Flying Horses

Καιρό είχα να κατέβω σ’ αυτή τη γωνιά του αθηναϊκού Κέντρου και το ομολογώ πως τρόμαξα λίγο: η μονοκαλλιέργεια all day cafes και low budget φαγάδικων και η πρωτοκαθεδρία των branded μαγαζιών με αθλητικά, καταπίνει όλο και περισσότερο το εμπορικό Κέντρο, σβήνοντας ολοένα περισσότερα ψήγματα της παλιάς του χρήσης. Οι καιροί αλλάζουν, βέβαια, και το να τους πηγαίνεις κόντρα είναι σα να λες στο νερό να κυλήσει ανάποδα στο αυλάκι, αυτό όμως δε σημαίνει ότι οι κάτοικοι πρέπει να χάσουμε τη μνήμη μας, επειδή τη χάνει η πόλη.

Γεγονός είναι, πάντως, ότι η Καλαμιώτου ήταν από καιρό ένας δρόμος μαζικού νεανικού ξαπωστάματος παύλα ξεσαλώματος, και παραμένει απαράλλαχτη. Να όμως που το "Flying Horses", μια νέα προσθήκη στη διασταύρωση αυτού του μικρού πεζόδρομου με την Ερμού, μοιάζει πως ήρθε να αλλάξει την εικόνα της γειτονιάς – ή, τουλάχιστον, να ανακατέψει τη μανέστρα. Πιθανά δε θα το πάρεις πρέφα πλησιάζοντας: στην πρασιά του κτηρίου, τα τραπεζάκια για τον καφέ και το πρωινό που σερβίρεται από νωρίς το πρωί ως αργά το μεσημέρι, είναι σχεδόν πανομοιότυπα με των διπλανών μαγαζιών, σαν ένα καμουφλάζ ομοιομορφίας. Όταν διαβείς όμως τη μεγάλη ξύλινη πόρτα, αυτό που συναντάς, κάνει λίγο το σαγόνι να κρεμάσει από απορία.

Ο χώρος, που ως concept έχει την υπογραφή του Βασίλη Στεφανάκη και της ομάδας του (από μαγαζιά αναφοράς της Αθήνας, όπως τα "Armando" και "Osteria Mama" στον Κεραμεικό, ή τα "Diego", "Noah" και "Lost, Athens" παλιότερα), είναι αρκετά εντυπωσιακός. Τα πατιναρισμένα σοβατίσματα στους τεχνητά ξεφλουδισμένους τοίχους μοιάζουν με stucco Veneziano αλλά δεν είναι, φέρνουν όμως στο νου ατμόσφαιρα upcycled ιταλικού palazzo, ενώ τα περίτεχνα γύψινα στα ψηλά ταβάνια της κεντρικής σάλας ενισχύουν τη μεγαλόπρεπη αίσθηση που υπογραμμίζουν τα λευκά τραπεζομάντηλα.

Ο ζεστός μινιμαλισμός παίρνει βάθος απ’ τους έκκεντρα τοποθετημένους πολυελαίους και τα πολλά κεριά μπρος απ’ το deck του DJ (το ρόλο παίζει ένα πιάνο με ουρά, παρακαλώ), ενώ η μεγάλη μπάρα που ξεδιπλώνεται από πίσω, οδηγεί το βλέμμα στα ενδότερα: μια γυάλινη κάβα, που συγκεντρώνει περισσότερες από 100 ετικέτες με έμφαση στη Γαλλία και την Ελλάδα, βάζοντας και το πρόθεμα wine- σ’ αυτό εδώ το γοητευτικό bar restaurant.

Το μενού, που επιμελείται η σεφ Ελένη Σαράντη (η σεφ πίσω από την αλυσίδα επιτυχιών του Στεφανάκη) και υλοποιεί ως head chef ο Φώτης Καφτάνης, συλλέγει συνθέσεις που φέρνουν στο νου μοδάτα παριζιάνικα ή και λονδρέζικα μπιστρό ή μπρασερί, με ένα κάποιο twist όπου χρειάζεται. Έχει, για παράδειγμα, στρείδια με διάφορα dressings για να βάλετε πλάι στο παγωμένο martini σας, ή πιπεριές padron τηγανητές για να συνοδεύσουν μια margarita, έχει όμως και platter χαβιαριού, για όποιον θέλει να φλεξάρει καινούριο ρολόι, ή limited edition sneakers από τα μαγαζιά αθλητικών που λέγαμε.

