Jazz μουσικές, cosy περιβάλλον, ευγενείς περιποιητές και καλλιτεχνικές αναζητήσεις μεν, αλλά το φαγητό...
Το «Black Duck», το καινούργιο εστιατόριο που άνοιξε στη Χρήστου Λαδά, σχεδόν δίπλα στο Kosta Boda, έχει όλα τα καλά. Και ωραία μασκότ, αυτό τον υπέροχο πάπιο με το μαύρο σμόκιν και την απίθανη φάτσα, και ωραίο χώρο –τον έχω προσέξει αρκετές φορές περνώντας απέξω–, και πολύ ευγενικό προσωπικό – καιρό είχα να δω τόσο ευγενείς και αποτελεσματικούς περιποιητές. Εντόπισα, ωστόσο, κι ένα πρόβλημα: δεν έχουν μπορέσει να φέρουν το εστιατόριο σε ισορροπία με τις υπόλοιπες δραστηριότητές του. Ναι, δραστηριότητες. Διότι το «Black Duck» δεν είναι ένα απλό εστιατόριο, ούτε ένα απλό cafe. Είναι cafe στο μπροστινό του κομμάτι, πιο πίσω κρύβει ένα μικρό, cosy μπαράκι, ενώ διοργανώνουν εκθέσεις και παρουσιάσεις βιβλίων. Το εστιατόριο βρίσκεται στον επάνω όροφο. Λιτό και μοντέρνο, μ’ ένα μικρό μενού με προσιτά πιάτα που έχουν ελληνικά στοιχεία και αρμόζουν στον all day χαρακτήρα του. Όλα καλά μέχρις εδώ και ομολογώ ότι για όλους αυτούς τους λόγους αγωνιούσα να το επισκεφθώ. Ωστόσο, την ημέρα που πήγα ο χώρος του εστιατορίου ήταν κατά ένα μεγάλο μέρος κλεισμένος από το τραπέζι ενός συλλόγου. Έτσι, εκεί που έχεις βγει να φας σ’ ένα cosy εστιατόριο, βρίσκεσαι σ’ έναν μικρό χώρο με δυο τρία τραπέζια των δέκα ατόμων που δικαίως –την εκδήλωσή τους κάνουν– φωνάζουν και γελούν. Αφού, λοιπόν, είδα τους απέναντι να αποχωρούν πριν ξεκινήσουν καν να τρώνε, εμείς ζητήσαμε να μας μεταφέρουν στο ισόγειο, κάτι που έκαναν πρόθυμα και χωρίς πρόβλημα.
Όσον αφορά το φαγητό τώρα. Η πράσινη σαλάτα με ντοματίνια και ανθότυρο ήταν ακριβώς αυτό. καμία επέμβαση που να προσθέτει μια νοστιμιά. Οι πιπεριές Φλωρίνης, από την άλλη, γεμισμένες και ψημένες με κοπανιστή Μυκόνου, ήταν γευστικότατες. Το ριζότο μανιταριών ήταν μια κολλημένη, συμπαγής μπάλα ρυζιού και οι παπαρδέλες με ραγού άγριων μανιταριών και φρέσκο τυρί ήταν μέτριες, μια και τους έλειπαν η φρεσκάδα και η σπιρτάδα στη γεύση. Ίσως να έφταιγε και το γεγονός ότι όταν έφτασε το πιάτο, είχε ήδη μισοκρυώσει. Το φιλέτο με σος Μαυροδάφνης, τέλος, ήταν ζουμερό, μαλακό και σωστά ψημένο – κόκκινο όπως το ζητήσαμε. Νόστιμο και το γλυκό του φινάλε: η μαρέγκα με κρέμα και λιωμένη σοκολάτα από πάνω.
Up: Ο υπέροχος χώρος, ζεστός και φιλόξενος, που έλειπε από το κέντρο. Down: Οι αστοχίες της κουζίνας.
