Σε αυτό το μοντέρνο περιβάλλον μίνιμαλ αισθητικής, το φαγητό συμπληρώνει τις γερές δόσεις ελληνικής ζωντανής μουσικής.
Το «Άσπρο Πιάτο» λειτουργεί σαν μίξερ που κάνει blend το φαγητό, την ελληνική μουσική και το χορό και δημιουργεί τελικά ένα αποτέλεσμα γευστικού τζέρτζελου – ό,τι πρέπει για όσους θέλουν να εντάσσουν διαφορετικές ενότητες διασκέδασης σε μία έξοδό τους. Η νεο-ταβέρνα με το μοντέρνο και μίνιμαλ εικαστικό ντεκόρ (άσπρες τραπεζοκαρέκλες, ασημένιοι τετράγωνοι καθρέφτες και μαύρα φωτιστικά σε παλ βεραμάν περιβάλλον) δίνει αμέσως το λαϊκότροπο στίγμα της με το μίνι πάλκο και τη ζωγραφισμένη στο background Μελίνα Μερκούρη να χορεύει ανέμελη.
Καθίσαμε σε ένα από τα λίγα, αλλά όχι ιδιαίτερα αναπαυτικά υπερυψωμένα τραπέζια με τις ψηλές καρέκλες σε στιλ στουλ που θύμιζαν μπαρ. Αρχικά η μουσική της ολιγομελούς ορχήστρας λειτουργούσε on the side, και ο Μιχάλης Χατζηγιάννης συνάντησε τους Κατσιμίχα, κλείνοντας το μάτι στον Ορφέα Περίδη και τον Παντελή Θαλασσινό την ώρα που κατέφθασαν τα ορεκτικά στο τραπέζι μας. Τα πιάτα με τα τυριά πήραν ψήφο εμπιστοσύνης: τόσο οι φλογέρες με μανούρι, εμπλουτισμένες με καρύδι, σταφίδες, δυόσμο και μαύρο σουσάμι, όσο και η φέτα σε φύλλο κρούστας με μέλι και σουσάμι. Ωστόσο, έχω μια μικρή ένσταση για τους κολοκυθοκεφτέδες με ντιπ γιαουρτιού αρωματισμένο με δυόσμο και λεμόνι. Παρόλο που γλίτωσαν από το βαρύ τηγάνι, την «έπαθαν» από το πολύ αλάτι που έπεσε τουλάχιστον στο δικό μου πιάτο. Κι επειδή είμαι fan των μανιταριών, δεν μπορούσα να τους αντισταθώ. αν και τελικά κατέληξα στο ότι θα προτιμούσα μια πιο μίνιμαλ εκδοχή τους – και όχι γεμιστά και παραφορτωμένα με μπέικον, φρέσκο κρεμμύδι και παρμεζάνα. Ήταν too much για τα γούστα μου. Εν τω μεταξύ, τα ντεσιμπέλ ανέβαιναν λαϊκά – και μάλιστα προτού προλάβουμε να τελειώσουμε το φαγητό μας. Τα μοσχαρίσια φιλετάκια, τώρα, δεν έκαναν αυτό που υποσχόταν η περιγραφή τους στον κατάλογο, δεν μας χάρισαν μια έστω ελαφριά εσάνς από Drambuie, αν και η γεύση της σάλτσας υπερίσχυε του κρέατος. Πιο ευχάριστο, γευστικό και ισορροπημένο ήταν το all time classic πιάτο με το κοτόπουλο και τα μανιτάρια (πάλι!) με μουστάρδα κι εστραγκόν. Ευτυχώς, η ζεστή και φρεσκότατη μηλόπιτα μας άφησε μια γλυκιά επίγευση, την ώρα που το ποτό και ο χορός σε άλλα τραπέζια έδιναν κι έπαιρναν.
(+) Η καλή διάθεση των σερβιτόρων αλλά και των θαμώνων.
(-) Ο ήχος ήταν εκκωφαντικός – περισσότερο από ό,τι μπορούσαν να αντέξουν τα τετραγωνικά του μαγαζιού. Πάντως, εδώ έρχεσαι για διασκέδαση!
