Ένας χρόνος είναι αρκετός για να ξεθωριάσει ο ενθουσιασμός μιας καινούριας άφιξης. Είναι όμως και αρκετός για να φανεί αν ένα μαγαζί έχει λόγο να βρίσκεται στην πόλη πέρα από το πρώτο hype. Στην περίπτωση του Girafe, στη γωνία Καλλιδρομίου και Μαυρομιχάλη, οι πρώτοι δώδεκα μήνες λειτούργησαν μάλλον επιβεβαιωτικά: η καμηλοπάρδαλη των Εξαρχείων όχι μόνο στάθηκε στο… ύψος των περιστάσεων, αλλά κατάφερε να γίνει μέρος της καθημερινότητας της γειτονιάς, χτίζοντας γύρω από το κρασί, το φαγητό και την παρέα κάτι πολύ πιο ουσιαστικό από ένα ακόμη wine bar.
Γιατί, τελικά, εκεί βρίσκεται το μεγάλο ατού του Girafe. Στην αίσθηση ότι όλα έχουν μελετηθεί αρκετά ώστε να λειτουργούν σωστά, αλλά τίποτα δεν μοιάζει επιτηδευμένο. Ο William Δράκος, ο Γιάννης Τερψίδης και ο sommelier Βασίλης Παπαδόπουλος έστησαν από την αρχή έναν χώρο με σοβαρή οινική ταυτότητα, αποφεύγοντας όμως ευλαβικά εκείνη την κάπως αποστειρωμένη σοβαροφάνεια που μπορεί εύκολα να μετατρέψει το κρασί σε άσκηση γνώσεων. Εδώ οι φιάλες ανοίγουν για να μοιράζονται, οι πληροφορίες δίνονται όταν τις χρειάζεσαι και η γνήσια φιλοξενία παραμένει στον πυρήνα της εμπειρίας.
Άλλωστε, το εντυπωσιακό εύρος της κάβας με 135 ετικέτες από 17 χώρες και περισσότερες από 80 ποικιλίες θα μπορούσε από μόνο του να τρομάξει έναν λιγότερο μυημένο οινόφιλο. Στο Girafe συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Όλα τα κρασιά προσφέρονται και σε ποτήρι, μετατρέποντας τη λίστα σε ανοιχτό πεδίο curiosité: μπορείς να δοκιμάσεις, να αλλάξεις χώρα, σταφύλι και στιλ μέσα στο ίδιο βράδυ, να ακολουθήσεις τις προτάσεις του Βασίλη Παπαδόπουλου ή απλώς να αφεθείς σε κάτι που δεν έχεις ξαναπιεί. Ένας μικρός οινικός εκδημοκρατισμός, εφαρμοσμένος στην πράξη και χωρίς διδακτισμό.
Απέναντι στο ποτήρι, η κουζίνα του Παναγιώτη Βασιλάτου λειτουργεί πολύ πιο εμφατικά από μιασυνοδευτική υποσημείωση. Η μπιστρονομική της λογική έχει αποκτήσει μέσα στον χρόνο τη δική της αναγνωρίσιμη γλώσσα: comfort, μεσογειακή, εξωστρεφής, με street αναφορές αλλά και τεχνική ακρίβεια εκεί όπου χρειάζεται.
Τα fish n’ chips και τα smash burgers παραμένουν σταθερές αξίες, δίπλα σε πιάτα όπως το sous vide κοτόπουλο με κρέμα φέτας και χόρτα εποχής ή τα παιχνιδιάρικα moussaka balls. Και κάπου ανάμεσα, γαρίδες σε λεμονάτη βουτυράτη σάλτσα, εποχικές σαλάτες και μια κρεπ σουζέτ υπενθυμίζουν ότι η απλή αλλά όχι απλοϊκή νοστιμιά εξακολουθεί να είναι από τα δυσκολότερα πράγματα στην κουζίνα. Όσο μπαίνουμε πιο δυναμικά στο φθινόπωρο, θα εγκαινιάζονται πιο comfort πιάτα όπως τα γιουβαρλάκια με τζίντζερ, μους φέτας και πούδρα καμμένης παρμεζάνας και ο βακαλάος με χόρτα εποχής, μπρόκολο, αρωματική μπερ μπλαν με σαφράν και τομπίκο.
Το ίδιο ανεπιτήδευτα λειτουργεί και ο χώρος. Afro πινελιές, ethnic λεπτομέρειες, τραπεζάκια που καταλαμβάνουν το πεζοδρόμιο της Καλλιδρομίου και μουσικές που δεν προσπαθούν να γίνουν πρωταγωνίστριες. Έναν χρόνο μετά, το "in a world full of unicorns, be a giraffe" στον τοίχο μοιάζει λιγότερο με έξυπνο motto και περισσότερο με δήλωση ταυτότητας. Μια παιχνιδιάρικη φυσιογνωμία που μέλλει να ενισχυθεί από μια σειρά events με γαστρονομικό και οινικό χαρακτήρα.
Και ίσως τελικά αυτό να είναι το σημαντικότερο κέρδος του πρώτου χρόνου. Το Girafe δεν έγινε στέκι επειδή προσπάθησε να συμπεριφερθεί σαν στέκι. Έγινε επειδή άνθρωποι που γνωρίζονται και δουλεύουν μαζί χρόνια μετέφεραν αυτή την οικειότητα στην άλλη πλευρά του τραπεζιού. Εκεί όπου η πραγματική φιλοξενία δεν εξαντλείται στο σωστό service ούτε στις σωστές θερμοκρασίες του κρασιού, αλλά μετουσιώνεται σε εκείνο το σχεδόν ανεπαίσθητο συναίσθημα ότι μπορείς να καθίσεις λίγο ακόμη.
Έναν χρόνο μετά, η καμηλοπάρδαλη της Καλλιδρομίου εξακολουθεί να κοιτάζει την πόλη από ψηλά. Ευτυχώς, όμως, συνεχίζει να πατά πολύ γερά στα Εξάρχεια.
Καλλιδρομίου 17 & Μαυρομιχάλη, Εξάρχεια, 210 3605349, IG: @girafe.athens
