Από τα τελευταία και δημοφιλή trends στον χώρο της εστίασης είναι το μαγαζί με τη λέξη "καφενείο”στον τίτλο του, η οποία αρκεί για να σε μεταφέρει στο απλό και αυθεντικό, στο προσιτό κι ανεπιτήδευτο, ίσως και λίγο νοσταλγικό, το κινούμενο στον αντίποδα του μοντέρνου και σαφώς ακριβότερου νεοτεριστικού εστιατορίου με τα σύγχρονα concepts σε κουζίνα και περιβάλλον. Ό,τι ονομάζεται "καφενείο”, θεωρητικά σνομπάρει το σύγχρονο και ψαγμένο και είναι φάση. Στη χειροπιαστή πραγματικότητα, καμουφλάρει έξυπνα ένα επιτηδευμένο φαγάδικο -μπορεί και καλό. Μιμείται αλλά δεν είναι, και τα παραδείγματα πολλά.
Στην ερώτηση αν έχουν απομείνει στην Αθήνα αυθεντικά σε περιβάλλον και φιλοσοφία καφενεία, η απάντηση είναι ίσως ελάχιστα, κρυμμένα σε παλιάς κοπής συνοικίες. Μιλάμε για έναν καθημερινό τόπο συνάντησης από νωρίς το πρωί για καφέ και κουβέντα χωρίς ωράριο, ίσως και χαρτιά ή τάβλι κι αργότερα ένα ουζάκι με ό,τι πιο απλό ετοίμαζε η στοιχειώδης κουζίνα πίσω από τον πάγκο, μπορεί κι ένα τηγάνι. Συνήθειες άλλων εποχών, δύσκολο να επιβιώσουν όταν ο τρόπος ζωής πλέον έχει αλλάξει ριζικά. Μαγαζί μνήμης, λοιπόν, που επανήλθε "ανακαινισμένο” ακολουθώντας την τάση επιστροφής στη χαμένη απλότητα μιας άλλης εποχής.
Ανάμεσα στα μοντέρνα "καφενεία”, που υπόσχονται αναβίωση του τραπεζιού και της ατμόσφαιρας, όπως την αντιλαμβάνεται ο κάθε εκπρόσωπός τους, υπάρχουν και κάποια λίγα που με απλό τρόπο αναβαθμίζουν το παλιό μαγαζί της οικογένειας δίνοντας μεγαλύτερη έμφαση στο φαγητό. Αναζητώντας όσα ψήγματα αυθεντικότητας έχουν απομείνει, βρεθήκαμε στην off Broadway Πεύκη, για ένα παράδειγμα παλιού καφενείου με εξέλιξη τόσο-όσο, αλλά με αυτό το "όσο” να ακολουθεί την παράδοση και να αρκεί για να γεμίζει καθημερινά τη νοσταλγική αυλή του με κόσμο και εκτός περιοχής.
Το Καφέ Ουζερί Σπυρίδης βρίσκεται στον χώρο του οικογενειακού καφενείου, όπου μετακόμισε πριν 25 χρόνια το μαγαζί του παππού, που λειτουργούσε από τις αρχές του ’70 στην ίδια περιοχή. Θεσσαλοί, με καταγωγή από τα Τρίκαλα οι Σπυρίδηδες.
Το εσωτερικό διατηρεί σχεδόν άθικτη την εικόνα του καφενείου με τα ξύλινα τραπέζια και τις ψάθινες καρέκλες, καδράκια με παλιές διαφημίσεις στους τοίχους και στο βάθος τον γνωστό πάγκο με το κουζινάκι πίσω. Ένα κλασικό καφενείο με καφέδες, χαρτιά και λίγα μεζεδάκια για το ούζο. Λειτουργεί ακόμα, από το πρωί για καφέ.
