Byzantino: Πόσο grande, αλήθεια, μπορεί να είναι μια brasserie;

Το μέρος, γνωστό. Το εστιατόριο; Τελείως διαφορετικό από την πρότερη κατάσταση. Το "Grande Brasserie" μοιάζει να ταιριάζει άψογα στην εδώ και λίγες εβδομάδες φρέσκια γαστρονομική πρόταση του The Ilisian, το Byzantino (ή Βυζαντινό, αν προτιμάς), που επανασυστήνεται (;) στο αθηναϊκό κοινό και τους επισκέπτες της πόλης, όχι κατά τη γνώμη μου σαν μια νοσταλγική επιστροφή αλλά, πολύ περισσότερο, σαν την 2.0, updated βερσιόν του. Και με διαφορετικό γευστικό προσανατολισμό.

Υπό την καθοδήγηση του Executive Chef Άγγελου Λάντου (και τη συνεισφορά του εξαίρετου Γιώργου Δόσπρα, καθώς και του chef de cuisine Σπύρου Μελανίτη), το μενού συνδυάζει τη γαλλική και την ελληνική γαστρονομική παράδοση ενώ την εικόνα συμπληρώνουν επιλεγμένα τυριά, κρασιά και γλυκές δημιουργίες (για τις οποίες μεριμνά ο pastry chef Χάρης Βλάχος).

Φιλόξενος, κομψός έως μεγαλοπρεπής, και γεμάτος ζωή ο χώρος του Byzantino, διατηρεί κάτι από τη γοητεία του πάλαι ποτέ εξαιρετικά αναγνωρίσιμου σποτ του Χίλτον, γαρνίροντας με έξτρα στοιχεία (ουσιαστικού) εντυπωσιασμού όπως το υπέροχο μπαρ στο κέντρο του εστιατορίου, το στην πένα σέρβις και το γοητευτικό μιξ παλιάς και καινούριας Αθήνας στο clientele του. 

Επιστροφή στα του φαγητού. Μου άρεσε πολύ η ιδέα της διχοτόμησης του μενού σε γαλανόλευκο και τρικολόρ τερέν (Η Γαλλική Πινελιά και Το Ελληνικό Τραπέζι, όπως γλαφυρότατα αναγράφει η κάρτα) από τους προαναφερθέντες γευσιπλάστες, με σχεδόν όλες τις προτάσεις να έχουν, θεωρητικά, ήδη από την ανάγνωσή τους, ενδιαφέρον και νόημα. 

Επιβεβαίωση από τις ημίπαστες γαρίδες με ντομάτα, λεμόνι και κρίταμο αλλά και από την τερίνα φουα γκρα με τσάτνεϊ κόκκινων φρούτων και πιπεριά Espelette ή το κλασικό μοσχαρίσιο ταρτάρ. Η ένστασή μου έχει να κάνει μόνο με τη νισουάζ, στην οποία θα έπρεπε να έχουν τονιστεί λίγο παραπάνω κάποια δομικά στοιχεία όπως η κάπαρη, η αντζούγια και η ντιζόν.

Η συνέχεια σε αποζημιώνει όμως με την πολύ καλή πάπια από την Challans (καταφθάνει με σωστό ψήσιμο, πουρέ παστινάκι, μαύρη σοκολάτα και πράσινο μήλο) αλλά και το σιγομαγειρεμένο κατσίκι με κριθαράκι και λαδοτύρι. Ναι, ξέρω, θα ρωτήσεις πιθανότατα για "παιδικές ασθένειες" - υπήρχαν, λίγες, αλλά είμαι απολύτως βέβαιος πως θα λυθούν πολύ σύντομα, όταν και το εστιατόριο θα ανεβάσει για τα καλά στροφές. 

Στο πεδίο των γλυκών, η πορτοκαλόπιτα ανήκει στα must taste επιδόρπια, με ζουμερό σώμα, ωραία μελωμένο, συν τη θαυμάσια κρούστα της, με παγωτό καϊμάκι στο πλάι. Θα έλεγα το ίδιο και για την κρεμ μπρουλέ αν ακολουθούσε, σαν σύνολο, μια πιο αφαιρετική προοπτική: Σερβίρεται μαζί με ένα (καλό κατά τα άλλα) κρουασάν βουτύρου και μαρμελάδα βατόμουρο - η συμβουλή της ομάδας του Βυζαντινού είναι να απολαμβάνεται όλο αυτό συνδυαστικά. Θα έλεγα, καλύτερα όχι.

Έξτρα πόντοι για το τρόλεϊ γλυκών και τυριών και (σίγουρα) για την καταπληκτική λίστα cocktails, που από μόνη της είναι έξτρα λόγος για να βρεθεί κανείς εδώ.

Ακολούθησε το Αθηνόραμα στο Facebook, Tik Tok και το Instagram.