Εδώ είναι η γειτονιά όπου τον 19ο αιώνα συγκεντρώθηκαν οι καθολικοί Φραγκολεβαντίνοι κάτοικοι της Θεσσαλονίκης, εξ’ ου και "Φραγκομαχαλάς”. Εδώ βρίσκεται η Στοά Μαλακοπή, του starchitect της εποχής Βιταλιάνο Ποζέλι, εδώ και το Εβραϊκό Μουσείο, μοναχικές σημαδούρες μιας υπέροχης, multi culti Θεσσαλονίκης που κάπως χάθηκε στο πέρασμα των χρόνων. Εδώ βρίσκεται και το "Poster”.
Έχουμε καθίσει στον εξωτερικό χώρο, στα τραπέζια που είναι στο πεζοδρόμιο της οδού Πάικου, ένας υπέροχος pocket size πεζόδρομος, ένα πέρασμα σε άλλη εποχή. Πίσω μου βρίσκεται η κεντρική είσοδος του κτιρίου που είναι γνωστό ως Μέγαρο Κοέν ή Χάνι του Ισμαήλ Πασά. Μάλιστα υπάρχει πάνω από την πόρτα μαρμάρινη επιγραφή που χρονολογείται από το 1905 στο οθωμανικό αλφάβητο και αναγράφει ακριβώς αυτό: Χάνι Ισμαήλ Πασά. Το κτίριο είχε εξαιρετικό branding για το 1905 και φαίνεται πως είναι το κάρμα του τέτοιο, αφού σήμερα πλέον στεγάζει το δημιουργικό γραφείο Beetroot που έχει δημιουργήσει και το "Poster”. Chef του εστιατορίου είναι ο Ελληνοπαλαιστίνιος Βασίλης Χαμάμ, που έχει επιστρέψει στην πόλη μετά από χρόνια εμπειρίας σε πολύ καλά εστιατόρια του Λονδίνου. Ένα πολύ ωραίο και πολλά υποσχόμενο multi culti σύνολο έχουμε λοιπόν εδώ.
Το μωσαϊκό αυτό των διαφορετικών επιρροών που διασταυρώνονται στα στενά του Φραγκομαχαλά βρίσκει αντίστοιχη και πολύ δημιουργική έκφραση στα πιάτα του "Poster”. Το μενού πηγαινοέρχεται σε ολόκληρη την Ανατολική Μεσόγειο αβίαστα και αβασάνιστα με τρόπο αριστοτεχνικό. Ξεκινήσαμε με ένα καλαμπόκι με βούτυρο μυδιών, μπούκοβο και τριμμένο τσιορτάν, ένα σκληρό Ποντιακό τυρί με έντονη γεύση και συνεχίσαμε με κάτι υπέροχα ψωμάκια βουτηγμένα σε καυτερό μέλι με βούτυρο ξυγαλί -Ποντιακής καταγωγής και αυτό. Signature πιάτο του Βασίλη είναι το μπαμπαγκανούς με ταχίνι, "coffee sriracha” και zaatar. Σε μια καυτερή σάλτσα με πιπεριές και καταγωγή από το Βιετνάμ, τη sriracha, εκείνος προσέθεσε καφέ. Βάλτε από πάνω και το zaatar, ένα μίγμα μπαχαρικών πολύ δημοφιλές στο Λίβανο, που συνήθως περιέχει θυμάρι, ρίγανη, σουμάκ, κύμινο και κόλιανδρο και έχετε ένα μπαμπαγκανούς ιδιαίτερα σύνθετο και βαθιά "πολυγευστικό”.
Στο τραπέζι αυτό δεν είμαστε άνθρωποι που συγκρατούνται μπροστά σε ένα μενού, οπότε έρχονται ακόμα δύο πολύ δυνατά ωμά – ένα κρούντο γαρίδα με νεκταρίνια και οινολάσπες και ένας ωμός τόνος με κρέμα ιπποφαές και φουντούκια – μια μοσχαρίσια γλώσσα με ρώσικη σαλάτα σχάρας και τουρσί βανίλια και ένα κοτόπουλο "Παλαιστινιακό” με σουμάκ, κρεμμύδι και γιαούρτι σε χειροποίητη πίτα. Όλα τα πιάτα του εστιατορίου έχουν ένα κοινό. Παντού υπάρχει πληθώρα διαφορετικών συστατικών με εντελώς άλλες καταβολές, γεωγραφικές και πολιτισμικές, που ωστόσο αγκαλιάζονται ωραία στο πιρούνι μου, δημιουργώντας ένα νόστιμο, sexy και diverse αποτέλεσμα.
Κλείσαμε με μια τάρτα τατέν με ναμελάκα, κάρδαμο και καφέ. Από την μικρή πόλη Lamotte - Beuvron στην κεντρική Γαλλία όπου έχει να συμβεί οτιδήποτε σημαντικό από τα τέλη του 19ου αιώνα όταν οι αδερφές Τατέν αναποδογύρισαν κατά λάθος μια τάρτα μήλο γράφοντας ιστορία, έως τις ακτές του Λιβάνου όπου δεν γίνεται καφές χωρίς κάρδαμο και από εκεί στον Φραγκομαχαλά της Θεσσαλονίκης, ένα επιδόρπιο δρόμος.
Όλο αυτό που συμβαίνει στο "Poster” με το αδιάκοπο πέρα – δώθε στις κουλτούρες και τις σάλτσες της Μεσογείου (και όχι μόνο), με το multi culti παρελθόν της Θεσσαλονίκης στο φόντο και πίσω από τις γωνίες των δρόμων, και με τον πολυχώρο διαφόρων δράσεων των Beetroot δίπλα, είναι ό,τι καλύτερο και πιο ταιριαστό θα μπορούσε να συμβεί σε αυτή την γεμάτη εκπλήξεις πόλη.
