Καθώς πίνω την πρώτη γουλιά από το perfectly dry Dry Martini μου στο "NiDo", αισθάνομαι πράγματι τη ζεστασιά μιας φωλιάς, όπως άλλωστε μεταφράζεται από τα ισπανικά το όνομα του μαγαζιού του Νίκου Θωμά στο Κολωνάκι. Εικάζω πως αυτό οφείλεται εν μέρει στον γνωστό interior designer Στράτο Χιωτέλη, ο οποίος έπλασε για τον μακρόστενο χώρο της οδού Λεβέντη ένα mix’n’match μικροσύμπαν όπου το κατά βάση βιομηχανικό ύφος θερμαίνεται εύστοχα με ζωηρές neon επιγραφές στους τοίχους, πλακάκια με αστεροειδείς σχηματισμούς στο έμπα που πάνω τους πατούν τα τραπέζια του φαγητού, αλλά και πατιναρισμένο ξύλο στο βάθος του μαγαζιού που φιλοξενεί όσους προτιμούν να γευματίσουν καθισμένοι σε ψηλά stool, μπροστά στην ανοικτή κουζίνα.
Πλάι στην μπάρα, ο DJ παίζει ανεβαστικές μουσικές σε εκείνη την ωραία ένταση που σου φτιάχνει τη διάθεση χωρίς να δυσκολεύει το κουβεντολόι με την παρέα σου, ενώ ο κατάλογος εναρμονίζεται πλήρως με τον gastrobar χαρακτήρα του μαγαζιού. Σύντομος και περιεκτικός, με περίπου 15 προτάσεις, άλλες με το τεμάχιο και άλλες σε στιλ γαστρονομικών tapas, που προορίζονται για τη μέση του τραπεζιού και απηχούν την οπτική του Θωμά για ένα barfood που συμβαδίζει με τις τάσεις του σήμερα, κι έχει άποψη και χαρακτήρα. Το sashimi της παλαμίδας κερδίζει εύκολα τις εντυπώσεις της βραδιάς, γιατί το ψάρι έχει εξαιρετική υφή και κολυμπά σε έναν υπέροχα βοτανικό ζωμό με λουίζα, λάδι σύκου, άλυσσο και μυρώνια.
Από κοντά ακολουθεί το ταρτάρ μοσχαριού με πίκλα κρεμμυδιού και μανιτάρια πορτσίνι που κολακεύουν το κρέας με ωραίες εντάσεις, όπως και η τερίνα πατάτας με μαγιονέζα τρούφας και κρόκο αυγού (παστό και τριμμένο) που είναι comfort food ολκής με στιλ και φινέτσα. Επικροτώ ακόμα την μεταχείριση που επιφυλάσσει σεφ σε υλικά ταπεινά όπως το κουνουπίδι και το μπρόκολο. Το πρώτο έρχεται ψημένο στη σχάρα, με βινεγκρέτ wasabi και ξύδι kombu που του προσφέρουν μια πολύ ενδιαφέρουσα ψευδαίσθηση κρέατος, ενώ το δεύτερο τηγανιτό σε tempura αέρινη και τραγανή, ενισχυμένη με κομψή αψάδα από σουσάμι με wasabi.
Μακάρι να μπορούσα να πω το ίδιο και για την tempura που τυλίγει τα στρείδια και βουτάς σε σος sweet chili, όμως δεν μπορώ γιατί είναι πολύ παχιά και σκεπάζει σχεδόν ολοκληρωτικά τη γεύση τους. Ως εκ τούτου χαίρομαι περισσότερο την πρωτότυπη ταλιάτα καλαμαριού στα κάρβουνα μέσα σε φλογοβόλα μπερμπλάν με kimchi, αλλά και το γιαπωνέζικο κεμπάπ tsukune από κιμά κοτόπουλου που τυλίγεται σε φίνο γλάσο από μύρτιλα και mizuna. Γλυκό ένα και μοναδικό –αλλιώτικη γαλατόπιτα με καραμελωμένο γάλα και μαρμελάδα από μούρα-, σέρβις γρήγορο και ενημερωμένο, σε ένα μαγαζί που εύκολα γίνεται φωλιά σου.
