Μικρά το δέμας, αλλά χωράνε πολλούς και καλούς μεζέδες. Για ούζα και τσίπουρα πήγαμε στην περιποιημένη «Οινοθήρα» και για ρακές στο νεανικό «Ρακάκι».
…της θάλασσας
Στο μαγαζί υπάρχει πλέον και η επιλογή των κρεατικών, αλλά οφείλω να ομολογήσω ότι όταν έφτασε εκείνος ο –πιο φρέσκος δεν γίνεται– αχινός, που πήραμε μαζί με το πρώτο τσίπουρο, δεν ξανασκέφτηκα τη συγκεκριμένη προοπτική δεύτερη φορά. Συμπύκνωση θαλάσσης· ανάρπαστος έγινε. Αρκεί να σας πω ότι δύο φορές ζητήσαμε… refill το μεσημέρι του περασμένου Σαββάτου. Η ταβέρνα «Οινοθήρα», στο μικρό και φροντισμένο χώρο της, πίσω από την εκκλησία (εκεί βγάζει τραπέζια το καλοκαίρι), κρύβει κι άλλα ωραία: η σαλάτα που μπλέκει ψιλοκομμένες ψητές μελιτζάνες, κολοκύθια και μανιτάρια είναι λεπτοδουλεμένη, οι μπακαλιαροκεφτέδες με την απαλή σκορδαλιά είναι νοστιμότατοι, στεγνοτηγανισμένα έρχονται το ψιλό μαριδάκι και οι κουτσομούρες, ωραία ψημένο το φαγκρί. Το ψητό καλαμάρι και τα αχνιστά μύδια δεν ήταν σπουδαία, αλλά το σύνολο κερδίζει τα εύσημα της γενικής συνέπειας. Και συνέχειας: είναι δεκατέσσερα χρόνια στο πόστο του κι η σχέση ποιότητας-τιμής εξηγεί το γιατί.
…της στεριάς
«Σφηνάκι για στρουμφάκια», χαμογέλασε η φίλη μου η Βίκυ με το που έφτασε η πρώτη –κερασμένη– ρακή. Απίθανα αυτά τα χρωματιστά λιλιπούτεια κεραμικά ποτηράκια στο «Ρακάκι». Σε ξεγελάνε και πίνεις κομμάτι παραπάνω, τριγυρισμένος από «ασπρόμαυρη» Κρήτη στα κάδρα, ενώ ενδιαμέσως παρελαύνουν ορεκτικότατα καλτσούνια με στεγνό, τραγανό φύλλο, ντολμάδες με ευχάριστα πικάντικη γέμιση, πατάτες τσικαλάτες και μερακλίδικο απάκι. Εντάξει, ο ντάκος ήταν μάλλον αδιάφορος (το απλό μπορεί να αποβεί… πιο δύσκολο) και στους μπουμπουριστούς χοχλιούς ήταν υπερβολική η αίσθηση του ξιδιού, βαριά στο στόμα, και το δεντρολίβανο λειψό. Αλλά το τρυφερό οφτό αρνί στο φούρνο και ο κρασάτος κόκορας με τις χυλοπίτες είχαν την ομορφιά του σπιτικού μαγειρευτού και το γαμοπίλαφο, σε ιδιαίτερα πλούσια μερίδα, στεκόταν στο ύψος του. Όσο για τα καραφάκια, πηγαινοέρχονταν ακούραστα μέχρι την ώρα του γλυκού. Εκεί αντιλαμβάνομαι το λόγο ύπαρξης του σουφλέ σοκολάτας, όμως, μετά τα παραπάνω, μια πίτα σφακιανή «λέει» πιο πολύ.
