. Το μοσχαρίσιο καρπάτσο με μανιτάρια σιτάκε σοτέ και αγγινάρα τουρσί, που του δίνει ένταση, κόβει ντελικάτα το νήμα της εκκίνησης του γεύματος, δίπλα σε μια τραγανή φοκάτσια με κατσικίσιο τυρί taleggio και πικάντικο αλλαντικό spianata. Τα arancini τους με μοτσαρέλα νόστιμα και με ωραία κρούστα, σερβίρονται με καραμελωμένα κρεμμύδια πάνω σε σάλτσα αματριτσιάνα με μπέικον. Το τηγάνι τους είναι καλό οπότε αν είστε λάτρεις του ψαριού, θα προτιμήσετε τις κροκέτες μπακαλιάρου που πανάρουν με πάνκο και σερβίρουν με μαγιονέζα ρόκας. Τα ζυμαρικά είναι φρέσκα και οι al dente παπαρδέλες με κρέμα παρμεζάνας και μοσχάρι ραγού που λιώνει στο στόμα είναι ένα πιάτο που έμεινε στο γευστικό μου θυμικό όπως και τα έξοχα μελωμένα μοσχαρίσια κοκκινιστά μάγουλα που σερβίρουν πάνω σε βουτυράτο πουρέ πατάτας. Η πίτσα τους έχει λεπτό και τραγανό ζυμάρι 36 ωρών ωρίμασης κάτω από την επικάλυψη, που "στέκεται", δεν χρειάζεται δίπλωμα όπως η ναπολιτάνικη, και στεφάνι που φουσκώνει γύρω γύρω ομοιόμορφα. Επέλεξα για να το εκτιμήσω, μια Margarita, με βουβαλίσια μοτσαρέλα και σάλτσα από ντοματάκια Σαν Μαρτζάνο, που μαγειρεύουν όπως μου είπαν, χωρίς ίχνος ζάχαρης, θα την ήθελα ωστόσο περισσότερο αλατισμένη. Ένα ζεστό σαλέπι με καραμέλα και μαστίχα, με προετοίμασε για το επιδόρπιο. Υπήρχαν κλασικές επιλογές όπως τιραμισού όμως προτίμησα να δοκιμάσω την cremacotta, ένα υβρίδιο panacotta και κρέμας καραμελέ, με σάλτσα καραμέλας, πορτοκάλι και λικέρ πικραμύγδαλο, που ήταν ανάλαφρη και το λικέρ της έδινε ξεχωριστό χαρακτήρα. Το παγωτό βανίλια άνετα παραλείπεται, δεν του προσφέρει κάτι. Το σέρβις είναι φιλικό και ενημερωμένο ενώ στην κάβα τους θα βρείτε αρκετά κρασιά του ελληνικού και ιταλικού αμπελώνα.
