© Λεωνίδας Τούμπανος
Κάθε νέο γευστικό spot που κάνει την εμφάνισή του στην Αθήνα γεννά αυτή την προσμονή για κάτι φρέσκο και διαφορετικό, σε μια σκηνή που φροντίζει διαρκώς το τελευταίο διάστημα να ανεβάζει το επίπεδό της και να "ανοίγει" προς πολλές και διαφορετικές κατευθύνσεις. Η διεγερτική αίσθηση του να τρως για πρώτη φορά σε ένα καινούργιο μέρος, που όμως έχει όντως κάτι να πει, είναι ένα άλλο, διαφορετικό πράγμα. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Τα άνετα τραπέζια και οι πολύχρωμες καρέκλες στήθηκαν από τις αρχές Ιουλίου στο σκιερό, πεζοδρομημένο κομμάτι της οδού Σεβαστείας. Μαγαζί-γωνία, εκεί όπου η τελευταία σμίγει με τη Μιχαλακοπούλου, λίγα βήματα από τη θελκτική πιάτσα της πλατείας Βραζιλίας. Crowd ευχάριστο και πολυσυλλεκτικό, με ατμόσφαιρα αβίαστα cool, ακριβώς όπως επιτάσσει το γενικότερο ύφος σε ένα μέρος που αυτοσυστήνεται ως γαστροκουτούκι (ή όπως αναγράφεται στο μαγαζί, gastrokoutouki+) και φέρει την υπογραφή του αξιόλογου σεφ Σήφη Μανουσέλη –που μοιράζει το χρόνο του και με το επίσης πολύ νόστιμο "Λaska", στο Κουφονήσι– μαζί με εκείνη του επί χρόνια συνεργάτη του Μπάμπη Καζάνα (τον βρίσκεις στην κουζίνα εδώ) και αυτήν του Βάιου Κορομηλά.
Το concept της μοντέρνας ελληνικής κουζίνας με δημιουργικά twists υπηρετείται πιστά, πατώντας αρκετά στο τερέν της εποχικότητας και θέτοντας στο επίκεντρο την εντοπιότητα. Το μενού είναι μικρό και ευέλικτο, με τάση να αλλάζει τακτικά. Τα πιάτα του "Tsiftis" παίζουν πάντοτε στη σέντρα και συντίθενται από καλές πρώτες ύλες, προσερχόμενες από μικρούς παραγωγούς και προμηθευτές. Απώτερος σκοπός –πέρα από τα προφανή– είναι καθετί να προσφέρεται στη νοστιμότερη και πιο αντιπροσωπευτική εκδοχή του. Δύσκολα, για παράδειγμα, θα μπορούσα να σκεφτώ πανηγυρικότερη επιβεβαίωση για τα παραπάνω από την ντοματοσαλάτα, που κάθεται σε σάλτσα φράουλας και πλαισιώνεται από ανεβατό τυρί Γρεβενών και ρίγανη, ή τα τρυφερά αμπελοφάσουλα –στο εποχικό peak τους– μαζί με σταφύλι, ξινομυζήθρα και μυρωδικά, που ακολούθησαν τον έξοχο ταραμά με πούδρα φυκιών και αλατισμένο λεμόνι.
Το σωστά επεξεργασμένο ωμό κοκάλι που συνυπάρχει στο πιάτο με αλμύρα και ζυμωμένη βανίλια, καθώς και η σκορπίνα σαβόρο με μπαρμπουνοφάσουλα στη σχάρα και φαγόπυρο πιστοποιούν τη σοβαρή δουλειά που γίνεται στο θαλασσινό κομμάτι, ενώ τα μοσχαρίσια παϊδάκια στη σχάρα, με θυμάρι και ρίγανη από τον Ταΰγετο, παρότι λίγο σκληρά στην υφή, στέκονται στο ύψος των καρνιβορικών απαιτήσεων.
Πολύ μεγάλη προσοχή έχει δοθεί στο οινικό κομμάτι, με τον Φώτη Κοτσάκη να έχει κάνει μια ενδιαφέρουσα επιλογή ετικετών από τον ελληνικό κυρίως αμπελώνα, την ίδια στιγμή που η Μάρφη Μπαλή και το "Upupa Epops" υπογράφουν τα προσαρμοσμένα στην ιδιοσυγκρασία του εστιατορίου κοκτέιλ. Προσεχώς, στα πλάνα της ομάδας είναι η παρασκευή των δικών τους τυριών και αλλαντικών. Ξεκίνησε φουριόζικα, είναι η αλήθεια, ο "Tsiftis". Ή πιο ορθά, τσίφτικα.
+ Η σχέση ποιότητας-τιμής είναι εξαιρετική.
- Στο πιάτο ημέρας –το καλοφτιαγμένο κατά τα άλλα λινγκουίνι aglio e olio με μύδια και τσίλι– το αλάτι είχε ξεφύγει λίγο.
