Η καλή νεο-ταβέρνα του Μπουρναζίου –και βασίλειο της ανήσυχης μαγείρισσας Αριστέας Βλάχου– δεν επαναπαύεται ποτέ στις... δάφνες της.
Αισθανόμαστε πολύ όμορφα τρώγοντας στα τραπεζάκια του ήσυχου πεζόδρομου με τα πλατάνια ή στη βεράντα με τα πλακάκια. Η ατμόσφαιρα είναι χαλαρή, έχει πράσινο και δροσιά, ενώ το φαγητό στέκεται εδώ και χρόνια στο ύψος του. και μάλιστα έχοντας ανοδικές τάσεις.
Η «Δάφνη» αγαπήθηκε ως μεζεδοπωλείο από τον κόσμο της περιοχής, ωστόσο εδώ και 5-6 χρόνια άλλαξε προσανατολισμό κι έβαλε στον κατάλογο μια γερή σειρά από φαγητά –πάντα με την υπογραφή της Αριστέας Βλάχου– στη ρότα της ελληνικής δημιουργικής κουζίνας, διευρύνοντας με αυτόν τον τρόπο το κοινό της. Τώρα συνεχίζει την ίδια πορεία, ενώ έχει εμπλουτίσει το «χαρτοφυλάκιό» της με ιδιαίτερα φρέσκα προϊόντα (συνεργάζεται και με τον τροφοσυλλέκτη Σωτήρη Λυμπερόπουλο από το www.radiki.gr), βιολογικά αλλά και μικρών παραγωγών.
Νέα άφιξη στον κατάλογο ένα μίνι μενού με αβγά (εξ Αγρινίου), που αξίζουν την κάθε πιρουνιά. Ξεκινήσαμε με μια θαυμάσια τηγανιά από αβγά με τραγανές πατάτες και φέτα, αρτυμένα με fleur de sel και πιπέρι, πραγματική κατάδυση στη γευστική μνήμη, τα οποία ήρθαν μαζί με μια σαλάτα από χρωματιστά ντοματίνια, μοτσαρέλα και κουκουνάρι φουλ στα ντοματένια αρώματα. να ο ρόλος των πολύ καλών υλικών που προαναφέραμε. Συνεχίσαμε με βλίτα τσιγαριαστά με ντομάτα, κολοκυθανθούς και φασολάκια – τα χορταρικά ήταν ζωντανά, η ξεχωριστή γεύση του καθενός ήταν ξεκάθαρη, λίγη ντοματούλα εδώ, λίγο λαμπερό λαδάκι (έξτρα παρθένο από τη Μάνη): ένα πιάτο-φόρος τιμής στην cucina povera.
Όσο για το ριζότο με λάιμ, ρόκα, παρμεζάνα και τσίλι, η γεύση του ήταν ραφινάτη και αν το είχαν φέρει αμέσως μόλις μαγειρεύτηκε, ίσως ήταν πιο χυλωμένο και al dente όπως το θέλαμε. Όταν ο καιρός κρυώσει λίγο, σίγουρα θα ξαναδοκιμάσουμε τις παπαδέρλες με άγρια μανιτάρια, λάδι τρούφας, καπνιστό Μετσόβου και πάπρικα. Πρόκειται για ένα πεντανόστιμο και τεχνικά πολύ καλό πιάτο, πλήρες αρωμάτων και υφών, αλλά υπερβολικά πλούσιο και λιπαρό για Αύγουστο μήνα.
Μας άρεσε ακόμη το συκώτι στη σχάρα. ψημένο αλά… ελληνικά, ήτοι αρκετά, κατόρθωσε να μείνει ροζ από μέσα, να είναι μαλακό και πεντανόστιμο. Ενδιαφέρουσα η απόδοση, σε αρμονία με την εποχή, στα πανάλαφρα σουτζουκάκια στη σχάρα (ο κιμάς κόβεται από τους ίδιους) με πουρέ μελιτζάνας – καλοεκτελεσμένο δάνειο από το χουνκιάρ μπεγεντί με ψητά ντοματίνια. Τελειώσαμε το δείπνο μας με αξιοπρεπή μους σοκολάτα και απαλή μους λεμόνι. Η μαστίχα είναι πάντα κερασμένη.