Λίγα τραπέζια μπροστά, στο πεζοδρόμιο της Χρυσοστόμου Σμύρνης και στο πλάι σχεδόν κρυμμένη, η μεγάλη, μακρόστενη αυλή στρωμένη με χαλίκι κάτω από πέργκολα, τριγυρισμένη από πράσινο. Καμιά μοντερνιά, καμιά δηθενιά. Παρατηρώντας το κοινό τις 3-4 φορές που έχω βρεθεί, βλέπω κόσμο απλό, καθημερινό, παρέες κάθε ηλικίας, ζευγάρια και οικογένειες, ανάλογα με την ώρα και την ημέρα. Ενα κοινό ταιριαστό με την εικόνα και την άποψη του χώρου, που δεν δείχνει να έχει έρθει "για τη φάση”.
Στο τιμόνι η νέα γενιά, ο γιος Αλέξανδρος Σπυρίδης με την αδελφή του που τρέχουν το μαγαζί, ενώ και η μητέρα κρατάει τον ρόλο της στην κουζίνα. Έχει σπουδάσει μάγειρας κι έχει άποψη και σχέδια, με γνώμονα να διατηρήσει τον χαρακτήρα και τον αυθορμητισμό του χώρου. Μας λέει πώς το συνοικιακό καφενείο μετατράπηκε ουσιαστικά σε πετυχημένο ταβερνάκι.
"Κάπου μέσα στην κρίση είπαμε να δώσουμε έμφαση στον μεζέ, που έδειχνε ότι αρέσει στους πελάτες μας, και ν' ανεβάσουμε το θέμα φαγητό. Το εγχείρημα έπιασε γρήγορα, ο κόσμος πολύς, φτάσαμε σήμερα στο σημείο να είμαστε κάθε μέρα γεμάτοι. Κρατήσαμε τα ίδια φαγητά με τις συνταγές της μητέρας μου, του πατέρα μου, της γιαγιάς μου, προσθέσαμε λίγα πιάτα και μένουμε πιστοί στην ποιότητα, ψωνίζοντας από παραγωγούς που γνωρίζουμε”.
Αποκλειστικά οικογενειακή υπόθεση. Ό,τι υπάρχει στο μενού βγαίνει από τη μητέρα και την αδελφή στην κουζίνα, ενώ ο ίδιος ο Αλέξανδρος χειρίζεται την ψησταριά με τέχνη και ακρίβεια και την κάνει ένα από τα ατού του μαγαζιού. Αλλά και το μαστόρικο τηγάνι δεν πάει πίσω. Τα ομολογουμένως πολύ καλά κεφτεδάκια, με τη συνταγή της γιαγιάς, είναι το δημοφιλέστερο πιάτο του Σπυρίδη: έρχονται καλοτηγανισμένα και τραγανά στη μεγαλύτερη μερίδα που έχουμε συναντήσει και γίνονται ανάρπαστα. Ακολουθεί η ψησταριά με τα υπόλοιπα hit του μαγαζιού: ένα ζουμερό φιλεταρισμένο κοτόπουλο -ξεχάστε το γνωστό στήθος-, το επίσης πολύ νόστιμο συκώτι, τα μπριζολάκια. Οι τηγανητές πατάτες θα σας θυμίσουν τις σπιτικές, το μπουγιουρντί τους είναι πλούσιο και διαφορετικό, με μια πετυχημένη συνταγή της μητέρας, οι αλοιφές με σπιτικό χέρι.
Ο μικρός κατάλογος διαθέτει και ψαρικά στο τηγάνι για ουζομεζέ, μικρό ψαράκι και τραγανό γαριδάκι, αλλά και πιάτα ημέρας ανάλογα με την αγορά. Οι προσιτές τιμές αποτελούν βέβαια μέρος της όλης εικόνας.
Στο καφέ-ουζερί Σπυρίδης το κλασικό, σχεδόν σε έλλειψη ελληνικό ταβερνάκι-ψησταριά βρίσκει τη θέση του, κι η επιτυχία του ίσως να φέρει στο προσκήνιο μια νέα τάση.
Σπυρίδης, Χρυσ. Σμύρνης 24, Πεύκη τηλ. 210 8023614