'Έχει όμως και πιάτα κλασικά, ιδωμένα διαφορετικά, σαν, λόγου χάρη, το μοσχαρίσιο ταρτάρ: αφράτο και πλούσιο στο δάγκωμα, έχει μια γενναιόδωρη τούφα από τυρί Beaufort στην κορφή του να σπάει τον κλασικισμό του πιάτου, και ανάλαφρα, τραγανά τσιπς πατάτας να πλουτίζουν τις υφές, σιγοντάροντας την ορεκτική κάψα που αφήνει ως επίγευση το μαρινάρισμα. Τα μύδια marinières, τροφαντά κι εκφραστικά, έρχονται με ‘nduja και φινόκιο να δίνουν βάθος κι ένταση στο ζωμό, και πολύ ψιλή πατάτα αέρινα τηγανισμένη στο πλάι, για να τη ρίξεις μέσα να ρουφήξει τις νόστιμες υγρασίες – βέβαια, δε θα ήταν άσχημη και μια μπρουσκέτα κανονική, για να κάνεις βούτες ορθόδοξες να ευχαριστηθείς τον νόστιμο ζωμό, αλλά χαλάλι…

Το Beaufort, που ταιριάζει πολύ στο ταρτάρ, το συναντήσαμε ξανά σε ένα από τα πιο αδύναμα πιάτα του μενού: τα arancini με κρέμα από βασιλομανίταρα και τρούφα. Αν και ένα από τα πολύ δυνατά χαρτιά της Σαράντη στο "Osteria Mama", τα arancini του "Flying Horses" δεν έλαχαν της προσοχής που τους άρμοζε το βράδυ που τα δοκιμάσαμε, με αποτέλεσμα η τραγανή κρούστα να κρύβει μεν εκφραστική κι αρωματική τη γεύση των μανιταριών, αλλά λασπερή την υφή του ριζότο – ένα πρώτο καμπανάκι της ανακολουθίας ιδεών κι εκτέλεσης που συναντήσαμε και παρακάτω στο μενού.

Στα linguini με αχιβάδες, λόγου χάρη, αν και τα ζυμαρικά ήρθαν με σωστό al dente, απ’ τη σάλτσα έλειπε η σπιρτάδα και το αρωματικό ταμπεραμέντο που θα έλουζε τη σάλα με αύρα μεσογειακού καλοκαιριού, ενώ το φιλέτο πάπιας – ίσως όχι το πιο προσεκτικά φιλεταρισμένο, αν κρίνει κανείς από τις ίνες που το διέτρεχαν – ήταν μεν νόστιμο, αλλά κομμάτι στεγνό, με το γλάσσο κερασιού που το σκέπαζε να δίνει ενδιαφέρον στη μπουκιά.

Πιάτο-ίντριγκα του μενού, το "περιβόητο burger των 22 ευρώ" - όπως ίσως το έχετε δει να περιγράφεται στα social (και μη) media - έχει ζουμερό και μπαμπάτσικο το μπιφτεκάκι από Black Angus ανάμεσα στα αφράτα και βουτυρένια milk buns του, κι αυτά είναι δυο ποιοτικά στοιχεία που από μόνα τους δικαιολογούν εν πολλοίς την τιμή. Το γκελ του, όμως, στο κοινό, το οφείλει επιπλέον στο εθιστικό contrast που κάνει η μαρμελάδα μπέικον με καφέ, με την τροφαντή φέτα από γκοργκοντζόλα, καψαλισμένη τόσο – όσο ώστε να αποκτήσει μαστιχωτή υφή, απελευθερώνοντας αρώματα που δίνουν γαστρονομικές στροφές στο λιχούδικο πιάτο.

Στις δύο τελευταίες αράδες του μενού, το δίλημμα ανάμεσα σε striploin για 2 με σάλτσα εστραγκόν, και φιλέτο τόνου με pepper sauce, δεν είναι καν δίλημμα: το ψάρι ψήνεται σε tataki κι έρχεται αφράτο, λιπαρό κι εκφραστικό, με τη σάλτσα πιπεριού ήπια σε κάψα, αλλά άκρως αρωματική, να δίνει χαρακτήρα σε ένα πιάτο που ανατρέπει έξυπνα την εικόνα του steak, κι εκτός του ότι γράφει ωραία στα social, θα γράψει ακόμη πιο ωραία στη μνήμη σας.

Για το κλείσιμο, οι Crêpes Suzette ήρθαν με ελαφρά αλευρίλα στο ζυμαράκι τους να αδικεί τα ωραία αρώματα από το Cointreau της σαλτσούλας τους, όμως η κρεμ καραμελέ, ανάλαφρη και γευστική κι όσο τις πρέπει πικρούτσικη, είχε στη μπουκιά της την αεράτη γλύκα του αστικού ρετρό, εκείνη που θυμίζει τα κυριακάτικα απογεύματα στα οικογενειακά σαλόνια με ταξιδεμένες θείες να ανταλλάσσουν αβρότητες.

Η επίσκεψη του κριτικού έγινε στις 28/04.

FLYING HORSES, Καλαμιώτου 2, 698 313 8531. Ώρες λειτουργίας: 11πμ – 3πμ (dinner 6μμ – 11μμ). Τιμή: €40 – 65 (το άτομο χωρίς ποτά και κουβέρ). Πάρκινγκ: Στους γύρω δρόμους. Πρόσβαση ΑμεΑ: Όχι.