Αν ήμασταν Γαλλία ή και Σκοτία ακόμη, θα είχαμε ταυτίσει το καλοκαίρι με την ιωδιούχα γλύκα των στρειδιών. Είμαστε Ελλάδα όμως και για μας το κατεξοχήν θαλασσοκαλοκαιρινό έδεσμα είναι το χταπόδι. Τα πλοκάμια του δυστυχώς όμως υποφέρουν σε ταβερνομεζεδοπωλεία όλης της επικράτειας παραβρασμένα πρώτον και μετά περασμένα από τη σχάρα για ν’ αποκτήσουν και καλά άρωμα παράδοσης. Ξενέρωμα… Το χταπόδι είναι η προσωποποίηση της θάλασσας με το δικό του τρόπο, καθώς η σάρκα του είναι γεμάτη αλμυρό νερό. Η μαγκιά λοιπόν βρίσκεται στο πώς θα αναδείξεις αυτή την απίθανη ζουμερότητα. Ιδού λοιπόν μερικά άπαιχτα χταπόδια που δοκίμασα φέτος στην Ελλάδα. Κορυφαίο όλων το λιαστό χταπόδι της «Μαριγούλας» στον Πολύγυρο. υπέροχη, λαϊκή υψηλή γαστρονομία με τον ήλιο να του δίνει σέρτικο ανδρισμό και μια άνευ προηγουμένου αισθησιακή ζουμερή και μυρωδάτη θηλυκότητα της σαρκός. Εξαιρετικό είναι το tako yaki στο «Sea You Up» (Sani Resort), ψημένο σε γιαπωνέζικη ψησταριά robata: ένα γιν-γιανγκ τραγανού-χυμώδους σερβιρισμένο με φύκια hijiki φουλ στο umami. Παρόμοιο είναι το στιλ του χταποδιού που τρως στον «Παπαϊωάννου» (στον Πειραιά και στο Akanθus), ενώ πολύ ωραίες προτάσεις σε άλλο ύφος είναι το «χταπόδι στο φυσικό του περιβάλλον» στο «Botrini’s» και το χταπόδι καρπάτσιο με σορμπέ λεμόνι στο «Cavo» (βλ. σελ. 68, στο περιοδικό αθηνόραμα).
